List Ministra Generalnego

John Corriveau OFMCap

OBRAZ SAMEGO BÓSTWA

LIST OKÓLNY 27

11 sierpnia 2006

www.ofmcap.org

© Copyright by:

Curia Generale dei Frati Minori Cappuccini

Via Piemonte, 70

00187 Roma

ITALIA

tel. +39 06 420 11 710

fax. +39 06 48 28 267

www.ofmcap.org

Ufficio delle Comunicazioni OFMCap

info@ofmcap.org

Roma, A.D. 2016

Sommario

ŻYĆ JAK BRACIA I SIOSTRY.

RELACJE ODKUPIONE

UBÓSTWO I KONTEMPLACJA

DAR KLARYSEK DLA ZAKONU I DLA ŚWIATA.

LIST OKÓLNY 27

OBRAZ SAMEGO BÓSTWA

„...przemieniaj się wewnętrznie... w obraz samego Bóstwa...”

(III List do św. Agnieszki z Pragi)

„Kto zmierza ku Bogu, nie oddala się od ludzi, ale staje się im prawdziwie bliski”

(Benedykt XVI, Deus Caritas est, 42)

Prot. N. 00493/06

DO SIÓSTR KLARYSEK KAPUCYNEK,

1.1. Międzynarodowe Spotkanie Matek Prezesek Federacji Sióstr Klarysek Kapucynek miało miejsce w klasztorze św. Weroniki Giuliani w Meksyku, w dniach 15 – 23 maja 2006.

Razem z tym listem posyłam Wam syntezę dyskusji i postanowienia tego Spotkania.

Ta okoliczność jest dla mnie okazją, aby wyrazić poważanie i podziw wobec świadectwa modlitwy, prostoty i braterstwa, którego doświadczyłem we wspólnocie miasta Meksyku oraz w wielu klasztorach, które odwiedziłem podczas ostatnich dwunastu lat.

Razem z Wami pragnę kontynuować ideę tego Spotkania, czyniąc refleksje nad naszym wspólnym charyzmatem franciszkańskim w dzisiejszym świecie.

ŻYĆ JAK BRACIA I SIOSTRY.

Życie wzorowane na Trójcy Przenajświętszej.

2.1. Pisma św. Franciszka są przepełnione Tajemnicą Trójcy Przenajświętszej. Reguła nie zatwierdzona (1 Reg) rozpoczyna się od słów: „W Imię Ojca i Syna , i Ducha Świętego” kończy się: „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.”(1 Reg XXIV, 5). Zapowiadając swoje pragnienie napisania Listu do wiernych, św. Franciszek zamierza:

„...przekazać wam słowa Pana naszego Jezusa Chrystusa, który jest Słowem Ojca, i słowa Ducha Świętego” (List do wiernych. Redakcja II,3).

Jego pisma przeniknięte są uwielbieniem Tajemnicy Trójcy Świętej:

„...kochajmy, czcijmy, uwielbiajmy, służmy, chwalmy i błogosławmy, wychwalajmy i wywyższajmy, wysławiajmy i dzięki składajmy najwyższemu i najwznioślejszemu Bogu wiecznemu, Trójcy i Jedności, Ojcu i synowi, i Duchowi Świętemu, Stwórcy wszystkich rzeczy i Zbawicielowi wszystkich w Niego wierzących, ufających i miłujących Go, Temu, który nie ma początku i końca, który jest niezmienny, niewidzialny, nieomylny, niewysłowiony, niepojęty, niezgłębiony, błogosławiony, chwalebny, przesławny, wywyższony, wzniosły, najwyższy, słodki, godny miłości, ukochany i cały pożądany ponad wszystko na wieki” (1 Reg XXIII, 11).

2.2. Franciszek doświadcza Trójcy jako „Relacji Niewysłowionej Miłości”, objawionej nam w Tajemnicy Wcielenia.

„Najwyższy Ojciec zwiastował... to swoje Słowo,... przez św. Gabriela, swego anioła, świętej i chwalebnej Dziewicy Maryi, z której to łona przyjęło prawdziwe ciało naszego człowieczeństwa i naszej ułomności” (List do wiernych, 4).

My mamy udział w tej „Relacji Niewysłowionej Miłości”.

