Człowiek głębokiej modlitwy i intensywnej relacji z Bogiem
22 maja 2026 r. Ojciec Święty Leon XIV upoważnił Dykasterię Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia odpowiedniego dekretu o heroiczności cnót dotyczącego brata Nazariusza z Puli, zakonnika z Prowincji Sardynii i Korsyki.
Wcześniej, 5 maja 2026 r., kardynałowie i biskupi podczas zwyczajnej sesji tej samej Dykasterii uznali, że Sługa Boży w heroiczny sposób przeżywał cnoty teologalne (wiara, nadzieja i miłość), kardynalne (męstwo, sprawiedliwość, roztropność, umiarkowanie) oraz cnoty właściwe dla jego stanu osoby konsekrowanej (ubóstwo, czystość i posłuszeństwo), a w życiu, śmierci i po śmierci towarzyszyła mu stała sława świętości i znaki.
Teraz, aby doszło do jego beatyfikacji, konieczne jest przedstawienie nadzwyczajnego, cudownego wydarzenia, otrzymanego za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego.
Br. Nazariusz z Puli, człowiek o silnym charakterze, niezłomny w obronie prawdy, nawet jeśli oznaczało to, że sprawiał czasami wrażenie szorstkiego i gburowatego, był Sługą Bożym o głębokiej modlitwie i intensywnej relacji z Bogiem, którą pielęgnował i pogłębiał poprzez codzienne przeżywanie Eucharystii i adorację.
Naznaczony spotkaniem ze św. o. Pio i przykładem błogosławionego Mikołaja z Gesturi, oddał się miłości Boga i zgodził się podążać „Jego drogą”, tą, na której Bóg wzywał go do świętości, aby w ten sposób dotrzeć do bliźniego dotkniętego cierpieniem, chorobą, ubóstwem, grzechem, aby go wysłuchać, objąć i poprowadzić na spotkanie z kochającym i miłosiernym Ojcem.
Surowy, radykalny, pokutny i bezkompromisowy styl życia, któremu towarzyszyła modlitwa w dzień i w nocy, a także zdolność znoszenia chorób i cierpień, ożywiały i podtrzymywały jego autentyczne pragnienie ewangelicznej doskonałości w naśladowaniu Chrystusa, które najpierw realizował dla siebie, a następnie proponował wszystkim – zarówno współbraciom zakonnym, jak i świeckim.
Giovanni Zucca urodził się w Pula (prowincja i diecezja Cagliari) 21 stycznia 1911 r. i został ochrzczony 6 lutego tego samego roku. 23 lutego 1922 r. przyjął bierzmowanie. Nie miał możliwości nauki, ponieważ potrzebna była jego pomoc przy pracach polowych. Udało mu się jednak uzyskać jako słuchacz zewnętrzny świadectwo ukończenia trzeciej klasy szkoły podstawowej.
9 grudnia 1931 r. przeszedł badania poborowe w okręgu wojskowym w Cagliari i został uznany za zdolnego do służby, w związku z tym został powołany do wojska 13 marca następnego roku (1932). Służbę odbywał w La Spezia, a następnie został zwolniony ze służby, lecz został ponownie powołany w 1935 r., po wybuchu wojny w Etiopii. 19 kwietnia 1936 r. wyruszył do Afryki Wschodniej i pozostał tam również po zakończeniu konfliktu, pracując najpierw w lokalnej firmie, a następnie otwierając własną działalność handlową.
Wraz z wybuchem II wojny światowej został po raz kolejny powołany do służby wojskowej. W 1941 roku zostaje pojmany przez Brytyjczyków i pozostawał w niewoli aż do zakończenia działań wojennych. Do Włoch powrócił dopiero w 1946 roku w złym stanie zdrowia, ponieważ w międzyczasie dotknęły go różne dolegliwości: zdiagnozowano u niego podejrzenie wrzodu dwunastnicy oraz zapalenie jelita grubego.
