Po długim tygodniu pracy, zmęczeni delegaci nie zostali wynagrodzeni słonecznym weekendem. Śnieżyce szalejące na wyżynie Toskańskiej zmusiły nas do zaniechania pielgrzymki na Alwernię i do Montecasale (erem z czasów Franciszka, a obecnie dom modlitwy Prowincji Toskańskiej). W zamian Claudio Iacopi, legendarny właściciel i kierowca „autobusu z trąbką-klaksonem”, zawiózł nas do Kortony, miasta leżącego około 70 km od Asyżu. (Przez dwa lata br. Flavio Roberto Carraro był biskupem Arezzo-Kortona-San Sepolcro, zanim został przeniesiony do dużo większej diecezji, Werony). Tutaj najpierw zwiedziliśmy kościół św. Franciszka zbudowany przez br. Eliasza, który pochodził z Kortony i był pierwszym ministrem generalnym po św. Franciszku. Z powodu remontów prowadzonych w kościele, nie mogliśmy zobaczyć grobu br. Eliasza, człowieka niewątpliwie wielkiego formatu, ale którego potraktowano nieżyczliwie w ciągu historii. Zmarł on 750 lat temu, w 1254 r.
W Katedrze rozentuzjazmowany proboszcz mówił nam bardzo szczegółowo o świętych czczonych w tym kościele. Sąsiadujące z Katedrą muzeum diecezjalne posiada nadzwyczajną kolekcję słynnych obrazów namalowanych przez Luca Singnorelli i br. Angelico.

Eucharystię sprawowaliśmy w naszym klasztorze zwanym Le Celle, kilka kilometrów od miasta. Jak powiedział nam br. Luciano Baffigi, tutejszy kapucyn, Le Celle są pierwszym franciszkańskim klasztorem na świecie. Św. Franciszek odwiedził to odludne miejsce znajdujące się na urwistym zboczu góry w roku 1211 i zarządził, aby zbudowano na nim małe „locum”. Podaje się, że parę miesięcy przed swoją śmiercią, Franciszek napisał w tym miejscu swój Testament. Po długim okresie opuszczenia, tutejsza ludność ofiarowała to miejsce kapucynom, którzy zamieszkali tutaj w 1537 r. Przez wieki znajdował się tu nowicjat Prowincji Toskańskiej, a obecnie jest dom modlitwy. Panuje w nim autentyczne milczenie i skupienie. Zwiedziliśmy oratorium i celę św. Franciszka, mały klasztor zbudowany przez br. Eliasza i korytarz nowicjacki z 20 malusieńkimi celkami, które przywoływały na pamięć początki naszego Zakonu.
Deszcz był naszym nieodłącznym towarzyszem podróży przez cały dzień, lecz smakowity obiad włoski obficie zakrapiany winem wprowadził nas w dobry humor, tak że mogliśmy zakończyć nasze pielgrzymowanie odwiedzeniem sanktuarium św. Małgorzaty z Kortony, pokutnicy tercjarskiej z XIII wieku. Jej wiejskie pochodzenie, miłość do szlachcica i jego tragiczna śmierć podczas polowania, a następnie bolesne odrzucenie przez obie rodziny - czyni z niej postać jak najbardziej współczesną. Życie pokutne, poświęcenie się ubogim i chorym oraz siła jaką Małgorzata czerpała z bycia w ścisłej jedności z Jezusem, czynią z niej wzór życia chrześcijańskiego, aktualny również w naszych czasach.

8.30 Wyjazd w kierunku Kortony
19.15 Nieszpory
19.45 Kolacja

Całe przedpołudnie bracia pracowali w ustalonych już wcześniej grupach roboczych: Paschalisa Rywalskiego, Marka z Aviano, Solanusa Casey i Alejandra Lubaca. Dyskutowano na temat dwóch konferencji poświęconych władzy i „minoritas” w Zakonie kapucyńskim. Około południa wszyscy bracia spotkali się razem na zebraniu ogólnym. Sekretarze poszczególnych grup przedstawili rezultaty ich pracy. Dwa fundamentalne tematy wydają się być w centrum zainteresowania braci: 1) posiadamy władzę i nie możemy jej całkowicie wyeliminować z Zakonu; 2) powinniśmy nieustannie poszukiwać nowych sposobów sprawowania władzy w Zakonie w duchu właściwej nam mniejszości i według przykładu Jezusa i Franciszka.

