IN NOMINE DOMINI NOSTRI IESU CHRISTI INCIPIUNT

CONSTITUTIONES
ORDINIS FRATRUM MINORUM CAPUCCINORUM

CAPUT I
De vita Fratrum Minorum Capuccinorum

Articulus I
De vita nostra iuxta Evangelium

1 ¹Sanctum Domini nostri Iesu Christi Evangelium est in omne tempus pro Ecclesia totius vitae principium et pro universo mundo nuntium salutis.
² Per illud enim, Spiritus Sancti ductu, Ecclesia Christum cognoscit eiusque gesta et verba fide suscipit, quae credentibus spiritus et vita sunt.
³ Sanctus Franciscus, Fraternitatis nostrae fundator, inde ab initio conversionis suae Evangelium accepit ut vitae et actionis suae rationem.
⁴ Ideo in exordio et in fine Regulae observantiam eius expresse satatuit, et in Testamento asseruit sibi revelatum esse se debere vivere secundum formam sancti Evangelii.
⁵ Curemus igitur, cum simus eius filii, ut semper in Evangelii intellegentia progrediamur.
⁶ In omnibus vitae adiunctis, Evangelium ut supremam legem sequamur, verba salutis assidue legamus et, sicut beata VirgoMaria, in corde conferamus, ut vita nostra magis magisque iuxta Evangelium informata, per omnia in Cristo crescamus.
2 ¹ Verus Christi discipulus et insigne vitae christianae exemplar, sanctus Franciscus suos edocuit Iesu Christi pauperis et humilis vestigia laete sequi, ut per eum in Spiritu Sancto ad Patrem ducerentur.
² Christi amore incensi, ut ei magis conformemur, eum in incarnationis et curcis exinanitione contemplemur, et, communi gaudioEucharistiam celebrantes, in paschali mysterio partes capiamus, gloriam resurrectionis eius praegustantes donec veniat.
³ Magno animo servemus consilia evangelica, praesertim ea quae promisimus: castittem Deo dicatam, paupertatem quae nobis est specialis via salutis, necnon caritativam oboedientiam.
3. ¹ Sanctus Franciscus, postquam audivit verba missionis discipulorum, initium dedit Fraternitati Ordinis Minorum, quae communione vitae Regnum Dei testificaretur, paenitentiam et pacem exemplo et verbo praedicans.
² Ad formam veri discipuli Iesu Christi addiscendam, quae mirabiliter in illo apparuit, studeamus eum imitari, eius patrimonium spirituale vita et opere diligenter excolere, atque cum omnibus cuiusvit temporis hominibus communicare.
³ In hunc finem frequenter legamus vitam scriptaque tum ipsius sancti Francisci tum filiorum eius, in primis capuccinorum sanctitate, operositate apostolica et scientia eminentium, necnon adlios libros, quibus spiritus eius innotescit.
4. ¹ Qua Fratres Minores Capuccini novisse oportet nostrae Fraternitatis indolem atque proposita, ut vita nostra, recte temporibus accommodata, sana traditione fratrum nostrorum inspiretur.
² In primis eos imitari convenit in reditu ad primigeniam inspirationem, id est ad vitam et regulam Patris nostri Francisci, per conversionem animi, ita ut Ordo noster semper renovetur.
³ Vestigia eorum sectantes, studeamus priorem partem vitae orationis, praecipue contemplativae, dare, radicalem paupertatem sive personalem sive communitariam, simul cum minoritatis spiritu, colere, necnon vitae austeritatem ac laetam paenitentiam, in dilectione crucis Domini, praebere, curando eitam, sub luce signorum temporum, ut novae formae, a legitimis superioribus approbandae, in hac nostra vita ducenda inveniantur.
⁴ Spontaneitatem fraternam inter nos exercentes, gaudenter conversemur inter pauperes, debiles et infirmos, vitam ipsorum participantes, atque peculiarem nostrum ad populum aditum servemus.
⁵ Dynamismum apostolicum, in spiritu servitii explendum, variis formis, in primis ope evangelizationis, promoveamus.
5. ¹ Regula sancti Francisci ex Evangelio procedens ad vitam evangelicam impellit.
² Eius intellegentiae spirituali sedulo incumbamus atque eam, iuxta monitum ipsius Fundatoris in Testamento expressum, et secundum spiritum, intentiones evangelicas et exempla sanctitatis priorum fratrum capuccinorum, simpliciter et pure cum sancta operatione observare nitamur.
³ Superioribus, una cum fraternitatibus, cordi sit Regulae cognitionem, amorem et observatiam promovere.
⁴ Ut ubique terrarum Regula et intentiones legiferi Patris fideliter servari possint, curent superiores maiores ut, secundum diversas regiones, culturas et necessitates temporum et locorum, modi aptiores, etiam pluriformes, ad vitam et apostolatum fratrum quaerantur.
⁵ Vera autem pluriformis ratio est illa quae, servata semper unitate eiusdem genuini spiritus, in communione fraterna et in moderatoribus obtempartione innititur; quo fit ut evangelcia libertas in aagendo praebeatur, in primis in eo quod ad vitam nostram renovandam spectat, ne spiritus exstinguatur.
6. ¹ Testamentum seraphicus Pater ordinavit quando, morti proximus, sacris stigmatibus ornatus, et plenus Spiritu Sancto, nostram ardentius exoptabat salute.
² Illo exprimit ultimam voluntatem suam, atque transmittit pretiosam spiritus sui hereditatem.
³ Quod nobis datum est, ut Regulam quam professi sumus perfectius in dies iuxta sensum Ecclesiae observemus.
⁴ Ideo Testamentum pro prima expositione spirituali Regulae et eminenti inspiratione vitae nostrae accipius, iuxta Ordinis nostri traditionem.
7. ¹ Constitutionum finis in eo est ut aiutorium praebeant, in mutatis vitae nostrae adiunctis, ad Regulam melius et perfectius observandam.
² In ipsis invenimus securum spiritualis in Christo enovationis subsidium atque validum auxilium ad vitae consecrationem perficiendam qua quisque frater Deo se totaliter devovit.
³ Eas, quibus tenemur vi professionis nostrae, non ut servi sed ut filii observemus, ad Dei amorem super omnia anhelantes ac Spiritui Sancto nos erudienti aures praebentes, ,gloriae Dei et saluti proximorum intenti.
⁴ Omnes fratres enixe monentur ut in personale Regulae, Testamenti et Constitutionum studium incumbant et intimo eorum spiritu imbuantur.

Articulus II
De vita nostra in Ecclesia

8. ¹ Ecclesia, instrumentum salutis et unionis cum Deo et inter homines, tamquam populus Dei in mundo peregrinans apparet, qui, a Christo in communione vitae, caritatis et veritatis constitutus, per Spiritum Sanctum multitudine donorum seu charismatum ditatur ad renovationem ac ampliorem aedificationem eiusdem Ecclesiae utilium.
² In eadem Ecclesia, tanta varietate charismatum exornata, sanctus Franciscus, Spiritu Sancto afflante, Fraternitatem religiosam suscitavit eique formam dedit. Ecclesia auctoritate sua hierarchica eam approbavit et materna cura protegit, ut signum Christi pauperis, humilis et servitio hominum praesertim pauperum dediti, super faciem suam clarius effulgeat.
³ Itemque Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum ab Ecclesia receptus est vi Bullae «Religionis zelus», a papa Clemente VII die 3 iulii anni 1728 datae.
⁴ Itaque Ecclesiam summopere diligamus, eius mysterium meditemur, eiusque vitam et incepta actuose participemus.
9. ¹ Ad exemplum sancti Francisci, qui fuit vir catholicus et totus apostolicus, oboedientiam fidelem Spiritui Christi in Ecclesia viventi praebeamus.
² Summo Pontifici, cui religiosi tamquam supremo supeirori subduntur etiam vi voti oboedientiae, et Collegio Episcoporum, quod simul cum eo est signum visibile Ecclesiae unitatis eiusque apostolicitatis, oboedientiam et reverentiam praestemus.
³ Ubicumque sumus, Ecclesiae particularis bono, nostra praesentia fraterna et prophetica, conferamus, ,operam dando ad eius incrementum et progressum.
⁴ Sub ductu Episcopi dioecesani nostrum servitium apostolicum, secundum nostrum charisma, populo Dei ac toti humanae communitati praebeamus.
⁵ Presbyteros aliosue omnes, qui spiritum et vitam nobis ministrant, debito honore prosequamur et cum ipsis naviter operemur.
10. ¹ Ministrum generalem, qui ad servitium et utilitatem totius Fraternitatis est constitutus, utpote successorem sancti Fundatoris ac vivum vinculum nos cum Ecclesiae auctoritate et inter nos uniens, diligamus eique corde generoso oboediamus.
² Alios quoque Fratenitatis ministros nobis a Domino ut pastores datos, eosdemque depoistarios fiduciae fratrum, dilectione atque activa et responsabili oboedientia prosequamur, ut Ecclesiae servitio in spiritu fidei et amore Christi arctius et securius devinciamur.
11. ¹ Sanctus Franciscus ex Patris summi boni adoratione universalis hausit fraternitatis affectum, quo imaginem Christi primogeniti et salvatoris in omni creatura intuebatur.
² Ut filii huius Patris, erga omnes homines sine ullo discrimine nos sentiamus fratres; necnon, omni creaturae fraterne obviantes, laudem creationis Deo, a quo bona cuncta procedunt, assidue offeramus.
³ A Spiritu Sancto eadem vocatione congregati, communi orationis et activitate, sensum fraternitatis in toto Ordine et maxime in nostris provincialibus et localibus communitatibus promoveamus. Eundem sensum colamus erga omenes fratres et sorores, sive religiosos sive saeculares quei nobiscum unicam familiam franciscanam efformant.
⁴ Hae nostra fraternitas evangelica, ut vitae socialis quasi exemplar et fermetum, homines invitat ad consortia fraterna inter se fovenda viresque uniendas ad meliorem evolutionem et liberationem totius personae atque ad genuinum progressum societatis humanae.
⁵ Vita nostra fraterna speciale habet momentum et maiorem acquirit efficaciam testimonii in processu sanae socializationis et consociationis, quo Deus nos interpellat ut pro actuatione et incrmento fraternitatis in iustitia et pace impedamur.
12. ¹ Filius Dei, formam servi accipiens, non venit ministrari sed ministrare et vitam suam dare in salutem omnium.
² Cupientes conformes fieri imaginis eius, non maiores esse praesumamus, sed ut minores in omnium servitium impendamur, maxime eorum qui penuriam et tribulationes patiuntur, vel etiam eorum qui nos persequuuntur.
³ Libenter ergo vitam nostram fraternam apud pauperes degamus, eorum aerumnas et humiltatem peramanter participantes.
⁴Necessitatibus materialibus et spiritualibus eorum subvenientes, vita, opere et verbo in eorum promotionem humanam et christianam incumbamus.
⁵Sic agentes manifestum facimus spiritum fraternitatis nostrae in minoritate, simulque fermentum iustitiae, unionis et pacis efficimus.
13. ¹ Ut vocationem nostram evangelicam in Ecclesia et in mundo cum fructu adimpleamus, vitam apostolicam, in se contemplationem et actionem complectentem, fideliter ducere studeamus, Iesum imitantes, qui vitam in oratione et opere salutis incessantger duxit.
² Hanc Magistri vitam profitentes, apostoli a Domino in mundum universum missi, orationi et ministerio verbi instantes erant.
³Sanctus Franciscus, quamvis loca solitaria praediligeret, Domini et apostolorum sequens vestigia formam vitae elegit in se intime unientem orationem et proclamationem nuntii salutis.
⁴ Idcirco in laude Dei eiusque verbi meditatione instemus, quo magis magisque ad hoc accendamur ut homines actuositate nostra ad Dei amorem cum gaudio perducantur.
⁵ Ita tota nostra orationis vita apostolico spiritu imbuentur, tota vero actio apostolica orationis spiritu informabitur.