„O, jak chwalebna i święta, i wielka to rzecz: mieć w niebie Ojca! O, jak świętą jest rzeczą mieć Pocieszyciela, tak pięknego i podziwu godnego Oblubieńca! O, jak świętą i jak cenną jest rzeczą mieć tak miłego, pokornego, darzącego pokojem, słodkiego i godnego miłości, i ponad wszystko upragnionego brata” ( List do wiernych, 54 –56).

2.3. Franciszek z podziwu godną intuicją zrozumiał słowa Jezusa: „Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6). On naśladował Jezusa nie tylko w tym, co On uczynił, ale szczególnie w relacji, którą Jezus miał z Ojcem. Franciszek pojął, że Jezus uczynił nas wszystkich synami i córkami Ojca. Naśladując to Jego odniesienie do Ojca wkraczamy również i my w uczestnictwo w tej „Relacji Niewysłowionej Miłości”. Św. Klara miała tę samą intuicję: „Wpatruj się w Niego, rozmyślaj, kontempluj i staraj się Go naśladować.” (II List do św. Agnieszki z Pragi ).

2.4. Franciszek ustanowił swój Zakon jako wspólnotę braterską, inspirowany samym oświeceniem duchowym. VII Rada Plenarna Zakonu zaznacza, że „życie wspólnoty ewangelicznej prowadzi nas do głębokiej relacji z Trójcą Świętą” (VII RPZ ). Franciszek wybrał braterstwo, życie w relacji jako bracia i siostry, ponieważ Bóg jest z natury Bytem w relacji: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę”(Rdz 1, 27). Nie jesteśmy stworzeni na obraz Boga samotnego, odizolowanego i autonomicznego, ale Boga Trójcy, osobowego, będącego w relacji, którym jest Ojciec i Syn i Duch Święty. Zatem jesteśmy obrazem Boga jedynie wtedy, kiedy żyjemy w relacji. Wspólnota braterska była źródłowym doświadczeniem nawrócenia Franciszka: „I potem, gdy Pan dał mi braci, nikt mi nie wskazywał, co mam czynić...” ( Test.14 ). I wspólnota staje się jego misją.

„Franciszek przygarnął i pokochał zamiary Boga w stosunku do własnych stworzeń, na mocy których mają się one stać jedną wielką rodziną braci i sióstr: brat słońce, brat księżyc... (por. „P. Słoneczna”). Biedaczyna z Asyżu nigdy nie mówił o sobie po prostu „Franciszek”, ale zawsze „brat Franciszek”. Bycie „bratem” ujawniało jego poczucie bycia w relacji z każdym Bożym stworzeniem, do którego wzywał go Bóg i jego misja uzdrawiania relacji za pomocą łagodnej pokory” ( VII RPZ, 1c ).

Faktycznie, Franciszek używa określenia” brat” częściej (360 razy),niż jakiegokolwiek innego zwrotu, z wyjątkiem słowa „Pan” (410 razy).

2.5. Wspólnota jest darem dla Kościoła, jest odpowiedzią Franciszka na wezwanie Ukrzyżowanego „Idź i napraw mój Kościół ...”. Sobór Watykański II stwierdza, że Trójca Przenajświętsza jest „Wspólnotą”, która tworzy Kościół”. Cały Kościół ukazuje się jako „lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego”(LG 4). Franciszek oczyszcza Kościół zapraszając wszystkich do życia jako bracia i siostry. Jest to również i naszą dzisiejszą misją. Każdy klasztor powinien być obrazem tej Relacji Trynitarnej, aby w ten sposób budować Kościół.

RELACJE ODKUPIONE

Życie według świętej Ewangelii

3.1. VII RPZ podkreśla powiązanie, które Franciszek wyczuł, między „życiem jako bracia i siostry” a „życiem według świętej Ewangelii” (Test. 14).

„Gorliwość o zachowanie słów Jezusa zainspirowała Franciszka do przyjęcia Ewangelii jako fundamentu życia braterskiego (1 Reg I,1; 2 Reg I, 1). Opierając się na wierności Ewangelii, życie wspólnoty ewangelicznej prowadzi nas do głębokiej relacji z Trójcą Świętą” (VII RPZ, 1b).

