| Muzeum Franciszkańskie |
| |
| Dane historyczne | Charakterystyka Muzeum Franciszkańskiego | Dalsze informacje |
Dane historyczne |
 |
Zalążek Muzeum Franciszkańskiego ukształtował się dzięki br. Louis-Antoine de Porrentruy (Francja), który zebrał materiał ikonograficzny dla zilustrowania dzieła o św. Franciszku, opublikowanego przez paryski "Plon" pod koniec 1884 r. pod tytułem "Święty Franciszek z Asyżu". Z materiału zebranego do tego dzieła, wykorzystanego zaledwie w małej części i nadal pomnażanego, Louis-Antoine zorganizował w 1885 r., w klasztorze w Marsylii (Francja), Muzeum Franciszkańskie. Zostało ono inaugurowane przez Ministra Generalnego Bernarda z Andermatt w październiku 1889 r. W roku następnym, z powodu napływających materiałów, stało się konieczne powiększenie muzeum o kolejną, większą salę. W 1896 r. została otwarta następna, trzecia, duża sala. Dla ochrony Muzeum fundator otrzymał w 1895 r. od Stolicy Apostolskiej brewe apostolskie "Minime nos latet", podpisane przez samego Leona XIII, w którym, pod karą ekskomuniki, zakazuje się "pozbywania się, alienacji, zamieniania, sprzedawania, a także zwyczajnego przenoszenia na inne miejsce, czegokolwiek z wyżej wspomnianego Muzeum Franciszkańskiego w Marsylii". Jednakże w latach 1903-1904 okazało się konieczne potajemne przeniesienie ważniejszych eksponatów historii sztuki franciszkańskiej. Faktycznie bowiem, w 1905 r., zgodnie z ustawą masońską z lipca 1901 r., zostały wystawione na publicznej aukcji i sprzedane wszystkie przedmioty przechowywane w Muzeum Franciszkańskim. W końcu roku 1912, po zgromadzeniu eksponatów ocalonych przez br. Louis-Antoine, muzeum zostało ponownie otwarte w Rzymie, w Kurii Generalnej przy Via Boncompagni, a następnie, w roku 1927, przeniesione do Instytutu Historycznego w Asyżu, gdzie dokonano uroczystej jego inauguracji w dniu 29. XI. 1929 r. Od tamtej chwili Muzeum dzieli losy Instytutu Historycznego. |
|
Charakterystyka Muzeum Franciszkańskiego |
|
| Muzeum Franciszkańskie nie jest muzeum artystycznym, historycznym czy archeologicznym, mimo że posiada też liczne eksponaty o wysokiej jakości artystycznej i dużym walorze historycznym. Zalicza się jednak do kategorii muzeów wyspecjalizowanych. Poprzez eksponaty prezentowane w swoich salach Muzeum ukazuje historię Zakonu Franciszkańskiego. Jakkolwiek pomysł tego muzeum zrodził się w umyśle brata kapucyna, Założyciel nie ograniczył swojego zbioru do rzeczy związanych z własną rodziną zakonną. Rozszerzył swoje zainteresowania na cały Zakon Franciszkański, na jego braci cieszących się opinią świętości, słynących z zasług dla kultury albo z powodu ich szczególnego zmysłu społecznego. Zbiory odwołują się przede wszystkim do trzech głównych gałęzi pierwszego, drugiego i trzeciego Zakonu. Następnie także do różnych rodzin i reform w łonie całego Zakonu, takich jak konwentualni, bracia mniejsi, kapucyni, obserwanci, rekolekci, reformaci i inni. Na ile to było możliwe, Założyciel włączył do swoich zbiorów franciszkanizm wszystkich narodów, także tych, gdzie naśladowcy św. Franciszka dotarli jako misjonarze. Pewna szczególna charakterystyka Muzeum polaga na tym, że dokumentuje ono sztukę i kulturę franciszkańską na przestrzeni wieków, to znaczy od XIII aż do XX wieku. Muzeum Franciszkańskie, które na mocy dekretu włoskiego Ministra Kultury z 15 września 1965 r. zaliczone zostało do muzeów państwowych (Muzeum mniejsze, diecezjalne lub zakonne, nr 246), jest otwarte dla zwiedzających jedynie na ich prośbę. |