CAPUT II
De iis qui volunt vitam nostram accipere
Et de fratrum formatione

Articulus I
De vocatione ad vitam nostram

14. ¹ Deus pro sua bonitate omnes christifideles in Ecclesia vocat ad perfectionem caritatis per diversos status vitae, ut uniuscuiusque sanctitas et salus mundi promoveantur. ² Cui vocatione unusquisque maxima cum libertate responsum amoris dare debet, ita ut dignitas personae humanae cum voluntate Dei concilietur. ³ Omnes grato animo laetemur de peculiari gratia vocationis religiosae nobis divinitus concessa. ⁴ Vocationi nostrae franciscanae capuccinae respondentes, testimonium publicum et sociale de Christi vita iam nunc praesenti et aeterna praebemus, Christum pauperem et humilem sequimur, nuntium eius hominibus, praesertim pauperibus, ubique diffundimus. ⁵ Sic in fraternitate peregrinantium, corde et opere paenitentium, omnibus hominibus in spiritu minoritatis et laetitiae servientium, pro Ecclesiae missione salvifica impendimur.
15. ¹ Sollicitudo pro vocationibus oritur praesertim e fratrum conscientia se vivere et offerre aliis rationem vitae dotibus humanis et evangelicis ditissimam. Quam vitam amplectendo candidati Deo hominibusque genuinum servitium reddentes propriam humanitatem evolvunt. Ut perhibeamus perspicuum huiusmodi vitae testimonium, continua nostra renovatione opus est.² Ad vocationes fovendas omnes fratres actuose cooperentur ex desiderio consilium Dei exsequendi iuxta nostrum charisma. ³ Memores sollicitudinis sancti Francisci videntis incrementum primitivae fraternitatis, omnes fratres, in primis ministri et singulae fraternitates, potissimum vitae exemplo, oratione et verbo assiduam gerant curam cognoscendis et fovendis vocationibus genuinis. ⁴ Sic Deo cooperamur, qui vocat et elegit quos vult, atque ad bonum Ecclesiae conferimus.
16. ¹ Sedulo promoveantur variae formae curae pastoralis vocationalis, praesertim in ambitu spiritui nostri Ordinis magis vicino. ² Maiores obtinentur effectus ubi fratres ad promovendam et coordinandam animationem vocationalem specialiter destinati sunt. Omnes vero fratres, in signum fecunditatis vitae franciscanae, operam conferant. ³ Ad vocationes fovendas multum iuvat praebere iuvenibus opportunitatem ad vitam nostram fraternam aliquo modo participandam. Quod autem optime fit in domibus idoneis in quibus insimul adiumentum pro personali reflexione offeratur. ⁴ Ut vocationes intuitu vitae religiosae recte colantur aptiusque praeparentur, ministri provinciales, de consensu definitorii et, si opportune videtur, de consilio Capituli provincialis, peculiaria instituta erigant, pro regionum et temporum necessitate. ⁵ Quae ita disponantur secundum sanae paedagogiae normas ut, institutione scientifica cum humana coniuncta, alumni in consuetudine cum societate et cum familia vitam christianam ducant, aetati, spiritui et evolutioni suae convenientem, ex qua vocatio ad vitam religiosam detegi et foveri possit. ⁶ Studia ab alumnis peragenda sic ordinentur oportet ut ipsi ea sine incommodo alibi prosequi possint.

Articulus II:
De receptione ad vitam nostram

17. ¹ Sanctus Franciscus, de vitae puritate sollicitus, Fraternitatem suam in magnam multitudinem auctum iri praevidens, simul ineptorum fratrum numerum metuebat. ² Cum ergo Fraternitas virtute potius, caritatis perfectione atque spiritu quam numero in dies augeri debeat, ii qui vitam nostram amplecti voluerint serio examinentur et seligantur. ³ Ministri provinciales diligenter inquirant, utrum qui ad vitam nostram admittendi sunt, requisita habeant in iure universali et nostro contenta ad eorum validam et licitam admissionem. Speciatim quae sequuntur serventur: a) candidati indole sua idonei sint ad fraternum vitae nostrae evangelicae consortium; b) comprobatum sit eos frui necessaria sanitate physica et psychica ad vitam nostram ferendam; c) candidati vita sua ostendant oportet, se firmiter credere quae credit et tenet sancta mater Ecclesia, atque praediti sint sensu catholico; d) constet eos praesertim apud homines sibi consuetudine coniunctos, bonam famam habere; e) sint debita maturitate et fervida voluntate praediti, compertumque habeatur eos Ordinem ingredi, ut unice Deo et hominum saluti sincere serviant, iuxta Regulam ac vitae rationem sancti Francisci et consuetudines nostras; f) instructi sint iuxta exigentias suae cuiusque regionis, et spes habeatur fore ut cum fructu sua propria munia exercere possint; g) praesertim si agatur de candidatis maturioris aetatis et de iis qui quandam vitae religiosae experientiam iam habuerunt, omnes utiles notitiae de eorum vita anteriore colligantur; h) si de admittendis clericis saecularibus iisve qui in aliud institutum vitae consecratae, in societatem vitae apostolicae vel in seminarium admissi fuerint, aut de readmissione alicuius candidati agatur, praescripta iuris universalis serventur.
18. ¹ Christus, sapientissimus magister noster, respondens adolescenti, qui aeternae salutis adipiscendae desiderium ostenderat, dixit ut, si perfectus esse vellet, prius omnia sua venderet et pauperibus erogaret. ² Quod imitator eius Franciscus non solum in se et in aliis quos recipiebat docuit atque opere complevit, verum etiam in Regula servandum praecepit. ³ Ideo ministri provinciales curent, candidatis qui interiore Christi amore invitati ad Ordinem nostrum veniunt, praefata sancti Evangelii verba nota facere et exponere, ut suo tempore ante professionem perpetuam bonis suis renuntient in favorem potissimum pauperum. ⁴ Candidati futurae bonorum renuntiationi interius se praeparent et ad servitium omnium hominum, praesertim pauperum, se disponant. ⁵ Fratres vero, iuxta Regulam, quamlibet occasionem sese ingerendi in haec negotia evitent. ⁶ Insuper, candidati prompti sint conferre universae fraternitati intellegentiae et voluntatis vires necnon naturae et gratiae dona in exsequendis muniis quae in servitium populi Dei accipient.
19. ¹ Admittere ad postulatum, novitiatum et professionem, praeter ministrum generalem, in unaquaque provincia ministri provincialis est, qui hanc facultatem vicario provinciali, viceprovinciali et superiori regulari delegare potest. ² Qui superiores antequam candidatos ad novitiatum admittant, proprium Consilium aut tres vel quattuor fratres ab eodem Consilio nominatos consulant; ut autem ad primam professionem et ad professionem perpetuam admittere possint, consensu sui Consilii indigent. ³ Si casus fert, consulantur etiam ii qui in re competentiam specialem habent. ⁴ In extraordinariis rerum adiunctis, dummodo cum ministro provinciali communicare nequeant, superior propriae fraternitatis localis iisdem facultatibus pollet de quibus supra, servatis Constitutionum praescriptis.
20. ¹ Magistri novitiorum est actum seu ritum recipiendi novitios, quo novitiatus incipit, peragere, nisi minister provincialis aliter ordinaverit. ² Profitentium autem vota nomine Ecclesiae ipse minister provincialis excipit; potest tamen alium fratrem Ordinis ad hoc delegare. ³ In receptione ad novitiatum et emissione professionis serventur praescripta liturgica. ⁴ Professio religiosa ordinarie intra Missarum sollemnia emittatur, adhibita sequenti formula a Sancta Sede pro familiis franciscalibus approbata: "Ego, frater N.N., cum Dominus hanc gratiam mihi dederit ad laudem Dei, firma voluntate Christi Evangelium perfectius vivendi, coram fratribus adstantibus, in manibus tuis, Pater N.N. (per tres annos, per... ann... ; toto tempore vitae meae) voveo vivere in oboedientia, sine proprio et in castitate secundum Regulam S. Francisci a Papa Honorio confirmatam et Constitutiones Ordinis Fratrum Minorum Capuccinorum. Me igitur toto corde huic Fraternitati trado, ut Spiritus Sancti operatione, intercedente Beata Maria Virgine Immaculata una cum Patre nostro Francisco et omnibus Sanctis, fratribusque adiuvantibus, in Dei et Ecclesiae servitium meam perficiam consecrationem".
21. ¹ Ratio et finis trium consiliorum evangelicorum, quae in professione voto promittuntur, est Christo corde per gratiam liberato nos consociari in vita casta, paupere et oboedienti propter Regnum caelorum, vestigia sancti Francisci sectantes. ² Evangelicum castitatis consilium propter Regnum caelorum, quod est signum mundi futuri et fons uberioris fecunditatis in indiviso corde, obligationem secumfert continentiae perfectae in caelibatu. ³ Evangelicum paupertatis consilium ad imitationem Christi, qui cum esset dives egenus factus est, praeter vitam re et spiritu pauperem, secumfert dependentiam a superioribus atque limitationem in usu et dispositione bonorum necnon, post professionem perpetuam, etiam voluntariam renuntiationem capacitatis acquirendi et possidendi, forma, quantum fieri potest, etiam iure civili valida. ⁴ Evangelicum oboedientiae consilium, spiritu fidei et amoris in sequela Christi usque ad mortem oboedientis promissum, obligat ad submissionem voluntatis propter Deum erga legitimos superiores, "in omnibus quae non sunt contraria conscientiae et Regulae", cum secundum nostras Constitutiones praecipiunt.