„Życie według Ewangelii świętej”, oczyszcza, zbawia nasze wzajemne relacje, stwarzając na ziemi relacje wzorowane na Trójcy Przenajświętszej, bez dominacji i bez subordynacji, czyli jedność miłości. Święty Franciszek wskazuje na to pod koniec swojego Listu do wiernych, „proszę was i zaklinam w miłości, którą jest Bóg (por. J 4,16), abyście te słowa Pana naszego Jezusa Chrystusa przyjęli z pokorą i miłością i spełniali je i zachowywali” (List do wiernych 87).

3.2. Franciszek odkrył istotę Ewangelii w ubóstwie i pokorze Boga. Franciszek wykrzyknął: „Ty jesteś pokorą !” (Uwielbienie Boga Najwyższego). Pokorą Ojca jest Jego patrzenie na Syna. Franciszek miał bardzo dogłębne zrozumienie tej tajemnicy: „to Słowo Ojca ... przyjęło prawdziwe ciało naszego człowieczeństwa i naszej ułomności.(List do wiernych 4). Pokora nie jest jedynie przymiotem Boga, ale jest istotą Boga, jako Miłości. Św. Bonawentura mówi nam, że ten sam uścisk, którym Ojciec darzy Syna, jest równocześnie uściskiem danym całej ludzkości i wszelkiemu stworzeniu. We Wcieleniu „Bóg z głęboką miłością schyla się ku naszej nicości i przyjmuje błoto naszej natury poprzez zjednoczenie jej z własną osobą.” (św. Bonawentura Kazanie II na Narodzenie Pańskie). Bóg uniża się w pokorze, aby objąć całe stworzenie. W wizji franciszkańskiej, Wcielenie dokonuje się nie z przyczyny grzechu, ale z powodu nadmiernej i pokornej miłości Boga.

3.3. Pokora przyjmuje drugiego. Pokora wyraża naturę Boga, który jest Bytem w relacji. Pokora wyraża zdolność osoby ludzkiej do wejścia w relacje z drugim. Bycie pokornym oznacza chlubić się faktem, że jesteśmy stworzeni w miłości, odkupieni przez miłość, żyjący dla relacji miłości z Bogiem Trójjedynym oraz ze wszystkimi stworzeniami mającymi wraz z nami udział w jednym życiu. Stawać się pokornym oznacza kochać tak, jak kocha Bóg.

3.4. Życie we wspólnocie braterskiej według świętej Ewangelii jest wspólne dla całej Rodziny franciszkańskiej. Ten sposób życia czyni nas obecnymi pośród mężczyzn i kobiet, aby służyć im w pokorze. W sercu tej formy życia znajduje się kontemplacja Pana Jezusa, który z miłości do naszego człowieczeństwa przyszedł do nas, czyniąc pośród nas miejsce swego zamieszkania, aby stworzyć nowy sposób życia we wzajemnych relacjach.

UBÓSTWO I KONTEMPLACJA

4.1. „Spójrz na ubóstwo Tego, który został położony w żłobie i owinięty w ubogie pieluszki. O przedziwna pokoro, o zdumiewające ubóstwo!

Król aniołów, Pan nieba i ziemi złożony w żłobie” (IV List do św. Agnieszki).

Święta Klara wyczuwała istotny związek pomiędzy ubóstwem a modlitwą / kontemplacją. Klara – zdumiona czynem Boga, który stał się ubogim w pokorze stajenki, ale jeszcze bardziej w pokorze Słowa, które stało się ciałem – zaprasza wszystkie swoje siostry, tak jak ona zamknięte z miłości w tajemnicy Boga, tak po prostu i w czystości, jedynie przez miłość, aby otworzyły na oścież horyzonty własnej modlitwy. Tak oto pisze do Agnieszki z Pragi:

„Kontempluj twojego Oblubieńca, o dostojna królowo, najpiękniejszy spośród synów ludzkich, stał się dla twego zbawienia najlichszym z ludzi, był wzgardzony, zbity, okrutnie biczowany po całym ciele, aby na końcu umrzeć wśród najbardziej dręczących boleści krzyża. Patrz, rozmyślaj, kontempluj i pragnij Go naśladować” (II List do św. Agnieszki z Pragi).