1 sierpnia 1947 r. otrzymał całkowite zwolnienie ze służby i znalazł pracę w lokalnej firmie transportowej S.I.T.A. Jednak jego stan fizyczny i psychiczny nie był najlepszy i trafił na oddział chorób nerwowych i psychicznych szpitala w Cagliari, gdzie zdiagnozowano u niego wyczerpanie nerwowe. W tym samym czasie nie był pewien, jaki styl życia wybrać i rozstał się z miejscową dziewczyną, z którą był zaręczony. Zaczął odczuwać pewną sympatię do życia konsekrowanego i również dzięki spotkaniu ze św. o. Pio z Pietrelciny, dojrzał do decyzji o wstąpieniu do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów.
23 grudnia 1950 r. złożył więc wniosek o przyjęcie do Zakonu jako brat świecki i został przyjęty na okres próbny do klasztoru w Cagliari. 23 września 1951 r. przyjął habit kapucyński i otrzymał imię zakonne br. Nazariusz (Nazareno); następnie rozpoczął nowicjat pod kierownictwem o. Innocenzo z Neoneli. 24 września 1952 r. złożył śluby czasowe, a po około trzech latach, 29 listopada 1955 r., śluby wieczyste. Powierzono mu posługę kwestarza, którą pełnił najpierw w Sassari, następnie w Iglesias, a od 1958 r., po śmierci brata Nicoli da Gesturi, obecnie błogosławionego, kwestował w Cagliari. Pełniąc tę funkcję, szybko zyskał dużą popularność wśród mieszkańców Cagliari, którzy często zwracali się do niego z prośbą o radę, modlitwę i uznawali w nim szczególne charyzmaty, zwłaszcza w zakresie zdolności uzdrawiania.
Ciągły napływ wiernych sprawiał pewne problemy w życiu klasztornym, w związku z tym 28 sierpnia 1973 r. minister prowincjalny Braci Mniejszych Kapucynów z Sardynii, o. Bonaventura Margiani, udzielił Słudze Bożemu pozwolenia na przebywanie poza klasztorem, w gospodarstwie swojego zmarłego brata, położonym na terenach wiejskich w okolicy Pula, w miejscowości Piccareddu. W 1977 roku br. Nazariusz został przeniesiony do klasztoru w Sorso. Z powodu nagłych spraw rodzinnych musiał jednak opuścić dom brata; dlatego jego siostra, Emanuela, zaproponowała mu, aby zbudował sobie domek na gospodarstwie położonym w miejscowości „Sa Guardia de su Preidi”, w niewielkiej odległości od skrzyżowania prowadzącego do Is Molas i około dwóch kilometrów od rodzinnej miejscowości Pula. Prace rozpoczęły się w 1982 roku i trwały około roku; po ich zakończeniu brat Nazariusz mógł przenieść się do nowego domu, gdzie nadal przyjmował wiernych. Od 1988 roku jego oficjalnym klasztorem rezydencyjnym ponownie stał się klasztor w Cagliari.
Na początku 1990 roku jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu, w szczególności dolegliwości żołądkowe, które nękały go od najmłodszych lat i niemal całkowicie uniemożliwiały mu przyjmowanie pokarmów. Przeprowadzono zatem badania, które wykazały obecność raka żołądka. Ponadto w sierpniu złamał kość udową, co wymagało operacji, a następnie kolejnej w listopadzie. Sytuacja była już poważna. Mimo to, w okresach, kiedy był wypisywany ze szpitala, br. Nazariusz nadal przyjmował wiernych, licznie przybywających do niego. Zimą 1992 roku nastąpiło ostateczne pogorszenie stanu zdrowia, co po kolejnej hospitalizacji doprowadziło do śmierci 29 lutego 1992 roku. 2 marca 1992 r. odbył się pogrzeb, któremu przewodniczył biskup Cagliari Ottorino Pietro Alberti, gromadzący ogromne rzesze wiernych.