Articulus III:
De formatione in genere

22. ¹ Formatio est promotio fratrum et fraternitatum ita ut mostra vita in dies conformior fiat sancto Evangelio et spiritui franciscano, secundum exigentias locorum et temporum. Quae formatio debet esse continua, per totam vitam protrahenda cum quoad valores humanos, tum quoad vitam evangelicam et religiosam. ² Integra nostra formatio totam personam respicit, praecipue aspectum psychicum, religiosum, culturalem et etiam professionalem seu technicum. Complectitur autem duas phases, quae sunt formatio initialis et formatio permanens.
23. ¹ Omnis formatio praeprimis est operatio Spiritus Sancti qui ab intus tum formatores tum formandos vivificat. ² Formatio activa exigit laboris consortium formandorum, qui principales auctores et responsabiles proprii incrementi sunt. ³ Omnis frater est simul et per totam vitam formandus et formator, quia semper et ab omnibus est aliquid discendum et docendum; hoc principium tanquam programma formationis statuatur et in praxim vitae perducatur. ⁴ Vivere ut fratres minores invicem inter se est pars primordialis vocationis franciscanae. Inde vita fraterna in processu formationis semper et ubique exigentia fundamentalis sit. ⁵ Ut singulae fraternitates, praesertim quae sunt specifice formativae, hanc primariam functionem explere possint, necesse est ut inspirationem et stimulum ex fraternitate hauriant praecipua, quae est fraternitas provincialis. ⁶ Quamvis omnes fratres formatores sint, requiruntur quidam fratres maiore responsabilitate praediti et ad hoc munus deputati. Inter quos primi habentur minister provincialis et guardiani, qui sunt ordinarii animatores et coordinatores processus formationis fratrum. Dein vero adsunt formatores qualificati, qui hoc specificum munus assumunt nomine fraternitatis.
24. ¹ Ordini praesto sint instrumenta formativa, specificis proprii charismatis exigentiis respondentia. ² Cum specialis attentio adhibenda sit fratribus in periodo formationis initialis, singulae circunscriptiones adaequatas structuras educativas provideant. ³ Processus educativus potissimum postulat coetum fratrum responsabilium, qui laborent criteriis cohaerentibus per totum iter formativum. Qui coetus congruum totius fraternitatis auxilium habeat. ⁴ Cum secretariatus et centra formationis magni momenti sint, sollicita cura habenda est ut colantur et efficacia reddantur. ⁵ Officium secretariatus generalis formationis tum superioribus generalibus, tum superioribus diversarum circumscriptionum praesto sit, adiumenta et informationes praebens, ut ipsi foveant ea quae ad formationem spectant. ⁶ Similiter in singulis provinciiis habeatur consilium formationis et in centris formationis frater speciali responsabilitate praeditus qui promoveat ea quae ad formationem pertinent. ⁷ Singulae provinciae vel coetus provinciarum, iuxta regionum adiuncta, suam propriam habeant rationem formationis, in qua enuntientur proposita, programmata et itineraria concreta totius processus formationis fratrum.

Articulus IV:
De initiatione in vitam nostram

25. ¹ Formatio initialis in vitam nostram requirit necessarias experientias et cognitiones, per quas candidati, sub ductu formatorum, in vitam franciscanam evangelicam progressive ingrediuntur. ² Initiationis tempore candidatorum formatio, quae elementum humanum et spirituale harmonice coniungit, sit omnino solida, integra et locorum et temporum necessitatibus accommodata. ³ Apta adhibeantur media activae educationis, et in primis exercitium operum et munerum quibus candidati gradatim ad acquirendum sui dominium et maturitatem psychicam affectivamque perducuntur. ⁴ Ratione habita de eorum peculiari indole et gratia, inducantur in vitam spiritualem, nutritam verbi divini lectione, actuosa liturgiae participatione, necnon personali reflexione et oratione, ita ut magis magisque ad Christum trahantur, qui est via, veritas et vita. ⁵ Fratres initiandi seriam spiritus franciscani capuccini cognitionem et usum acquirant per studium tum vitae sancti Francisci eiusque mentis quoad Regulae observantiam, tum historiae sanarumque Ordinis nostri traditionum, tum maxime per assimilationem internam et practicam vitae ad quam vocati sunt. ⁶ Praesertim vitam fraternam colant tam in communitate quam cum aliis hominibus, quorum necessitatibus praesto sint occurrere, ut actuosam consortionem cum Ecclesia in dies perfectius vivere discant. ⁷ Specialis fratrum formatio initialis ordinetur iuxta diversa munia ab eisdem exercenda et secundum peculiaria circunscriptionum adiuncta et statuta. ⁸ Omnes initiationis periodi peragi debent in fraternitatibus ad vitam nostram ducendam ed ad formationem impertiendam peculiariter idoneis, atque a ministro provinciali de consensu definitorii ad hunc finem designatis. Attamen ministro provinciali, consentiente definitorio, facultas est permittendi ut periodus postulatus extra fraternitates nostras peragatur. ⁹ Domus novitiatus erectio, translatio et suppressio spectant ad ministrum generalem de consensu definitorii, et per decretum scripto datum fieri debent. Eadem auctoritas, in casibus particularibus et ad modum exceptionis, concedere potest ut candidatus in alia Ordinis domo novitiatum peragat, sub moderamine alicuius probati religiosi, qui vices magistri novitiorum gerat. ¹⁰ Superior maior permittere potest ut novitiorum coetus, per certa temporis spatia, in alia Ordinis domo, a se designata, commoretur.
26. ¹ Quivis frater, a Deo fraternitati datus, affert ei gaudium simulque est incitamentum ut nos spiritu vocationis nostrae innovemur. ² Toti quidem fraternitati, quatenus ad eam candidati pertinent, incumbit initiationis opus. ³ Eius tamen regimen minister provincialis cum consensu definitorii modo et limitibus a se determinandis, fratribus commitat, qui sint experientia vitae spiritualis, fraternae et pastoralis, doctrina, prudentia, discretione spirituum et cognitone animarum praediti. ⁴ Magistri sive postulantium sive novitiorum et professorum ad omnibus oneribus vacare debent quae candidatorum curam et moderamen impedire possint. ⁵ Ubi vero peculiares rationes id suadeant, eis adiungi possunt socii praesertim in iis quae ad curam vitae spiritualis et ad forum internum spectant.
27. ¹ Tempus formationis initialis incipit a die quo quis, a ministro provinciali admissus, fraternitatem ingreditur, et protrahitur usque ad professionem perpetuam. Peragitur ad normam iuris universalis et nostri proprii. Documentum conficiatur de hoc ingressu. ² Ex eo die candidatus, quoad formationem, vitam et laborem, ut membrum fraternitatis gradatim, modo a ministro provinciali cum consensu definitorii determinando, habendus est. ³ Formatio initialis qua insertio in fraternitatem nostram, postulatum, novitiatum et postnovitiatum comprehendit.
28. ¹ Postulatus est periodus formationis initialis optionisque sumendae vitae nostrae. Tempus et diversi modi huius primae periodi a ministro provinciali de consensu definitorii determinantur. Qua in periodo candidatus vitam nostram cognoscit, dum fraternitas, ex parte sua, melius cognoscit candidatum et eius discernere potest vocationem. ² Formatio postulantium tendit praesertim ad catechesim fidei perficiendam et complectitur introductionem in liturgiam, methodum orationis, instructionem franciscanam et primam laboris apostolici experientiam. Comprobanda quoque est et promovenda humana, in primis affectiva, maturitas necnon aptitudo ad evangelice temporum signa discernenda.
29. ¹ Novitiatus est periodus intensioris initiationis et profundioris experientiae vitae evangelicae franciscano-capuccinae iuxta fundamentales exigentias, et liberam maturamque vitae religiosae optionem supponit. ² Regimen novitiorum, sub auctoritate superiorum maiorum, uni magistro reservatur, qui frater Ordinis sit et vota perpetua nuncupaverit. ³ Formatio novitii fundatur in valoribus vitae nostrae consecratae, qui cognoscuntur et vivuntur lumine exempli Christi, intuitionum evangelicarum sancti Francisci, sanarumque Ordinis traditionum. ⁴ Rhythmus novitiatus primariis vitae nostrae religiosae aspectibus respondeat, praesertim ope experientiae specialis fidei, orationis contemplativae, vitae fraternae, contactus cum pauperibus et laboris. ⁵ Novitiatus, ut validus sit, duodecim menses in ipsa communitate novitiatus peragendos complecti debet; eius initium et forma a ministro provinciali cum consensu definitorii determinentur. ⁶ Absentia a domo novitiatus quae tres menses, sive continuos sive intermissos, superet, novitiatum invalidum reddit. Absentia quae quindecim dies superet, suppleri debet. Insuper cetera iuris universalis circa novitiatum praescripta sedulo serventur. ⁷ De novitiatus initio, quo vita in ipso Ordine incipit, documentum conficiatur.
30. ¹ Postnovitiatus est periodus in qua fratres, in ulteriorem maturationem progredientes, sese ad definitivam vitae nostrae evangelicae optionem, per professionem perpetuam sumendam, praeparant. ² Cum in nostra vocatione primum locum vita evangelica fraterna teneat etiam in tempore postnovitiatus eidem prioritas tribuatur. Ideoque eadem formatio religiosa omnibus fratribus praebeatur, temporis spatio et modo a ministro provinciali cum consensu definitorii determinatis. ³ Fratres, secundum indolem et gratiam propriam, incumbant profundiori studio Sacrae Scripturae, theologiae spiritualis, liturgiae, historiae et spiritualitatis Ordinis, et exerceant varias formas apostolatus et laboris etiam domestici. Huiusmodi autem formatio semper fiat sub ratione vitae et assiduae maturationis personae.