„Patrz, rozmyślaj, kontempluj i pragnij Go naśladować”. Słowa te wyrażają istotę modlitwy, która nie jest tylko prostym wznoszeniem próśb, błagań czy uwielbień do Boga, ale jest patrzeniem oczami Boga, ponieważ modlitwa kontemplacyjna stawia nas w samej przestrzeni Boga i przynagla nas, aby czynić to, co uczynił Bóg. Kontemplując Jezusa, Franciszek naśladował relację Jezusa z Ojcem. Kontemplując Jezusa, Franciszek naśladował pokorę relacji sługi, którą Jezus miał ze swoimi braćmi i ze swoimi siostrami. Kontemplując Go w Tajemnicy Krzyża! Pokorna Miłość zawisła rozpięta na krzyżu, aby nas objąć, aż do zejścia w głębię naszego grzechu, naszego wyobcowania i naszych rozdartych relacji. Krzyż jest niezaprzeczalnym, ustawionym w historii, znakiem, który wskazuje, że żaden wyraz naszego człowieczeństwa nie oddziela ani nie alienuje nas od Miłości odkupieńczej Boga.

4.2. W jaki sposób możemy widzieć i kontemplować tak jak Bóg? Jak działa Bóg? Jak (spoglądając na Franciszka i Klarę) Najwyższy, Wszechmocny, Chwalebny, Największy i Najświętszy Bóg, patrzy na człowieka i na stworzenie? Po prostu przybliżając się do człowieka w ubóstwie Wcielenia, w ciele Jezusa Chrystusa. Bóg wchodzi w przestrzeń człowieka, w skończoność, aby Nieskończoność mogła być dostępna, widzialna, dająca się ogarnąć. Gdzie Miłość nie jest owocem jakiegoś wynagrodzenia albo towarem wymiany, lecz jest darem darmowym:

„Jeśliby kto oddał za miłość całe bogactwo swego domu, pogardzą nim tylko.” (Pnp 8, 7)

Oto, jak możemy widzieć i kontemplować:

„Umieść swe oczy przed zwierciadłem wieczności, przenieś swą duszę w blask chwały, pozostaw twe serce w Tym, który jest obrazem Boga i przemień się wewnętrznie, dzięki kontemplacji w obraz samej Jego Boskości... Kochaj całą sobą Tego, który cały się oddał dla twojej miłości” (III List do św. Agnieszki z Pragi).

4.3. Klara, w naśladowaniu Franciszka, zrozumiała, że to właśnie życie w ubóstwie jest konieczne, aby dostrzec Miłość działającą, aby rozpoznać to, co czyni Bóg dla wszystkich ludzi. Bóg stał się ubogim! Aby wejść w przestrzeń Boga, by widzieć tak, jak widzi On, trzeba wkroczyć w ubóstwo przyjęte przez Chrystusa, które wprawia nas w zdumienie i wprowadza w nowe relacje naznaczone jedynym celem, jakim jest dobro drugiego, bez żadnego innego interesu, jeśli nie tylko tego, które dotyczy Dobra.

„Tylko służenie bliźniemu otwiera moje oczy na to, co Bóg czyni dla mnie i na to, jak On mnie miłuje”, stwierdza papież Benedykt XVI w Encyklice Deus Caritas est. Sama modlitwa, albo samo tylko działanie, wzięte oddzielnie, nie realizują przestrzeni Boga, Boga Jezusa Chrystusa. Jedynie dzięki modlitwie mogę zrozumieć miłość bliźniego, a w czynie spełnionym dla niego pojmuję i zgłębiam Miłość Boga do mnie.

4.4. Wzajemność jaka zachodzi pomiędzy kontemplacją Chrystusa a kontemplacją ubogich, ujawnia się w przywileju ubóstwa, którego papież Grzegorz IX udzielił Klarze i jej siostrom w formule napisanej 17 września 1228 roku. Ubóstwo Klary jest życiem bez własności. To stwierdzenie zakłada rozporządzanie własnym życiem wyłącznie w niezachwianej decyzji pójścia za Chrystusem, naśladowania Go w Jego posłuszeństwie i w Jego ubóstwie, które wyrażają się w Tajemnicy Wcielenia, Krzyża i Eucharystii.

