Drodzy bracia,
kontynuując naszą drogę ku rocznicy powstania naszego Zakonu, zwracamy się do was z tym nowym, skromnym wkładem.
W tym roku w sposób szczególny koncentrujemy się, jako synowie i bracia św. Franciszka, na celebracji jego Paschy: 800 lat temu zakończył ziemską pielgrzymkę i przeszedł do wiecznego przebywania z Panem. Był to moment przełomowy dla całego Zakonu Braci Mniejszych. Wraz ze śmiercią św. Franciszka wspólnota braterska straciła bowiem żywy punkt odniesienia. Brat Eliasz, przełożony generalny Zakonu, w Liście okólnym o śmierci św. Franciszka, wyraża to w następujących słowach: „po jego odejściu ogarniają nas ciemności i okrywa cień śmierci (…); zostaliśmy sierotami bez ojca i straciliśmy światło naszych oczu”. Choć bowiem Zakon posiadał już Regułę życia zatwierdzoną w 1223, to jednak w osobie św. Franciszka miał do tej pory żywy przykład jej zachowywania. Wraz z jego odejściem do wieczności ten przykład traci bezpośrednie oddziaływanie. Nie zanika jednak w sposób absolutny.
Pozostaje wiara w jego ciągłe wstawiennictwo i duchowe towarzyszenie założonej przez siebie wspólnocie braterskiej, „ponieważ – jak kontynuuje brat Eliasz – on odszedł, ale udał się na niebieskie targowisko, niosąc ze sobą worek pieniędzy, a wróci na pełnię księżyca (por. Prz 7,19-20)”. Pozostaje rownież jego doświadczenie duchowe zapisane w pamięci świadków i wyrażone później w biografiach, a przede wszystkim przekazane w piśmie samego Franciszka: w Testamencie.
Jest to jego jedyne pismo autobiograficzne, które stanowi uprzywilejowane źródło do poznania jego osoby i jego życia. Jest o tyle ważne, że dzięki poznaniu jego osoby i życia głębiej i właściwiej można zrozumieć Regułę, którą napisał. Nikt przecież nie mógł jej lepiej zachować, jak on sam – jej autor. Próba zrozumienia i zachowania Reguły w oderwaniu od życia św. Franciszka rodzi ryzyko spłyconej i legalistycznej jej interpretacji. Jedną z oryginalnych cech powstałej przed 500 laty Reformy kapucyńskiej była ta właśnie nowa hermeneutyka Reguły św. Franciszka. Kapucyni chcieli ją zrozumieć przez pryzmat jego osoby. Zatrzymali się nie tylko nad słowami, które zawarł on w Regule, ale wpatrywali się też w jego czyny i życie opisane w Testamencie. To pismo stało się dla nich na tyle ważne, że przyjęli je jako normę życia, podobnie jak Regułę. Choć z czasem przestało ono mieć charakter normatywny, to jednak wywarło znaczący wpływ na konkretne wybory i codzienne życie kapucynów. To wyróżnia nas w łonie całej rodziny franciszkańskiej. Testament św. Franciszka stanowi swego rodzaju signum distinctivum Reformy kapucyńskiej.
Dlatego zachęcam wszystkich braci do osobistego i wspólnotowego zgłębiania tego pisma, szczególnie w tym roku upamiętniającym jego powstanie. Napisane zostało faktycznie przez św. Franciszka w obliczu zbliżającej się śmierci. Niech załączone opracowanie posłuży pomocą do lektury samego Testametu, abyśmy potrafili go lepiej zrozumieć i przełożyć na życie prawdziwie franciszkańskie.
Fr. Roberto Genuin
Minister Generalny OFMCap
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|---|---|---|---|---|---|---|
| A4 |  |
|
|
|
|
|