Articulus V:
De professione vitae nostrae

31. ¹ Saepe cogitemus quanta sit professionis religiosae gratia. ² Per eam enim, novo et peculiari titulo, amplectimur vitam ad Dei honorem et servitium, qua ad perfectionem caritatis impellimur atque, divino obsequio firmiter intimiusque consecrati, repraesentamus Christum cum sponsa Ecclesia indissolubili vinculo coniunctum. ³ Ut in hac consecratione uberiorem baptismalis gratiae fructum percipiamus, ad consiliorum evangelicorum exsecutionem secundum Regulam et Constitutiones nos obligamus. ⁴ Ita ab impedimentis liberari intendimus quae a caritate perfecta, spirituali libertate et divini cultus perfectione retrahere possunt.⁵ Per professionem denique, dum in vita Ecclesiae peculiari dono divino fruimur, nostro testimonio missionem eius salvificam adiuvamus. ⁶ Exhortamur igitur fratres, ut magna diligentia ad eandem se praeparent spiritualibus exercitiis, intensa vita sacramentali, praesertim eucharistica, et ferventi oratione. Quod intensius et peculiari modo ante professionem perpetuam fiat.
32. ¹ Expleto novitiatu et idoneitate novitii probata, emittitur professio temporaria votorum ad tempus a ministro provinciali cum ipso novitio determinandum usque ad professionem perpetuam sponte renovanda. Quodsi dubium supersit de idoneitate potest probationis tempus a ministro provinciali, non tamen ultra sex menses, prorogari. Si vero idoneus non iudicetur, dimittatur. ² Tempus huiusmodi professionis ex se neque triennio brevius neque sexennio longius sit, prorogari autem potest, si opportunum videatur, ita tamen ut totum tempus quo frater votis temporariis adstringitur non superet novennium. ³ Professio perpetua, si frater idoneus iudicetur et sponte petat, emittitur tempore, quod a ministro provinciali determinatur audito ipso profitente, salva integritate trienni professionis temporariae et nunquam ante vigesimum primum aetatis annum completum. Per eam candidatus definitive incorporatur Fraternitati cum omnibus iuribus et obligationibus, ad normam Constitutionum. ⁴ Expleto professionis tempore, frater discedere potest et, si iustae causae adfuerint, a competenti superiore maiore, audito suo consilio, a subsequenti professione emittenda excludi potest. ⁵ Cetera iuris universalis praescripta quae ad professionem spectant, speciatim circa bonorum propriorum dispositionem ante professionem temporariam et perpetuam, serventur.
33. ¹ In primae professionis ritu habitus religiosus traditur, etsi prius vestes probationis susceptae fuerint. Memores simus vestes quas induimus debere esse signum et consecrationis Deo et nostrae minoritatis et fraternitatis. ² Christum induti mitem et humilem, minores simus non ficti, sed vere tales et corde et ore et opere. ³ Humilitatis signa quae fratres externe deferunt, ad animarum salutem parum conferunt, nisi ipsi humilitatis spiritu animentur. ⁴ Itaque ad exemplum sancti Francisci, omnibus contendamus viribus boni fieri, non tantum videri, idem esse lingua et vita, foris et intus, atque nosmetipsos, iuxta Regulae monitum, omnibus minores aestimantes, ceteros honore praeveniamus. ⁵ Habitus noster, iuxta Regulam et usum Ordinis, constat tunica cum caputio castanei coloris, cingulo et sandaliis, vel, iusta de causa, calceamentis. ⁶ Fratres, insignum suae consecrationis et in testimonium paupertatis, habitum Ordinis ferant. Pluriformitatis norma quoad consuetudinem barbam deferendi valet.
34. ¹ Fraternitas localis, statutis a ministro provinciali cum consilio definitorii temporibus, post praeviam informationem magistri colloquium et reflexionem communem instituat de idoneitate candidatorum, necnon de sua erga candidatos agendi ratione. ² Tempore novitiatus et ante professionem perpetuam, fratres perpetuo professi, qui quattuor mensibus in respectiva fraternitate commorati sunt, etiam suffragio consultivo suum iudicium exprimant, modo a ministro provinciali determinando. ³ Nec fratres a votis temporariis praetermittantur, qui mentem suam aperiant, quin tamen suffragium ferant. ⁴ De unoquoque huiusmodi conventu necnon de exitu votationum, si quae factae sint, relatio mittatur ad ministrum provincialem.
35. ¹ Insuper documentum emissae professionis, tam temporariae quam perpetuae, una cum indicatione aetatis ceterisque necessariis adiunctis conficiatur, subscriptum ab ipso profitente, ab eo coram quo professio emissa est, necnon a duobus testibus. ² Hoc vero documentum, cum aliis ab Ecclesia praescriptis, diligenter servetur in archivo provinciali; notetur etiam a ministro provinciali in libro professionum, in archivo asservando. ³ Quod si agatur de professione perpetua, minister provincialis profitentis parochum loci baptismatis, de eadem certiorem reddat.
36. Ministro provinciali et etiam, ex mandato speciali, aliis de quibus fui sermo in numero 19, facultas est dimittendi postulantem aut novitium quem ad vitam nostram ineptum iudicent. ² Ex gravi causa, quae dilationem non patiatur, eandem facultatem habet magister sive novitiorum sive postulantium, tamen cum consensu Consilii fraternitatis. Qua de re statim certior fiat minister provincialis. ³ Minister generalis cum consensu definitorii fratri vota temporaria professo, id gravi de causa petenti, concedere potest indultum discedendi, quod ipso iure secumfert dispensationem a votis necnon ab omnibus obligationibus ex professione ortis. ⁴ In ceteris quae ad transitum ad aliud institutum vitae consecratae aut ad societatem vitae apostolicae, ad egressum ab Ordine et ad dimissionem fratris post emissionem professionis tam temporariae quam perpetuae spectant, praescripta iuris universalis Ecclesiae serventur.

Articulus VI:
De formatione speciali

37. ¹ Scribit sanctus Franciscus in Testamento: qui nesciunt laborare, discant. ² Quod monitum in dies nobis sensum novum et urgentiorem ostendit. Vix enim labor convenienter peragi potest quin formatio specialis et adaequatae acquiratur. ³ Ordinis est omnem fratrem adiuvare ut propriam suam gratiam laborandi evolvat. Sic, laborem exercentes, fratres in vocatione ad invicem confortantur et harmonia vitae fraternae fovetur. ⁴ Singuli fratres secundum suas dotes formentur pro diversis muniis exercendis. Ideo alii artes et officia technica addiscant, alii vero studiis pastoralibus vel scientificis, praesertim sacris operam navent.
38. ¹ Omnes tamen fratres, Domino servientes in minoritate, attendant quod super omnia desiderare debent habere spiritum Domini et sanctam eius operationem. ² Curent igitur fratres ut, dum habiles manibus evadunt et solide mentibus instruuntur, in peculiari gratia laborandi competentes simul et sancti sint. ³ Formationi speciali dent operam in spiritu abnegationis et disciplinae, secundum vires ingenii sui, ut promotione personae et cultura mentis ad bonum commune Ordinis, Ecclesiae et societatis humanae conferant. ⁴ Studia, illuminata ac vivificata Christi caritate, indoli vitae nostrae omnino consona sint. ⁵ Ideo fratres in studiis peragendis corda et mentes ita excolant ut secundum intentionem sancti Francisci in vocatione progrediantur; nam formatio ad quodcumque laboris genus est pars integralis vitae nostrae religiosae.
39. ¹ Fratres qui ad ordines sacros vocantur, institui debent secundum normas ab Ecclesia latas, ratione habita indolis fraternitatis nostrae. Ad sacrorum ordinum vero susceptionem consensus ministri provincialis eiusque definitorii requiritur. ² Eadem cura in unaquaque provincia provideatur de aliorum fratrum formatione intellectuali, apostolica et technica iuxta singulorum munia. ³ Formatio in philosophicis et theologicis disciplinis, praesertim iuxta franciscanam doctrinam tradita, concordi ratione conspiret ad mysterium Christi mentibus per gradus aperiendum. ⁴ Pastoralis sollicitudo, in Ordine nostro apostolico, integram formationem ita pervadat ut omnes fratres, pro uniuscuiusque facultate, Regnum Dei, sicut Domini nostri Iesu Christi discipuli et prophetae, opere et verbo annuntiare valeant, ratione habita de pastoralibus necessitatibus regionum necnon de munere missionali et oecumenico Ecclesiae. ⁵ Ministri provinciales de consensu definitorii sedes ad fratrum specialem formationem rite instaurandam in provinciis erigant; vel aliter provideant, praesertim per collaborationem inter provincias vel inter familias franciscanas, quatenus locorum adiuncta id permittunt. ⁶ Si autem fratres in periodo formationis initialis, secundum condiciones et exigentias regionis et provinciae, centra institutionis extra Ordinem frequentant, semper et quidem accurate formatio religiosa franciscano-capuccina supplenda est. ⁷ Ministri provinciales curent ut fratres apti in institutis, facultatibus et universitatibus peculiari modo praeparentur in scientiis sacris, necnon in aliis, et in artibus et officiis, prout opportunum apparebit ad servitium Ecclesiae et Ordinis.
40. ¹ Formatores conscii sint fratres formandos esse auctores praecipuos acquirendae formationis, cuius responsabilitas his praeprimis incumbit in fidenti collaboratione cum formatoribus. ² In methodo docendi, in colloquiis cum alumnis, in exercitationibus active ducendis, curent formatores ut fratres formandi culturam vivam et cohaerentem acquirant. ³ Lectionibus vero parandis et tradendis diligentem curam adhibeant sub Ecclesiae magisteri ductu, suarum disciplinarum progressui studeant eiusque postulatis lectiones suas accomodent. ⁴ Commendatur denique ut inquisitionibus operibusque scientificis, praesertim de re franciscana, exarandis et in vulgus edendis vires suas impendant; ad quod eis et aliis fratribus subsidia praebere possunt Instituta Franciscana ab Ordine promota. ⁵ Praeter bibliothecam centralem vel regionalem, quae valde commendatur, in omnibus domibus nostris habeatur bibliotheca communis, quae sit ad uniuscuiusque fraternitatis necessitates convenienter instructa. Accessus ad bibliothecas nostras ubi fieri potest, etiam extraneis pateat, servatis tamen debitis cautelis.