Po południu niektórzy uczestnicy Rady udali się w krótkiej pielgrzymce do Porcjunkuli, gdzie Biedaczyna z Asyżu założył Zakon Braci Mniejszych w 1209 r. Miejsce to było bardzo drogie Franciszkowi. Podczas swego pobytu tutaj służył on trędowatym i usuniętym na margines społeczeństwa. Często udawał się do małej kapliczki Św. Matki Bożej Anielskiej, zwanej Porcjunkulą (co znaczy „mała cząstka”). Tam też umarł w dniu 3 października 1226 r. Jutro, tj. w niedzielę, bracia będą kontynuować swoją pielgrzymkę po ważnych miejscach franciszkańskich. Udadzą się na Alwernię (gdzie Franciszek otrzymał stygmaty) i do Montecasale (gdzie Franciszek spotkał się z rozbójnikami).

6.30 Jutrznia i Eucharystia
7.00 Śniadanie
9.00 Praca w grupach poświęcona tematowi: Kapucyni a władza
11.00 Przerwa
11.30 Sesja plenarna
12.45 Obiad i czas wolny: pielgrzymka do Porcjunkuli
19.15 Nieszpory
19.45 Kolacja

Każdego dnia podczas Rady Plenarnej Zakonu, liturgia sprawowana jest w bardzo pięknej i uroczystej oprawie w sześciu językach: we francuskim, angielskim, włoskim, hiszpańskim i niemieckim. Od czasu do czasu są wstawki w języku polskim i indonezyjskim. Animatorem liturgicznym jest br. Patrick McSherry z Prowincji Detroit. Dziś głównym celebransem był br. Ennio Tiacci, który obchodził 32-lecie święceń kapłańskich.

Br. Giuseppe Scarvaglieri z Prowincji Messyny rozpoczął poranną sesję mówiąc na temat Władzy i życia braterskiego kapucynów . Br. Giuseppe zrobił doktorat z socjologii na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Wykłada socjologię religii na Uniwersytecie Gregoriańskim i Lateraneńskim. Według niego, władza wraz z „minoritas” jako jej „cieniem”, zawsze była obecna w historii ludzkości. Nawet życie duchowe inspirowane Ewangelią zawiera dewaluujące je elementy władzy. Często, sprawowanie władzy jest w jaskrawym kontraście z przykładem Jezusa, który Franciszek zaproponował swoim braciom. Jeśli przyjrzymy się uważniej fenomenologii władzy, dostrzeżemy jej źródła: koncepcja władzy sakralnej, użycie tradycji jako źródła władzy i władza warunkująca współczesnego świata. Wytłumaczenie nadużycia władzy w naszym zakonnym kontekście można znaleźć w braku znajomości teorii relacyjnej i w negatywnych implikacjach procesu instytucjonalizacji. Stąd potrzeba poprawnej antropologicznej interpretacji ludzkich relacji, która godzi motywacje kulturowe z jej przejawami w taki sposób, że działanie człowieka zdobywa nowe cele i wartość duchową.

Podczas sesji popołudniowej prof. Giuseppe De Rita przedstawił swoją wizję władzy oraz „minoritas” i kapucyńskiego pielgrzymiego stylu życia. Mówił o władzy na trzech poziomach: 1) władza planetarna lub globalna, która dysponuje prawami (nomos), brak jej natomiast norm i nie posiada sił wykonawczych: np. Karta Praw Człowieka ONZ itp.; 2) władza pośrednia, jako siła podtrzymująca samą siebie: nowoczesna technologia, finansjera i organizacje militarne; ta władza charakteryzuje się celowością ekskluzywną czyli wyłączającą inne cele: rozwój technologii służy rozwojowi technologii i niczemu innemu; produkcja zbrojeniowa pomnaża produkcję zbrojeniową itd. 3) władza indywidualna jako kompetencja i profesjonalność. Prof. De Rita powiedział, że jego zdaniem miejsce braci jest na peryferiach, to znaczy w strefie ludzi, którzy mogą i powinni wykazać się kompetencją i profesjonalnością każdy w swej dziedzinie, aby stanowić przeciwwagę dla trzech wielkich ośrodków władzy drugiego poziomu.

