Od ponad czterdziestu lat kapucyni prowadzą „duszpasterstwo pograniczne” w Tajlandii, niosąc konkretną pomoc najbiedniejszym i uchodźcom, a obecnie planują otwarcie nowej misji na południu kraju.
Tajlandia to kraj głębokich kontrastów: szybkiej modernizacji i bogactwu stolicy, Bangkoku, przeciwstawiają się obszary wiejskie, zwłaszcza na północy i północnym wschodzie kraju, gdzie wciąż panuje ubóstwo i nierówności. W tym kontekście, gdzie buddyzm therawada jest wyznawany przez ponad 90% ludności i przenika kulturę oraz życie codzienne, społeczność katolicka stanowi bardzo niewielką mniejszość (mniej niż 1%). Pomimo niewielkiej liczebności, już od XVI wieku Kościół jest w pełni zintegrowany ze społeczeństwem i cieszy się powszechnym szacunkiem na szczeblu krajowym, przede wszystkim dzięki swojemu cennemu wkładowi oraz wybitnym osiągnięciom w dziedzinie społecznej, edukacyjnej i zdrowotnej.
Początki: szczególna więź z siostrami kapucynkami
W ten kontekst wpisuje się działalność braci kapucynów, obecnych w tym kraju od października 1980 roku. Pierwszych trzech misjonarzy przybyło z prowincji mediolańskiej (obecnie prowincja północno-zachodnich Włoch), która z biegiem czasu wysłała łącznie dwunastu braci. Dziesięciu powróciło po wykonaniu żmudnej, ale pięknej pracy misyjnej, wyróżniając się zaangażowaniem w naukę języka i formację młodych kandydatów do Zakonu.
Jedną z najpiękniejszych cech tej misji jest silna więź z siostrami kapucynkami. Ich początki w Tajlandii sięgają 1934 roku; obecnie mają aż 6 klasztorów z 87 siostrami kapucynkami. To właśnie potrzeba zapewnienia im opieki duchowej była jednym z głównych powodów, które skłoniły braci do przybycia do Tajlandii. Do dziś bracia nieustannie pomagają klasztorom klarysek kapucynek i innym zgromadzeniom, oferując wsparcie duchowe.
Delegatura dzisiaj: rosnąca liczba powołań i nowe perspektywy
Obecnie delegatura Tajlandii liczy 21 braci, w tym dwóch Włochów, pięciu młodych postnowicjuszy (z których dwóch studiuje we Włoszech w Międzynarodowym Kolegium św. Wawrzyńca z Brindisi) oraz jednego postulanta. W latach 2003–2013 misja zaangażowała się również w ważną współpracę z Indonezją.
Działają cztery wspólnoty: dwie położone w centrum kraju, w pobliżu Bangkoku, jedna na północnym wschodzie w pobliżu Laosu oraz jedna na północy w pobliżu Myanmaru (dawniej Birma). Obok trzech z tych klasztorów znajdują się również klasztory sióstr kapucynek. Patrząc w przyszłość, bracia mają w planach piękny projekt: otwarcie nowego domu na południu Tajlandii, gdzie siostry kapucynki są już obecne w dwóch klasztorach.
Od 1981 roku nasza obecność stała się prawdziwym światłem nadziei i wspólnoty. W pełni urzeczywistniając ducha franciszkańskiego, bracia prowadzą kilka parafii, ale wykraczają daleko poza nie, działając jako „Kościół wychodzący”. Ich posługa misyjna dociera do różnych wiosek położonych w głębi lasów na północy i północnym wschodzie kraju.
Działalność duszpasterska przekłada się na konkretne dzieła miłosierdzia: bracia przemierzają trudne drogi, aby dostarczać pożywienie, pocieszenie i Eucharystię ludziom chorym, żyjącym w skrajnym ubóstwie. Ta miłość obejmuje wszystkich bez wyjątku, docierając nawet do niechrześcijan i uchodźców z sąsiednich krajów, którym oferuje się nie tylko wsparcie w wierze, ale także pomoc logistyczną i praktyczną w integracji ze społeczeństwem.
Mieszkańcy darzą kapucynów miłością i przyjmują ich z serdecznością, dostrzegając w ich „duszpasterstwie na pograniczu” przykład pokory, radości i całkowitego oddania, dzięki czemu osoby żyjące na marginesie mogą poczuć się żywą i cenną częścią wielkiej rodziny.