Articulus VII:
De formatione permanenti

41. ¹ Formatio permanens est renovationis personalis ac communitariae et cohaerentis structurarum accommodationis processus, per quem idonei reddimur semper vocationem nostram vivendi secundum Evangelium in condicionibus quae reapse cotidie habentur. ² Etsi totam personam modo unitario involvit, formatio permanens duplicem habet aspectum: spiritualem conversionem per continuum reditum ad fontes vitae christianae atque primigenium Ordinis spiritum eorumque aptationem ad tempora; necnon renovationem culturalem et professionalem per quasi-technicam temporum condicionibus accommodationem. Quae omnia maiori nostrae vocationis fidelitati prosunt.
42. ¹ Frater qui tempus formationis initialis absolvit, se plene instructum pro tota vita sua aestimare haud potest. Ideo formatio permanens omnibus fratribus destinatur. ² Procul dubio et prae ceteris singulorum fratrum officium et ius est ut propriae formationi permanenti incumbant, cum formatio permanens aliud non sit nisi continua vocationis nostrae exsecutio. ³ Simul autem huiusmodi formatio perspicienda est tamquam ordinarium et pastorale officium omnium superiorum.
43. ¹ In unaquaque provincia normae peculiares formationem permanentem respicientes emanentur, iuxta diversa loca et condiciones personarum et temporum. ² Programa sit organicum, dynamicum et completum, amplectens totam vitam religiosam in luce Evangelii et spiritus fraternitatis. ³ Vitae cotidianae consuetudo formationi permanenti valde favet. Revera prima formationis schola est cotidiana experientia vitae religiosae, in normali rhythmo orationis, reflexionis, conviventiae et laboris. ⁴ Praeterea valde commendantur media seu subsidia extraordinaria, videlicet nova vel renovata formationis permanentis incepta, ope fraternitatum localium et provincialium, in ambitu singularum provinciarum vel regionum vel Conferentiarum superiorum maiorum existentium. ⁵ Collegium nostrum internationale Romae erectum commendatur ad fovendum spiritum fraternitatis in toto Ordine, ad peragendam formationem et ad culturam franciscanam promovendam.
44. ¹ Unusquisque frater sedulo curet ut vocatione franciscano-capuccina, qua a Deo vocatus est, digne ambulet. ² Unde omnes donum religiosae vocationis atque perseverantiae nobis ceterisque conemur servare atque firmare cooperatione fideli, prudenti vigilantia atque oratione constanti. ³ Caveamus etiam, fratres, ne in cordis apostasiam incidamus, quae habetur cum quis, ob teporem sub aspectu religioso exteriore, cor mundanum gerit atque a vocationis suae spiritu affectuque recedit, et huius mundi spiritui superbiae ac voluptatis paret; sed, memores apostolici dicti "nolite conformari huic saeculo", quidquid peccatum sapit atque vitam religiosam enervat fugiamus. ⁴ Contendamus igitur ut, postquam mundum dimisimus, nihil aliud desideremus, nihil aliud velimus, nihil aliud delectet nos, nisi sequi spiritum Domini et eius sanctam operationem atque semper placere ipsi, ut fratres et pauperes revera simus, mites, sanctitatis sitientes, misericordes, mundi corde, tales denique, per quos mundus pacem et bonitatem Dei cognoscat.

