Pielgrzymujemy do św. Franciszka, aby podjąć jego dziedzictwo
ASYŻ – Z okazji 800. rocznicy śmierci św. Franciszka (1226-2026) w Asyżu zaplanowano różne uroczystości, inicjatywy i wydarzenia. 21 lutego odbędzie się wyjątkowe wydarzenie: przeniesienie relikwiarza zawierającego szczątki św. Franciszka z krypty do kościoła dolnego, wraz z procesją do stóp ołtarza głównego. Uczestnictwo w uroczystości będzie możliwe wyłącznie na zaproszenie, zarezerwowane dla braci franciszkanów z różnych zakonów, a transmisja na żywo będzie dostępna we włoskich kanałach telewizyjnych (program A Sua Immagine na kanale Rai1). Następnie, od 22 lutego do 22 marca 2026 r., odbędzie się pierwsza publiczna i przedłużona ekspozycja relikwii Serafickiego Ojca.
Dzięki temu pielgrzymi będą mogli zatrzymać się przed Biedaczyną z Asyżu, przed relikwiami człowieka, który chciał powitać śmierć jak siostrę, prosząc swoich braci, aby złożyli go „nagiego na nagiej ziemi”, aby mógł w wolności przeżyć ostateczne przejście jako powrót do domu Ojca.
Kustosz Sacro Convento, brat Marco Moroni, przedstawił to wystawienie relikwii jako silne wezwanie do uznania, że dar z siebie, przeżywany w jedności z Chrystusem, jest przejściem do pełni Życia. Ponadto podkreślił, że „małość” Franciszka jest dziś przesłaniem przeciwnym do panującej tendencji i uniwersalnym dla wszystkich. Dla każdego zakonnika spojrzenie na te szczątki będzie jak odnowienie własnej obietnicy, że stanie się „mniejszy”, odzwierciedlając ubóstwo, które uczyniło Franciszka bogatym w Boga.
Wystawienie relikwii św. Franciszka jest momentem łaski dla wszystkich franciszkanów i franciszkanek, a w szczególności dla nas, kapucynów, którzy przygotowujemy się do obchodów 500-lecia reformy. Nie jest to kolejne wydarzenie, które cicho wpisuje się w ciąg obchodów związanych z jubileuszami franciszkańskimi ostatnich lat, ale jest to najważniejszy moment całej drogi, którą przebyliśmy przez te lata: przyjmujemy fizyczną bliskość Franciszka, aby wzrosła w nas bliskość sposobu, w jaki podążał za Chrystusem.
Trochę historii
To, czego wkrótce będziemy świadkami, to pierwsze przedłużone wystawienie relikwii św. Franciszka, jakie zostało postanowione z okazji 800. rocznicy jego śmierci. Do tej pory szczątki Świętego nigdy nie były wystawiane publicznie, ale były przedmiotem wyłącznie zamkniętych inspekcji, zwanych „recognitio”. W 1978 roku, z okazji trzeciego recognitio, skorzystano z okazji, aby zorganizować dostępne dla wiernych wystawienie relikwii w kapitularzu Sacro Convento w celu oddania czci, które trwało 18 dni (od 15 lutego do 4 marca). Z tego powodu obecne okazanie relikwii możemy uznać za pierwszą publiczną i długotrwałą ekspozycję szczątków Świętego.
Oto kilka kluczowych momentów dotyczących doczesnych szczątków Świętego:
1230 – Przeniesienie i ukrycie. Ciało Franciszka zostało przeniesione z kościoła św. Jerzego do nowej bazyliki św. Franciszka w Asyżu. Aby uniknąć ryzyka kradzieży relikwii, powszechnego w tamtych czasach, ciało zostało ukryte głęboko pod ołtarzem głównym, chronione ciężkimi konstrukcjami z kamienia i żelaza.
1818 – Odnalezienie. Po pięćdziesięciu dwóch nocach tajnych wykopalisk, 12 grudnia 1818 roku ciało zostało w końcu odnalezione pod ołtarzem dolnego kościoła bazyliki. Wówczas szczątki zostały wydobyte w celu przeprowadzenia krótkiej analizy naukowej i oddania nabożnej czci, a następnie ponownie złożone w kamiennym sarkofagu, który można oglądać do dziś.
1978 – Rozpoznanie naukowe. Przeprowadzono badania szczątków, aby ocenić ich stan zachowania, a następnie wystawiono je na krótki czas. Potwierdzono wówczas, że z ciała pozostały jedynie kości i popiół.
1994 i 2015 – Prywatne inspekcje. Na przestrzeni lat przeprowadzono kolejne inspekcje w celach badawczych, konserwatorskich i dewocyjnych, ale zawsze były to inspekcje „prywatne”, zarezerwowane dla wspólnot franciszkańskich, ekspertów i biskupów.
Niech uczczenie doczesnych szczątków św. Franciszka skłoni nas do odnowienia naszego ewangelicznego zaangażowania, odkrywając na nowo tę „małość”, która jest uniwersalnym przesłaniem, abyśmy mogli przejrzeć się jak w zwierciadle w jego ewangelicznym życiu i potwierdzić nasze zobowiązanie do bycia braćmi mniejszymi w świecie.