6.30 Jutrznia i Eucharystia
7.00 Śniadanie
9.00 Pierwsza sesja obrad: Giuseppe Scarvaglieri - "Władza a braterskie życie kapucyńskie dzisiaj"
11.00 Przerwa
11.30 Spotkania w grupach
12.45 Obiad i czas wolny
15.30 Sesja popołudniowa: Giuseppe De rita - "Kapucyni a władza"
17.00 Przerwa
17.30 Sesja plenarna: pytania do relatora i dyskusja
19.15 Nieszpory
19.45 Kolacja

Dzisiejszy dzień był całkowicie poświęcony modlitwie i skupieniu pod przewodnictwem br. Yvona Person, z Prowincji Francuskiej, który był misjonarzem w Turcji i ministrem prowincjalnym wybranym w 1993 r. Kaznodzieja przedstawił swoje refleksje w formie medytacji, koncentrując się na naszym życiu jako braci mniejszych. „Nie chcę was nauczać, lecz mówić do waszego serca i apelować do waszej wiary” - tymi słowami br. Yvon rozpoczął swoją refleksję o godz. 9.00. Następnie powiedział, że jesteśmy braćmi mniejszymi na wzór Jezusa, ubogiego i pokornego sługi, którego medytował i naśladował św. Franciszek z Asyżu. Po czym, br. Yvon, przedstawił wybrane fakty z życia Jezusa, które w sposób szczególny zafascynowały Franciszka, zwłaszcza pokorne narodzenie w grocie i pokorną obecność w Eucharystii. Nasze bycie braćmi mniejszymi powinno odzwierciedlać życie Jezusa pokornego, poprzez pokorną służbę Kościołowi i ludziom, bez chęci dominacji nad nimi. Jezus Chrystus jest fundamentem naszej braterskiej wspólnoty ewangelicznej i naszego życia jako braci mniejszych. Podobnie jak Jezus, który jest sługą wszystkich, tak i my powinniśmy być pokornymi i prostymi sługami wszystkich dzieci Bożych. Żaden brat nie może dominować nad innymi, lecz ma służyć. Kaznodzieja, aby ułatwić nam refleksję, zadał kilka pytań: W jaki sposób jesteśmy odbiciem Chrystusa pokornego? Jak wykonujemy naszą posługę? Które z postaw Jezusa charakteryzują moje życie? Jestem bratem dającym odczuć władzę? Narzucam moją wolę innym? Czy moja modlitwa jest przesycona duchem franciszkańskim?

Po liturgii porannej był czas na osobistą modlitwę i refleksję. W homilii, br. Yvon podkreślił aspekt modlitwy w życiu braci mniejszych. W swojej drugiej medytacji, kaznodzieja zwrócił szczególną uwagę na aspekt wspólnotowy życia braci mniejszych, odnosząc się do wyrażenia Franciszka: „Jesteśmy pokutnikami z Asyżu, wielbimy cię, o Chryste...”. Potrzebujemy wewnętrznej siły duchowej, która pomoże nam otworzyć się na wolę Bożą, aby żyć jak bracia mniejsi. Chrystus pokorny zawsze był w jedności z Ojcem.

7.30 Jutrznia
8.00 Śniadanie
9.00 Pierwsza Konferencja
11.30 Eucharystia
12.45 Obiad
15.30 Druga Konferencja
18.00 Trzecia Konferencja i Nieszpory
19.45 Kolacja i Wieczór braterski

Br. Matias Tavares (Wiceprowincjał z Wysp Zielonego Przylądka), który obchodził swoje urodziny, przewodniczył dziś Eucharystii. Wszyscy bracia złożyli mu gorące życzenia.