CAPUT III
De fratrum vita orationis

45. ¹ Oratio ad Deum, ut respiratio amoris, initium sumit a motione Spiritus Sancti qua homo interior voci Dei ad cor loquentis attendit. ² Deus enim, qui prior nos dilexit, multis modis nobis loquitur: in omnibus creaturis, in signis temporum, in vita hominum, in corde nostro et praecipue per Verbum suum in historia salutis. ³ In oratione, Deo nos alloquenti respondentes, plenitudinem consequimur in quantum ab amore proprio eximus et in communione cum Deo et hominibus in Christum Deum-Hominem transimus. ⁴ Ipse enim Christus est vita, oratio et operatio nostra. ⁵ Propterea tunc vere filiale colloquium prosequimur cum Patre, quando Christum vivimus et in eius Spiritu oramus, qui clamat in corde nostro: Abba Pater! ⁶ Per professionem consiliorum evangelicorum ad obsequium divinum intimius consecrati, contendamus in libertate spiritus hanc orationis vitam fideliter et constanter prosequi. ⁷ Spiritum ergo sanctae orationis et devotionis, cui cetera temporalia deservire debent, summopere colamus, ita ut veri sectatores efficiamur sancti Francisci, qui non tam orans quam totus oratio factus visus est. ⁸ Spiritum Domini et sanctam eius operationem super omnia desiderantes, orando semper Deum puro corde, testimonium authenticae orationis hominibus ita reddamus ut omnes, in facie nostra et in vita fraternitatum nostrarum, bonitatem et benignitatem Dei in mundo praesentis videant et sentiant.
46. ¹ Oratio nostra sit manifestatio peculiaris vocationis nostrae fratrum minorum. ² Tunc qua fratres vere oramus cum in nomine Christi congregamur, in mutua dilectione, ita ut Dominus reapse sit in medio nostri. ³ Et tunc qua minores vere oramus, quando cum Christo paupere et humili vivimus, clamorem pauperum Patri porrigentes eorumque condicionem vitae effective participantes. ⁴ Sicut prophetae, psalmistae et ipse Christus nos docuerunt, oratio nostra non evadat a realitate, sed, exemplo sancti FRancisci, qui Dominum in leproso invenit, magis in dies incarnetur in condicionibus vitae, in historiae eventibus, in religiositate populari et in peculiari regionum cultura. ⁵ Sic oratio et operatio ab uno eodemque Spiritu Domini inspiratae, quin inter sese opponantur, ad invicem complentur. ⁶ Oratio franciscana est affectiva, seu oratio cordis, quae nos ad intimam Dei experientiam ducit. Cum Deum summum bonum, a quo omne bonum procedit, contemplamur, e cordibus nostris erumpant oportet adoratio, gratiarum actio, admiratio et laus. ⁷ Christum intuentes in omnibus creaturis, per mundum eamus pacem et paenitentiam annuntiantes, omnes invitantes ad laudes Dei, qua testes eius amoris.
47. ¹ Baptismate et professione religiosa ad servitium Dei consecrati, maxime aestimemus sacram Liturgiam, quae est Iesu Christi exercitatio sacerdotalis muneris et omnis actionis Ecclesiae culmen et christianae vitae fons; ac studeamus ex ea personalem et fraternam vitam spiritualem alere atque christifidelibus eiusdem thesauros adaperire. ² Idcirco permagni habeamus Eucharistiae mysterium et Officium divinum, quae sanctus Franciscus voluit ut totam fraternitatis vitam informarent. ³ Ad hunc finem multum proderit in fraternitatibus designare fratres ad praeparandas actiones liturgicas, ut hae in fidelitate erga normas liturgicas et, iuxta earundem spiritum, cum creativitate et spontaneitate magis in dies renoventur. ⁴ Fratres quoad ritum se accomodent praescriptis quae pro illa regione, ubi morantur, auctoritas ecclesiastica competens ediderit.
48. ¹ Sacrificium eucharisticum, in quo Iesu Christi paschale mysterium celebramus donec ipse veniat, plene, conscie et actuose participemus nihil de nobis retinentes, ut nos totos recipiat qui se nobis totum exhibet. ² Quo melius appareat nos in fractione panis eucharistici ad communionem et cum Christo et inter nos elevari, in fraternitatibus nostris celebretur cotidie missa communitatis. Ubi hoc cotidie fieri nequit, saltem periodice celebretur et ab omnibus fratribus participetur. ³ Ad manifestandam autem sacrificii, sacerdotii et fraternitatis unitatem, ubi singularis celebratio necessaria non est, laudabiliter concelebretur. ⁴ Eucharistia, in qua sub speciebus consecratis ipse Dominus Iesus Christus praesens nobis adest, in oratoriis vel ecclesiis nostris asservetur loco et modo praecellenti. ⁵ Exemplo sancti Francisci Iesum Christum in Eucharistia praesentem super omnia veneremur, cum eo nosmetipsos nostrasque actiones Deo Patri offeramus, et coram ipso, centro spirituali fraternitatis, frequenter devotas preces fundamus.
49. ¹ In sacrificii eucharistici celebratione et in nostris precibus, conscii sensus catholici sancti Francisci, Deum obsecremus pro sancta matre Ecclesia, pro iis qui nos in potestate regunt, pro omnibus hominibus totiusque mundi salute, speciali autem modo pro universa familia franciscana et pro benefactoribus; necnon pio caritatis affectu omnes defuntos Deo commendemus. ² Quoad suffragia statuitur: adveniente obitu Romani Pontificis, ministri generalis et ex-ministri generalis, ab unaquaque fraternitate celebretur missa pro defunctis. Idem fiat pro definitoribus et ex-definitoribus generalibus in singulis fraternitatibus illius coetus ad quem pertinebant. ³ Ad Capitulum provinciale spectat statuere de suffragiis peragendis pro ministris et ex-ministris provincialibus, pro fratribus, pro parentibus et benefactoribus. ⁴ Quolibet anno, post sollemnitatem sancti Francisci, celebretur ab omnibus fraternitatibus nostris commemoratio pro universis fratribus et benefactoribus defunctis.
50. ¹ Ecclesia non tantum Eucharistiam celebrando, sed etiam aliis modis, praesertim Liturgiam Horarum persolvendo, se ipsam in carmine laudis et precatione intercessionis Christo consociat et nobis tale munus iniungit. ² Itaque tota fraternitas, Christi nomine, cotidie ad Liturgiam Horarum in communi celebrandam congregetur. Ubi haec integra fieri nequit, Laudes et Vesperae minimum in communi celebrentur. ³ Insuper suadetur ut idem faciant fratres ubicumque sint aut se invenerint; ac, iuxta locorum adiuncta, Liturgia Horarum cum fidelibus celebretur. ⁴ Capitulum locale, approbante superiore maiore, sic disponat horarium domus et laboris, ut cursus diei per laudem Dei consecretur, rite ratione habita etiam specialium adiunctorum personarum, temporum et culturarum. ⁵ Qui Liturgiam Horarum in communi celebrare nequeunt, memores sint se etiam in recitatione privata spiritualiter cum tota Ecclesia et praesertim cum fratribus coniungi; hac eadem profunda intentione orent illi fratres qui privatim Officium orationis dominicae dicunt iuxta Regulam.
51. ¹ In Liturgia Horarum Deum alloquimur eius verbis ex Scriptura desumptis, et ipse Deus verbo suo nobis obviam venit et sermonem nobis confert. ² Ut verbum Dei altius corda nostra penetret et totam vitam nostram efficacius informet, Liturgia Horarum sit viva et actuosa, laudabiliter cum intervallis silentii, quae magnopere conferunt ad consciam et proficuam celebrationem. ³ Ad imitationem sancti Francisci, qui saepe cantu et concentu affectus suos exprimebat, actiones liturgicae, saltem diebus festis, quantum fieri potest, cantu celebrentur. ⁴ Fratres non tam attendant melodiam vocis quam potius consonantiam mentis, ut vox concordet menti, mens vero concordet Deo.
52. ¹ Servemus et promoveamus spiritum illum contemplativum qui e vita sancti Francisci maiorumque nostrorum elucet. Igitur ampliorem locum ei tribuamus fovendo orationem mentalem. ² Probata oratio mentalis nos ad spiritum verae adorationis ducit, intime cum Christo iungit atque sacrae liturgiae in vita spirituali continuatam praebet efficaciam. ³ Ne autem orationis spiritus unquam in nobis tepescat, sed in dies magis accendatur, in vita nostra huic exercitio cotidie incumbere debemus. ⁴ Superiores et alii, quibus cura vitae spiritualis est commissa, laborent ut omnes fratres in orationis mentalis notitia et usu progrediantur. ⁵ Fratres vero spiritum orationis et orationem ipsam e genuinis spiritualitatis christianae et franciscanae fontibus hauriant, ut eminentem scientiam Iesu Christi ediscant. ⁶ Oratio mentalis est magistra spiritualis fratrum, qui, si veri et spirituales fratres minores sunt, iugiter interius orant. Orare enim nihil aliud est quam corde Deum alloqui et, revera, non orat qui ore dumtaxat cum Deo loquitur. Atque idcirco unusquisque mentali orationi vel contemplationi operam dare et, secundum Christi optimi magistri doctrinam, in spiritu et veritate aeternum Patrem adorare nitatur, sollicita cura studens magis illuminare mentem affectumque accendere quam depromere verba.
53. ¹ Primatus spiritus et vitae orationis omnino in effectum perducatur sive a fraternitatibus sive a singulis fratribus, ubicumque degunt, sicut a verbis et ab exemplo sancti Francisci necnon a sana traditione capuccina exigitur. ² Maximi momenti est formare conscientiam de necessitate vitali personaliter orandi. Sibi quisque frater, quacumque in parte versatur, sumat tempus sufficiens cotidie ad orationem mentalem v.g., integram horam. ³ Capitula provincialia et localia provideant ut omnes fratres habeant illud tempus necessarium ad orationem mentalem, sive in communi sive privatim peragendam. ⁴ Fraternitas localis in Capitulis se interpellet circa orationem communitariam et personalem fratrum. Fratres, in primis superiores, pro eorum munere pastorali, responsabiles se sentiant ad invicem in vita orationis animanda. ⁵ Qua discipuli Christi, licet pauperes et fragiles, adeo orationi instemus ut ad orandum nobiscum invitari possint illi qui Dominum sincere quaerunt. ⁶ Summopere colamus spiritum et promotionem orationis, praesertim interioris, in populo Dei, quod inde ab initio fuit charisma Fraternitatis nostrae Capuccinorum et, historia teste, germen genuinae renovationis.
54. ¹ Qua filii Dei, sinamus nos manu duci a Spiritu Sancto in oratione, ut nos in dies crescere faciat in communione cum Patre et cum fratribus. ² Mysteria humanitatis Christi, praesertim Nativitatis et Passionis, in quibus sanctus Franciscus amorem et humilitatem Domini mirabatur, in spiritu sancti Evangelii modo speciali recolamus et fidelibus praedicemus. ³ Deiparam Mariam Virginem sine labe conceptam, filiam et ancillam Patris, matrem Filii ac sponsam Spiritus Sancti, Ecclesiam factam iuxta verba sancti Francisci, peculiariter veneremur, praesertim cultu liturgico et rosario mariano, et eius devotionem in populo promoveamus. Ipsa enim est mater nostra et advocata, patrona Ordinis nostri, paupertatis et passionis Filii sui socia, et, experitantia teste, via ad spiritum Christi pauperis et crucifixi attingendum. ⁴ Itemque e traditione antiqua beatum Ioseph eius sponsum pie colamus. ⁵ Venerationem sancti Patris Francisci, formae minorum, necnon sanctorum praesertim nostrorum, secundum consuetudinem locorum foveamus et promoveamus, eo tamen sensu, ut huiusmodi veneratio sacrae liturgiae spiritui semper congruat.
55. ¹ Ad vitam nostram religiosam continuo renovandam, omnes fratres quotannis peragant exercitia spiritualia, necnon alia periodica intervalla recollectionis habeantur, quae interdum laudabiliter, pro diversitate munerum, vario modo ordinentur. ² Ad hunc finem superiores provideant unicuique, etiam iis qui extra domum degunt, necessarium tempus et opportunitatem.
56. ¹ Omnis fraternitas debet esse revera fraternitas orans. Cui fini prodest, secundum multiformem Dei gratiam, promovere, sive in provinciis sive in regionibus, fraternitates recollectionis et contemplationis, in quibus fratres per aliquod tempus se dedicare possint spiritui et vitae orationis, sicut Deus eis dederit. ² Fratres isti, in communione cum fraternitate provinciali, memores sint eorum quae sanctus Franciscus scripsit pro iis qui in eremitoriis religiose vivere volunt. ³ Capituli provincialis vel Conferentiae superiorum maiorum erit de huiusmodi fraternitatum diiudicare et de earum regimine providere.
57. ¹ Silentium, quod est fidelis spiritus interioris custodia et a caritate in vita communi exigitur, in omnibus fraternitatibus nostris magni fiat ad servandam vitam orationis, studii et reflexionis. ² Capituli localis est in nostris fraternitatibus auram orationis et recollectionis tueri, ea arcendo quae eiusmodi auram impediunt.
58. ¹ Lectio Sacrae Scripturae et aliorum librorum spiritualium est medium efficax ad nutriendam veram devotionem et ad fovendam experientiam Dei. Pro qua lectione singuli fratres sufficiens temporis spatium sibi sumant. ² Ut prae oculis mentis semper habeamus viam et vitam quam professi sumus, in unaquaque provincia normae edantur circa publicam lectionem Sacrae Scripturae, Regulae, Testamenti et Constitutionum et circa renovationem professionis in communi.