4.5. Przywilej ubóstwa w radykalny sposób zmienił relacje Sióstr Klarysek z ludźmi, którzy żyli wokół nich. Tak, jak Franciszek kontemplował Ukrzyżowanego w cierpiącym ciele trędowatego, tak Klara i jej siostry, kontemplowały obraz Chrystusa ubogiego i pokornego, objawiającego się w ciele i w życiu ubogich, którzy żyli wokół klasztoru Świętego Damiana. Klara i jej siostry prosząc o przywilej ubóstwa, nalegały na to, aby została wyeliminowana wszelka możliwa forma dominacji nad wieśniakami i sługami, którzy stanowili istotną część ekonomii klasztorów żeńskich w tamtych czasach. I nie tylko to, bo Klara posuwa się jeszcze dalej, jej radykalizm nie zezwala na półśrodki: egzystencja Sióstr Klarysek musi zależeć od ubogich. W jaki sposób? Jeśli bracia, którzy naśladowali Franciszka mogli chodzić po kweście, prosząc od drzwi do drzwi o jałmużnę, dla Klary, zamkniętej w swojej dobrowolnie wybranej klauzurze, było to niemożliwe; jej całkowita zależność od Bożej Opatrzności, wyrażała się konkretnie w całkowitej zależności od ubogich. Ten wybór stanowił sedno „duchowej walki”, którą Klara prowadziła z Kardynałem Hugolinem, późniejszym papieżem Grzegorzem IX.

4.6. Klara odkryła ubóstwo Boga, który nie posiadał żadnej władzy, a nawet nie miał miejsca, gdzie mógłby się narodzić. Odkryła Boga, który umarł poza miastem, na wzgórzu, w miejscu, które pozwalało widzieć i być widzianym i objąć wszystkich w pokornej miłości, która przebacza. Odkryła Boga, który ma jedną tylko władzę, władzę miłowania przemieniającą styl naszych relacji.

DAR KLARYSEK DLA ZAKONU I DLA ŚWIATA.

5.1. Podczas spotkania w mieście Meksyku mówiliśmy o Liście Apostolskim Jana Pawła II, Novo Millennio Ineunte. Ojciec Święty napisał ten List na zakończenie Wielkiego Jubileuszu roku 2000. Papież pragnął pobudzić nim cały Kościół do refleksji „nad tym, co Duch Święty powiedział do Ludu Bożego... od Soboru Watykańskiego II do Wielkiego Jubileuszu i ofiarować „wkład swojej posługi Piotrowej, aby w Kościele jaśniała coraz bardziej różnorodność jego darów i jedność jego drogi.” (NMI, 3). Nowością jest wyzwanie dla Zakonu ujęte w wyrażeniu „duchowość komunii”.

„Należy krzewić duchowość komunii, podkreślając jej znaczenie jako zasady wychowawczej wszędzie tam, gdzie kształtuje się człowiek i chrześcijanin... Duchowość komunii to przede wszystkim spojrzenie serca utkwione w tajemnicy Trójcy Świętej, która zamieszkuje w nas i której blask należy dostrzegać także w obliczach braci żyjących wokół nas” (NMI, 43).

Dla papieża „duchowość komunii” jest istotnym łącznikiem między tożsamość Kościoła, jako komunii miłości a misją Kościoła, jako znaku i narzędzia jednością rodziny ludzkiej.

5.2. Tradycyjna duchowość kapucyńska obydwu Zakonów, pierwszego i drugiego, jest duchowością ascetyczną, duchowością osobistej doskonałości. Surowa prostota w ubóstwie, duch pokuty, medytacja są istotne dla tych, którzy pragną upodobnić swoje życie do życia Chrystusa Ubogiego i Pokornego, ale Jan Paweł II podkreśla, że to nie wystarczy; ubóstwo, pokora i modlitwa kontemplacyjna muszą wyzwalać i oczyszczać nasze ludzkie relacje: „spojrzenie serca utkwione w tajemnicy Trójcy Świętej, która zamieszkuje w nas i której blask należy dostrzegać także w obliczach braci żyjących wokół nas”(NMI, 43). VI i VII Rady Plenarne Zakonu otwierają nasze oczy na wielki wpływ, jaki ma ubóstwo i życie w ewangelicznej małości na przemianę i wyzwalanie relacji między nami, relacji z Kościołem i ze światem. Ważne jest to, aby drugi Zakon wniósł ten swój jedyny, szczególny wkład w tę franciszkańską duchowość komunii.