Główne spotkanie rozpoczęło się o godz. 9.00 kilkoma ogłoszeniami ze strony sekretarza. Moderator, br. Sergio, poprosił br. Paula Mathisa (Prow. Szwajcarska) o przedstawienie dzisiejszego prelegenta, br. Niklausa Kustera. Br. Niklaus należy do Prowincji Szwajcarskiej. Studiował w Lucernie, we Fryburgu i w Rzymie, gdzie otrzymał doktorat z Duchowości Franciszkańskiej. Obecnie jest profesorem w Münster i Wenecji. Napisał wiele książek. Br. Niklaus, w swoim wykładzie przedstawił miejsce i rolę reformy kapucyńskiej w całym ruchu franciszkańskim. Ukazał on, że ubóstwo, minoritas i „itineranza” były fundamentalnymi elementami reformy. Pierwsi kapucyni pragnęli powrócić do pierwotnego radykalizmu św. Franciszka. Bosy Franciszek, który chciał iść śladami Chrystusa i Jego Apostołów był natchnieniem dla pierwszych braci kapucynów. Na jednym z ich pierwszych spotkań, bracia przyjęli konkretne rozwiązania zmierzające do osiągnięcia tego ideału: wyrzekli się struktur klasztornych, społecznych zabezpieczeń i przywilejów w posłudze duszpasterskiej. Mieszkali oni w prowizorycznych, oddalonych od miast, eremach, aby solidaryzować się z ubogimi, chorymi i odsuniętymi na margines, ludźmi. Br. Niklaus rzucił wyzwanie dla wszystkich uczestników 7 RPZ, aby powrócić do Franciszka i Ewangelii i prowadzić życie braci mniejszych i pielgrzymów na wzór Jezusa i Jego Apostołów. Według br. Niklausa, „autentyczna reforma nie bierze swojego początku z nowego natchnienia, ale stara się wprowadzać w życie z nową gorliwością charyzmatyczny model istniejący już wcześniej”. Musimy odzyskać tę nową gorliwość, aby odnowić minoritas i „itinerancę” w naszym życiu w kontekście różnych kultur.

6.30 Jutrznia i Eucharystia
7.00 Śniadanie
9.00 Pierwsza sesja obrad: Niklaus Kuster - "Mniejszość i pielgrzymi styl życia u pierwszych kapucynów"
10.30 Przerwa
11.00 Spotkania w grupach
11.30 Sesja plenarna: relacja wyników spotkań w grupach
12.45 Obiad i czas wolny
15.30 Spotkania w grupach
17.00 Przerwa
17.30 Sesja plenarna: przedstawienie wyników pracy w grupach
19.15 Nieszpory
19.45 Kolacja

Dzisiejszego poranka Eucharystii przewodniczył br. Robin Daniel, Minister Prowincji Św. Franciszka-Kerala (Indie). W homilii zwracał się do Boga z prośbą, aby nauczył nas wszystkich: przełożonych i podwładnych, starych i młodych, sztuki modlitwy.

Na początku pierwszej sesji zostały zaproponowane i przyjęte niektóre zmiany w rozkładzie dnia. Następnie Moderator, którym tym razem był br. Sergio dal Moro, poprosił br. Aurelio Laita o przedstawienie pierwszego prelegenta, brata Fidela Aizpurúa z Prowincji Nawarry, Kantabrii i Aragony (Hiszpania), znawcy duchowości franciszkańskiej, mieszkającego obecnie w Logrono. Br. Fidel studiował teologię w Louvain (Belgia) specjalizując się w Ewangelii św. Jana. Jest także wybitnym profesorem, naukowcem, kaznodzieją i pisarzem. Swoje wystąpienie rozpoczął cytując profetyczne wyrażenie Lazaro Iriarte: „Mnijszość była dla Zakonu, po ludzku rzecz biorąc, czymś najmniej lubianym spośród całego dziedzictwa pozostawionego przez Założyciela, i jako pierwsza została zapomniana, mimo że była tak bardzo zrozumiała i tak mało wystawiona na prawne komplikacje… Cała złożona problematyka, która rozwinęła się w Zakonie po śmierci świętego Franciszka wokół ubóstwa, wszystkie wewnętrzne spory i zewnętrzne postawy, doprawdy mało ewangeliczne… zależały od niemożliwości, ze strony synów św. Franciszka, pragnienia bycia ‘ubogimi', nie mając odwagi bycia ‘mniejszymi'.” Następnie przeszedł do refleksji nad pytaniem o to, czy rzeczywiście możliwe jest franciszkańskie życie w mniejszości? W szczególny sposób zatrzymał się na tym jak św. Franciszek i jego pierwsi bracia przeżywali mniejszość jako naśladowanie sposobu życia apostołów. Przyjrzał się też podstawowym zagadnieniom koniecznym do refleksji nad tematem 7 RPZ – kwestionowanie tego, co nie-kwestionowalne, rewizja naszego społecznego prestiżu, świadomość istnienia wewnątrz systemu ale nie należenia do systemu, przeniesienie się na margines we współpracy z niesystemowymi organizacjami, zachęta do pragnienia zmiany, do bycia znakiem zmiany.