CAPUT IV
De vita nostra in paupertate

Articulus I:
De nostro proposito paupertatis

59. ¹ Iesus Christus, Filius Dei, omnia recipiens a Patre et cum Patre omnia communicans in Spiritu, evangelizare pauperibus missus est. Propter nos egenus et in similitudinem hominum factus est, cum esset dives, ut illius inopia divites essemus. ² A nativitate in praesepio usque ad mortem in cruce amavit pauperes, et amorem Patris eos quaerentis testificabatur in discipulorum exemplum. ³ Ecclesia paupertatem voluntariam qua signum sequelae Christi intellegit, speciatim in religiosis, et sanctum Franciscum proponit tanquam imaginem propheticam paupertatis evangelicae. ⁴ Paupertate nostra propter Regnum Dei participamus habitudinem Christi filialem erga Patrem et eius condicionem fratris et servi inter homines. ⁵ Evangelica paupertas complectitur disponibilitatem in amore, conformitatem cum Christo paupere et crucifixo qui venit ministrare, et inducit ad solidarietatem cum parvulis huius mundi. ⁶ Naturae et gratiae dona velut nobismetipsis data non nobis appropriemus, sed conemur ea in profectum populi Dei plane conferre. ⁷ Bonis temporalibus cum gratitudine utamur, ea cum indigentibus participantes, simulque testimonium perhibentes recti usus rerum hominibus eas cupide appetentibus. ⁸ Pauperibus revera annuntiabimus Deum ipsum esse cum eis, quatenus erimus eorum sortis participes.
60. ¹ Cum paupertas evangelica permagnum propositum nostrae rationis vitae sit, in Capitulis sive generalibus sive provincialibus sive localibus, deliberemus de modo eam in dies fidelius servandi formis cursui temporis congruentibus ideoque semper reformandis. ² Peculiari modo tractetur in Capitulis de usu sociali bonorum fraternitatibus creditorum, sive pecuniarum sive domorum sive praediorum, quae libenter ad commodum hominum impendamus. ³ Etenim paupertas nostra individualis et communitaria ut authentica sit, debet esse manifestatio paupertatis interioris quae iam non interpretatione indigeat. ⁴ Paupertas sobriam et simplicem vitae rationem exigit, utputa in vestitu, in cibu, in habitaculis, et cuiuscumque formae potentiae socialis, politicae vel ecclesiasticae renuntiationem. ⁵ Conscia solidarietate vivamus cum innumerabilibus pauperibus orbis terrae, et labore nostro apostolico inducamus populum praesertim christianum ad opera iustititae et caritatis ad populorum progressionem promovendam. ⁶ Laude digni sunt, qui in peculiaribus regionis adiunctis vivendo cum pauperibus, eorum condiciones et aspirationes participantes, eos ad evolutionem socialem et culturalem atque spem eschatologicam impellunt.
61. ¹ Vitam communem servemus, et ea, quae singulis conferuntur, libenter inter nos communicemus. ² Bona omnia, etiam salaria et pensiones, subventiones et assecurationes, quae quovis modo nobis obveniunt, in usum fraternitatis conferantur, ita ut singuli ab ea eundem victum, vestitum aliaque necessaria accipiant. ³ Superiores in paupertate servanda fratribus exemplo praeluceant atque eiusdem observantiam apud eos promoveant.

Articulus II:
De paupertate circa bona et pecuniam

62. ¹ Paupertatem quam promisimus observemus, memores mentis et verborum sancti Francisci: "Fratres nihil sibi approprient, nec domum nec locum nec aliquam rem". ² Igitur, tanquam peregrini et advenae in hoc saeculo, dum sumus in via ad terram viventium, in paupertate et humilitate Domino famulemur. ³ Bonis temporalibus utamur ad necessitates vitae, apostolatus, caritatis, maxime erga pauperes. ⁴ Superiores, per se vel per alios, possunt actus civiles circa bona temporalia ponere, si et quatenus hoc necessarium sit pro fratribus vel operibus nobis commissis. ⁵ Superiores maiores designent personas physicas vel iuridicas, quarum nomine bona nobis concredita coram lege civili inscribantur.
63. ¹ Ut aeterni Patris filii, anxia sollicitudine seposita, confidentiam in divinam providentiam ponamus, nosque bonitati eius infinitae concredamus. ² Ideo bonis, etiam ad victum necessariis, ne immoderate provideamus. ³ Media et subsidia ad necessitates vitae et apostolatus, praesertim nostrum ipsorum labore, acquiramus. ⁴ His deficientibus, iuxta leges Ecclesiae universalis et particularis, confidenter ad mensam Domini recurramus; ita tamen, ut dum stipem ab hominibus quaerimus, illis testimonium paupertatis, fraternitatis et franciscanae laetitiae praebeamus.
64. ¹ Sanctus Franciscus, pro suo proprio charismate paupertatis et minoritatis in Ecclesia, praecepit suis, ne ullo modo pecuniam reciperent, utpote signum divitiarum, periculum avaritiae et instrumentum potentiae ac dominationis in mundo. ² Cum vero, ob mutata tempora, usus pecuniae necessarius sit, fratres, volentes Patris intentionem adimplere, pecunia utantur tantum ut instrumento ordinario commutationis et vitae socialis etiam pauperibus necessario, et ad normam Constitutionum.
65. ¹ Superiores, quibus competit vi muneris sollicitam gerere curam de necessitatibus fratrum, utantur pecunia ad necessaria vitae, atque ad opera apostolatus et caritatis. ² Ob easdem rationes alii quoque fratres, cum licentia superioris, pecunia uti possunt cum obligatione rationem reddendi. ³ Omnibus autem, sive superioribus, sive fratribus, usus pecuniae semper talis esse debet ut modum vere pauperibus congruentem non excedat. ⁴ Ad paupertatem servandam fratres absque licentia ne adeant amicos, parentes, propinquos, pecuniam aliasque res petituri.
66. ¹ Superioribus, secundum normas a ministro provinciali de consensu definitorii editas, licet ad cautiones seu, uti aiunt, assecurationes aut alias formas praevidentiae socialis recurrere, ubi eiusmodi institutum sociale a publica auctoritate, sive ecclesiastica sive civili, omnibus aut alicui professionis generi praescribatur, vel a pauperibus illius regionis communiter usurpetur. ² Studiose vero evitent omnia cautionum genera, quae in aliqua regione ubi morantur speciem luxus aut lucri praeseferunt. ³ Attamen opportunum est ut ipsi pecuniam vere necessariam, more hominum modestae condicionis, collocent apud mensas argentarias aut alia instituta eiusdem generis, etiam cum moderato foenore. ⁴ Fundationes autem, legata perpetua, hereditatesques cum iuribus et oneribus perpetuis ne accipiant.
67. ¹ Fratres hominibus vita sua ostendant se voluntaria paupertate a cupiditate, omnium malorum radice, et anxia sollicitudine de crastino liberari. ² Idcirco superiores in usu pecuniae, servata modica securitate, quamlibet coacervationem ac negotiationem studiose evitent. ³ Pro omni usu bonorum, etiam pecuniae, provinciae, fraternitates et fratres adhibeant uti criterium accuratum et practicum: minimum necessarium, non autem summum permissum. ⁴ Ne res iniuste retinendo sancti Francisi degeneres filii fiamus, bona quae uni fraternitati necessaria non sunt, tradantur sive superioribus maioribus pro necessitatis circumscriptionis, sive pauperibus sive pro populorum progressione, iuxta normas a Capitulo provinciali datas; de illis omnibus reflexio communis saepius fiat in Capitulo locali. ⁵ Fratres in Capitulo locali ad mentem Constitutionum reflexionem de recto usu bonorum instituant circa recreationes, accumulationem vestium, dona personalia, itinera et similia. ⁶ Promptae sunto singulae eiusdem areae fraternitates necnon Ordinis provinciae ad bona vel necessaria, occurrente penuria, inter se et cum aliis communicanda. ⁷ Ministri generalis de consensu definitorii est de superfluis provinciarum disponere. ⁸ Cetera iuris universalis praescripta circa contractus et alienationes ad amussim serventur.

Articulus III:
De paupertate in aedificiis nostris

68. ¹ In humilibus et pauperibus domibus vitam nostram ducere debemus, semper ibi hospitantes sicut advenae et peregrini. ² In seligendo situ novae domus, vita nostra paupertatis, bonum spirituale fratrum et diversa ministeria exercenda prae oculis habeantur; et sic disponantur habitationes, ut nemini, praesertim humilioribus, imperviae appareant. ³ Attamen domus ad fraternitatis necessitates et ministeria sint aptae, orationi et labori et vitae fraternae faventes.
69. ¹ Ministro provinciali de consensu definitorii, servatis de iure servandis, competit constructio, acquisitio et alienatio domorum nostrarum. ² Absolutis domibus, superior localis sine consultatione Capitulis localis, consensu consiliariorum et licentia superioris maioris nihil aedificet vel diruat neque aedificia ad ampliorem formam ducat. ³ De conservatione domorum et custodia rerum superior localis, obtento in rebus maioris momenti consensu consiliariorum, accurate determinet.
70. ¹ Ecclesia sint simplices, dignae et mundae. ² Diligenter curetur ut ad liturgicas actiones exsequendas et ad fidelium actuosam participationem obtinendam idoneae sint. ³ Sacristiae aptae et sufficienter sacra suppellectili provisae esse debent. ⁴ Omnia quae ad cultum inserviunt, sint decora et legibus liturgicis accommodata, quin paupertas et simplicitas laedantur.