5.3. Zlaicyzowany świat uważa, że jego własna technologia zawiera wszystko, co jest niezbędne do postępu i uwolnienia ludzkości, głosi, że jego technologia, produkt ludzkiego geniuszu, zapewnia wszystko, co jest konieczne do pełnego życia ludzi, głosi, że jesteśmy wszechmocni i nie potrzebujemy Boga. Istnieje tu pewien element prawdy; w potędze techniki ludzkiej widoczne są wielkie możliwości, ale technologia jest zawodna i bezradna wobec zaborczości i zuchwałości człowieka.

Technika wykorzystywana jest często dla zysku tylko nielicznych, ale ze szkodą dla pozostałych. Technologia może mnożyć chleby i ryby, ale nie jest zdolna poruszyć serce chłopca, który ofiarując wszystko, co miał uczynił możliwym spełnienie się cudu. (por. J 6, 9). Nasz zlaicyzowany świat jest światem wyobcowania, izolacji i zniszczonych relacji.

Każdy klasztor Klarysek jest głośnym wołaniem do świata, że ubóstwo i kontemplacji przemieniają relacje:

„Umieść swe oczy przed zwierciadłem wieczności, przenieś swą duszę w blask chwały, pozostaw twe serce w Tym, który jest obrazem Boga i przemień się wewnętrznie, dzięki kontemplacji w obraz samej Jego Boskości... Kochaj całą sobą Tego, który cały się oddał dla twojej miłości”( III List do św. Agnieszki z Pragi ).

Taki klasztor jest owocem uzdrowienia i pokoju.

5.4. Świadectwo Klarysek ma wielkie znaczenie dla braci Pierwszego Zakonu. Podczas VI i VII RPZ odkryliśmy, że nasze ubóstwo i mniejszość buduje wspólnotę Kościoła i świata. Pisma siostry Klary są dla braci wyzwaniem: „Patrz, rozmyślaj, kontempluj i pragnij Go naśladować”. Kiedy „naśladować” jest oddzielone od „patrz, rozmyślaj i kontempluj”, wtedy popada się w aktywizm społeczny.

O tego rodzaju aktywizmie mówi VI RPZ. Aktywizm jest czymś więcej niż tylko samym przesadnym oddaniem się pracy; aktywizm popycha nas do życia w sposób powierzchowny, płytki i chaotyczny, czyni nas niezdolnymi do refleksji oraz niezdolnymi do przeżywania głębi naszego własnego człowieczeństwa. VI i VII Rady Plenarne Zakonu nie będą mogły przyczynić się do odnowienia relacji i budowania Kościoła jeśli nie będą mocno w nas zakorzenione poprzez „kontemplację” ich treści. Stały zapał i zaangażowanie Sióstr Klarysek pozostanie dla braci nieustannym wyzwaniem, wskazującym, że niemożliwe jest, aby naśladować bez patrzenia, rozważania i kontemplacji.

5.5. Cytując jeszcze raz papieża Benedykta XVI, możemy odnieść to do św. Klary: „Kto zmierza ku Bogu, nie oddala się od ludzi, ale staje się im prawdziwie bliski” (Benedykt XVI Deus Caritas est, 42). Witalność duchowa św. Klary rozprzestrzenia się poza klauzurę Świętego Damiana, docierając aż do Pragi i obejmując życie Agnieszki i jej sióstr, ogarnia również ubogich poza murami klasztoru św. Damiana i ubogich Umbrii, już poprzez samo życie w klasztorze. Jaj obecność zamknięta w przestrzeni Boga otoczyła ją mężczyznami i kobietami, którzy rozpoznali, że jej modlitwa ma tylko jedną siłę – siłę Miłości, jedyną, która stwarza Życie. Módlmy się, aby Spotkanie w mieście Meksyku przynagliło nas do refleksji w naszych klasztorach i aby duch Świętej Matki Klary napełnił nową żywotnością nasz charyzmat, tak by rozszerzył się on dla dobra całego Kościoła.

Wasz brat

Br. John Corriveau

Minister Generalny OFMCap

11 sierpnia 2006

Uroczystość Św. Matki Klary

www.ofmcap.org

Table of Contents

ŻYĆ JAK BRACIA I SIOSTRY.

RELACJE ODKUPIONE

UBÓSTWO I KONTEMPLACJA

DAR KLARYSEK DLA ZAKONU I DLA ŚWIATA.