Następnie uczestnicy zgromadzili się w czterech grupach, aby przedyskutować temat i przedstawić potem swoje konkluzje na zgromadzeniu plenarnym. Sesja zakończyła się o godz. 12.33.

Drugim mówcą, w sesji popołudniowej, był br. Regis Armstrong z Prowincji New York-New Egland, USA. Wykładał Pisma św. Franciszka i św. Klary oraz teologię duchowości zgodnie z franciszkańską tradycją we Franciszkańskim Instytucie Duchowości Antonianum w Rzymie a także na Uniwersytecie St. Bonaventure w USA. Obecnie jest profesorem w Szkole Teologii i Studiów Religijnych na Katolickim Uniwersytecie w Waszyngtonie, DC. Br. Regis mówił na temat: „Minoritas i pielgrzymi styl życia Franciszka i jego pierwszych towarzyszy”. „Minoritas – sakramentalna intuicja Franciszka”, tak zatytułował swoje wystąpienie. Opisał w nim „mniejszość” na podstawie pism Tomasza z Celano i św. Bonawentury jako określenie zdrobnione (bycie braciszkiem , bratem mniejszym ) i jako inferioritas (bycie niższym, lub poniżej, lub niższość). W poszukiwaniu dla siebie modelu przyjrzał się mniejszości przez pryzmat Napomnień z historycznego, społecznego, biblijnego, teologicznego i antropologicznego punktu widzenia. W szczególny sposób skupił się na drugim Napomnieniu, które podaje pod rozwagę symbol drzewa poznania dobra i zła. Widzi mniejszość jako ubóstwo ( sine proprio ), pokorę i wybór słabości. Swoje wystąpienie podsumował słowami Ewangelii: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem…”. Każdego dnia Franciszek dążył do Najwyższego podejmując drogę mniejszości; każdego dnia zapierając się siebie, każdego dnia uniżając się, każdego dnia stając się słabym w Jego rękach.

6.30 Jutrznia i Eucharystia
7.00 Śniadanie
9.00 Pierwsza sesja obrad: Fidel Aizpurúa - "Nie należą do systemu, tak jak i Ja nie należę do systemu" - mniejszość i pielgrzymowanie a system
10.30 Przerwa
11.00 Spotkania w grupach
11.30 Sesja plenarna: relacja wyników spotkań w grupach
12.45 Obiad i czas wolny
15.30 Sesja popołudniowa: Regis Armstrong - "Mniejszość św. Franciszka i jego pierwszych braci"
17.00 Przerwa
17.30 Praca w grupach
18.00 Sesja plenarna: przedstawienie wyników pracy w grupach
19.15 Nieszpory
19.45 Kolacja

Siódma Rada Plenarna Zakonu rozpoczęła się w poniedziałek, 1 marca 2004, w naszym kapucyńskim klasztorze „Chrystusa Zmartwychwstałego” w Asyżu. Podczas gdy na zewnątrz padał gęsty i puszysty śnieg, uczestnicy zgromadzili się w kaplicy o 6.30 rano, aby celebrować Jutrznię i Eucharystię. Br. Joseph Nacua, Definitor Generalny dla regionu Azji, jako Przewodniczący Komisji przygotowawczej 7 RPZ był głównym celebransem porannej Mszy świętej. Wzywał Bożego błogosławieństwa nad wszystkimi obecnymi i zaprosił ich do wspólnego kroczenia drogami braterstwa i wspólnoty dzieci Bożych.

Po śniadaniu, o godz. 9.00, delegaci i wszyscy pozostali uczestnicy spotkali się w sali obrad na otwarciu Rady Plenarnej. Tę pierwszą sesję poprowadził br. Giovanbattista Urso z Prowincji Cosenza (Włochy), jako moderator ad tempus. W skład Rady wchodzi 43 uczestników mających prawo głosu: Minister Generalny, ośmiu Definitorów, Sekretarz Generalny oraz 33 delegatów Konferencji. Obecnych jest także 22 innych braci, zatrudnionych przy rozmaitych posłurzędach.

