| Klasztor w Jerozolimie |
| |
W 1933 r. Zarząd Generalny podjął decyzję o budowie domu w Jerozolimie
(na przedmieściu Talbiye); dom ten miał służyć naszym młodym braciom,
którzy pragnęliby studiować nauki biblijne, a także braciom przybywającym
z pielgrzymką do miejsc świętych. Od tego czasu aż do połowy lat
osiemdziesiątych trwał okres pokoju, przerwany jedynie faktem,
że duża część terenu wraz z budynkami została zabrana przez rząd
Izraela w momencie tworzenia się nowego państwa (1948). W początkach lat osiemdziesiątych Minister Generalny razem z Definitorium podjęli próbę uregulowania sytuacji domu i wszystkich dotyczących go spraw. Po długim procesie prawnym rząd Izraela opuścił naszą posiadłość, zwracając ją całkowicie Zakonowi po okresie około sześćdziesięciu lat. Działka i klasztor położone są w strategicznym punkcie miasta, okolo 15 minut drogi od Starego Miasta. Teren, na którym znajduje się klasztor, rozciąga się na powierzchni 10 000 m2. Zakon ma zamiar jak najlepiej wykorzystać to tak bardzo uprzywilejowane miejsce. Będzie się starał to uczynić na trzy komplementarne sposoby, mając na względzie trzy następujące elementy:
Adres: |
Odpowiedzialność
za prowadzenie tego domu powierzona została Prowincji Weneckiej.
W tym celu pomiędzy Ministrem Generalnym i Prowincją zawarto specjalną
umowę, w której wymienione są także cele i funkcje naszego domu
w Jerozolimie, w zasadzie te same, które doprowadziły do jego powstania:
"Dom ma stanowić ważne miejsce chrześcijańskiej, franciszkańskiej
i kapucyńskiej obecności w Jerozolimie, w duchu ekumenizmu i służby
dla miejscowego Kościoła, zgodnie z właściwym nam charyzmatem";
ponadto, ma być "miejscem zatrzymania się przede wszystkim
dla naszych braci przybywających do Jerozolimy w celu pogłębienia
studiów biblijnych, dla duchowego doświadczenia, okresu szabatowego
odpoczynku oraz w celu apostołowania pośród pielgrzymujących do
Ziemi Świętej".