Br. Jon Corriveau, Minister Generalny, we wprowadzeniu mówił o celu 7 RPZ. Ponieważ Asyż jest charyzmatycznym sercem naszego Zakonu, dlatego jest też odpowiednim miejscem dla odbycia Rady Plenarnej. Małość i ubóstwo stanowią dwie kolumny franciszkańskiej duchowości i są ze sobą ściśle połączone. 6 RPZ opisała pierwszą kolumnę naszej franciszkańskiej duchowości – ewangeliczne ubóstwo oraz jego znaczenie w naszym odbudowywaniu relacji pomiędzy ludźmi na całym świecie. Św. Franciszek jest wzorem naszej braterskiej tożsamości i naszego przeżywania wspólnego braterstwa pomiędzy braćmi i siostrami na całym świecie. 6 RPZ nakreśliła niektóre z odważnych decyzji, które powinniśmy podjąć, aby móc żyć ewangelicznym ubóstwem we wspólnocie: nasz stosunek do ubogich, nasza solidarność i uczestniczenie w ich życiu, wspólnotowe i instytucjonalne aspekty naszego ubóstwa.

7 RPZ zajmuje się innym ważnym aspektem, mianowicie naszym braterskim życiem w małości. Rada będzie się zastanawiać nad sposobem sprawowania władzy, nad źródłem i miejscem autorytetu, oraz nad ich wpływem w świecie. Niedawno zorganizowana w Addis Ababa (Etiopia) międzynarodowa konferencja poświęcona naszemu braterskiemu życiu we wspólnocie wieloetnicznej (2-8 lutego 2004), dała możliwość na wyciągnięcie niektórych wniosków: wielkie znaczenie struktur władzy i ich wpływu na łączenie lub dzielenie ludzi; stosunek zaufania w wielotenicznym środowisku do sposobu, w jaki władza jest sprawowana, wpływa na wiele rzeczy. Dlatego też podczas tej Rady Plenarnej powinniśmy dokonać refleksji nad sposobami sprawowania władzy w naszym Zakonie, oraz nad tym, w jaki sposób wyraża się ona w naszych posługach i w duszpasterstwie. Minister Generalny mówił też o Trójcy Świętej i jej wpływie na naturę wspólnoty według rozumienia Franciszka. Biedaczyna z Asyżu określał siebie zawsze jako brata. My sami określamy naszą tożsamość jako Franciszkanów i Chrześcijan w terminologii relacji. To mówi bardzo wiele w dzisiejszym świecie ludzi pogrążonych w indywidualizmie i w dążeniu do autonomicznego potwierdzenia swoich własnych praw. Małość określa naszą podstawową postawę w podejściu do relacji międzyludzkich. Małość pomoże nam również w określeniu naszej sprawiedliwości. Obecna Rada Plenarna Zakonu poświęcona małości skłania nas do refleksji nad naszym podstawowym zachowaniem się w dzisiejszym świecie, wobec otaczającego nasz społeczeństwa i sposobem przeżywania naszego powołania.

Sesja popołudniowa poświęcona była niektórym zagadnieniom praktycznym związanym z RPZ. Bracia Giovanbattista Urso i Sergio Dal Moro zostali wybrani na Moderatorów Rady, natomiast Brat Aubert Bertrand wybrany został na Sekretarza. Do Prezydium RPZ wybrano Braci: Giovanni Ferri, Jossy Fernandes, Tewelde Beyene i Manoel Delson Pedreira da Cruz.

6.30 Jutrznia i Eucharystia
7.00 Śniadanie
9.00 Pierwsza sesja obrad: wprowadzenie, prezentacja kandydatów na różne urzędy
10.30 Przerwa
11.00 Spotkania w grupach: dyskusja nad kandydatami na urzędy i członkami Prezydium, uwagi do Regulaminu RPZ
12.45 Obiad i czas wolny
15.30 Sesja popołudniowa: wybory moderatorów, sekretarza i prezydium RPZ
19.15 Nieszpory
19.45 Kolacja