Articulus IV:
De bonorum administratione

71. ¹ Ad pecuniam aliaque bona administranda in curiis cum generali tum provincialibus sint oeconomi, a proprio superiore maiore de consensu definitorii nominati. ² In singulis etiam domibus sint oeconomi locales, a ministro provinciali de consensu definitorii nominati, quorum officium ordinarie in maioribus domibus a munere superioris sit distinctum. ³ Oeconomi sint veri periti, et munus gerant sub directione et vigilantia sui superioris, ad normam iuris et iuxta praescripta definitorii. ⁴ Omnes oeconomi, administratores et superiores locales, tempore et modo a superioribus maioribus statutis, de administratione accuratam rationem reddant eisdem superioribus, consiliariis localibus et Capitulo locali. ⁵ Occasione relationis triennalis, ministri provinciales, documento a definitorio subsignato, ministro generali fidelem reddant rationem de oeconomica condicione provinciae, ut possit necessitatibus rite prospici atque paupertatis observantiae efficaciter invigilari. ⁶ Talem relationem de re oeconomica etiam viceprovincialis et superior regularis reddant proprio superiori maiori, subsignatam, si commode fieri potest, a consiliariis. ⁷ Minister generalis de statu oeconomico Ordinis, modo a Capitulo generali statuendo, in eodem Capitulo referat. ⁸ Idem faciant superiores maiores in suis quisque Capitulis. ⁹ Administratio bonorum, quantum fieri potest, committatur laicis, praesertim cum de operibus socialibus et caritativis agitur, in quibus fratres solummodo directionem spiritualem habeant. 10 In administratione bonorum praescripta iuris universalis adamussim serventur.
72. ¹ Commendatur constitutio in provinciis et viceprovinciis unius vel plurium commissionum de rebus oeconomicis, quarum erit consilium praebere in administrandis bonis, in aedificandis, conservandis et alienandis domibus. ² Quae commissiones statuuntur a Capitulo, quod etiam earum competentiam determinat. Membra autem, quae ex parte laici esse possunt, a superiore maiore de consensu Consilii nominantur.
73. ¹ A ministro generali de consensu definitorii statuantur, iuxta diversam nummorum vim, et praevie consultis superioribus maioribus aut, si casus ferat, Conferentiis superiorum maiorum, limites, ultra quos superiores maiores consensum Consilii vel licentiam superioris, scripto dandam, expetere tenentur ad valide obligationes contrahendas, bona alienanda et expensas extraordinarias faciendas. ² Superior maior de consensu Consilii idem faciat, mutatis mutandis, pro superioribus localibus propriae circunscriptionis. ³ Extraordinariae autem censentur expensae, quae non sint necessariae sive superiori maiori ad suum munus exercendum aut ordinarium fratrum servitium, sive superiori locali ad eas res, quae ad ordinariam curam fraternitatis sibi commissae non pertinent.
74. ¹ In evangelicam paupertatis viam vocati, assuescamus penuriam pati, ad exemplum Christi, memoresque sancti Francisci, qui ita voluit esse pauper ut, omnibus rebus et vinculis cordis exutus, totum se traderet Patri curam de nobis habenti. ² Neque de falsi nominis pauperum numero esse velimus, qui pauperes esse amant, eo tamen pacto, ut nihil eis desit. ³ Recogitemus evangelicam paupertatem eiusque perfectionem in plena disponibilitate erga Deum et homines praecipue consistere. ⁴ Quapropter nullo terrenis bonis inhaereamus inordinato affectu, ita ut hoc mundo utamur tamquam non utentes, ad Patris gloriam eiusque filiorum emolumentum.

CAPUT V
De modo laborandi

75. ¹ Deus Pater, qui usque modo operatur, per gratiam laboris ad cooperationem nos vocat in creatione perficienda et simul propria personalitate excolenda, quo fratribus coniungimur et societatem ad meliorem condicionem promovemus. ² Labori Iesus Christus novam dignitatem contulit eumque instrumentum salutis universorum effecit, tum manibus laborando, tum miseriam humanam sublevando, tum nuntium Patris praedicando. ³ Sanctus Franciscus fratres suos admonuit ut fideliter devoteque laborarent et suo exemplo de dignitate laboris testimonium perhibuit, in hoc quoque particeps factus condicionum vitae hominum. ⁴ Qua fideles eius asseclae, iuxta primigeniam capuccinorum traditionem, ut veri minores condicioni complurium operariorum assimilati, laeto animo, in Dei laudem labori cotidie incumbamus, otium fugiamus et servitium fratribus aliisque hominibus, in spiritu solidarietatis praebeamus.
76. ¹ Labor est fundamentale medium sustentationis nostrae et exercitii caritatis erga alios homines, praesertim dum fructum laboris nostri cum eis communicamus. ² Labor singulorum fratrum sit totius fraternitatis expressio. Suas quisque vires, iuxta ingenium a Deo datum atque condicionem aetatis et valetudinis, plene et gaudenter impendant, rationem habensnecessitatum fraternitatis. ³ Caveant fratres ne in ipso labore supremum finem constituant vel in illo inordinatum affectum ponant neve impediant spiritum orationis et devotionis cui debent cetera temporalia deservire. ⁴ Itaque, nimiam actuositatem vitent, quae etiam formationem permanentem impedit.
77. ¹ Varia laboris genera, iuxta cuiusque habilitates ac specialia dona Dei, diversimode nobis singulis conveniunt. ² Ministeria ac servitia assumamus quatenus vitae fraternitatis nostrae congruant vel necessitas Ecclesiae et hominum ea exigat. ³ Potissimum nos decent opera quae paupertatem, humilitatem ac fraternitatem clarius manifestant; nullum enim laborem aliis viliorem reputamus. ⁴ Ad gratiam laboris nobis ipsis aliisque fructuosiorem reddendam, in varietate navitatis, indolem communitariam servare curemus, prompti ad nos invicem adiuvandos coniunctim laborantes, et sic etiam in conversione cordis proficientes. ⁵ Semper autem in mente teneamus vocationem nostram apostolicam, ut per quamlibet activitatem testimonium Christi hominibus praebeamus.
78. ¹ Fratres per totam vitam, in suo quisque officio et munere, culturam spiritualem, doctrinalem et technicam perficere ac sua propria ingenia colere studeant, ita ut Ordo noster vocationi suae in Ecclesia continue respondere possit. Quapropter navitas intellectualis, eodem modo ac ceteri labores, ut expressio personae in eius vitali motu consideranda est. ² Labori autem manuum incumbere fratres prompti sint secundum traditionem primigeniam Ordinis, quatenus caritas fraterna vel oboedientia id requirit, salvis tamen officiis unicuique propriis. ³ Superiores, quantum fieri potest, discernentes dona ac facultates singulorum fratrum et utilitates fraternitatis atque Ecclesiae, opportunitatem eis praebeant in specificis materiis peritiae sibi acquirendae, et adiumenta et tempus ad hoc libenter provideant. ⁴ Curent etiam superiores, pro bono Ecclesiae, Ordinis, ipsorumque fratrum, in officiis ac muneribus assignandis, ad eorum aptitudinem et peritiam attendere, neque eos a laboribus, in quibus periti sint, facile retrahant.
79. ¹ Liceat fratribus apud extraneos quoque laborare, prout zelus animarum ac studium sublevandi nostras aliorumque necessitates postulent, secundum diversas provinciarum condiciones et iuxta normas a ministro provinciali de consensu definitorii aut a Conferentia superiorum maiorum necnon ab Episcopo dioecesano datas. ² Hoc semper firmum sit, ut fratres extra operantes tam inter se quam cum aliis fratribus in unione vivant. ³ Omnibus vero testimonium evangelicum exhibeant et caritatem Christi praesentem reddant, inopibus praebeant auxilium, quin unquam se imprudenter implicent negotiis statui nostro haud congruentibus.
80. ¹ Quidquid fratres in mercedem pro labore recipiunt ad fraternitatem pertinet, ac proinde semper integre superiori tradendum est. Labor autem fratrum non ex mera pro illo retributione accepta aestimetur. ² Fratres autem ne se dedant activitatibus quae cupiditatem lucri vel vanam personae gloriam contra spiritum paupertatis et humilitatis excitant. ³ Immo semper parati sint ad laborandum etiam sine mercede, quoties caritas hoc postulet aut suadeat.
81. ¹ Recreatione congrua, ad consortium fraternum fovendum et vires reficiendas, fratres cotidie fruantur, atque omnibus concedatur aliquod temporis spatium pro se ipsis. ² Iuxta consuetudines aut possibilitates regionum, recreationes speciales et quoddam tempus feriarum dentur; quae recreationes et vacationes fiant modo statui nostro fratrum minorum consentaneo.
82. ¹ Apostolus Paulus admonet: "Dum tempus habemus, operemur bonum ad omnes." ² Scientes igitur salutem nostram ex opportunis temporibus pendere, quae numquam revertuntur, et homines atque communitates nonnisi decursu temporis incrementum capere, vigilanter respondeamus Deo sic per tempus nobis occurrenti. ³ Ne tempus opportunum praetergrediamur aut inutiliter consumamus, activitates et opera nostra respondeant condicionibus temporis praesentis, cum sapienti futurorum praevisione et planificatione, nec praetermissis hodiernis adiumentis technicis. ⁴ Tempus liberum in convenientes occupationes mentis et corporis impendamus; pretiosum autem nobis fiet praesertim si per varia media idonea in dies melius modos cogitandi et sentiendi hominum nostri temporis cognoscamus, ut sic per laborem nostrum ad christianam animationem mundi efficacius cooperemur.

CAPUT VI
De vita nostra in fraternitate

83. ¹ Iesus Christus, primogenitus in multis fratribus, e genere humano veram fraternitatem efformat. ² Praesens est uti vinculum unitatis in medio eorum qui in eius nomine congregantur. ³ Ecclesia, utpote communitas omnium credentium, favet institutis quorum sodales in communione vitae et caritatis commercium fraternum instaurant. ⁴ Ita non solum dignitas humana filiorum Dei in libertate evolvitur, sed etiam virtus apostolica augetur. ⁵ Sanctus Franciscus, Deo inspirante, originem dedit formae vitae evangelicae, quam fraternitatem vocavit, iuxta exemplum vitae Christi eiusque discipulorum. ⁶ Ideo nos hanc formam profitentes, vere constituimur Ordo fratrum. ⁷ Inde uniti fide in Deum Patrem nostrum, nutriti ex mensa tam verbi divini quam Eucharistiae, diligimus inter nos, ut mundus nos Christi discipulos agnoscere possit.

Articulus I:
De vita fraterna colenda

84. Nos, tanquam fratres a Domino invicem dati ac diversis donis praediti, aliis alios grato animo sucipiamus. Idcirco, ubicumque moramur, in Iesu nomine congregati, cor unum et anima una simus, ad maiorem semper perfectionem progredi contendentes et, ut veri discipuli Christi, nos mutuo ex corde diligamus, alter alterius onera defectusque portantes, et in divino amore fraternaque caritate nos sine ulla intermissione exercentes, nobis invicem et omnibus virtutis exemplum praebere studentes atque propriis passionibus pravisque inclinationibus vim inferentes. ² Colamus mutuum colloquium, experientias inter nos cum confidentia communicantes et necessitates manifestantes. Porro spiritus fraternae comprehensionis et sincerae aestimationis pervadat omnes. ³ Ratione eiusdem vocationis fratres aequales sunt. Quapropter, secundum Regulam, Testamentum ac primigeniam capuccinorum consuetudinem, omnes sine distinctione vocemur fratres. ⁴ Praecedentia ad servitium fraternitatis necessaria provenit ex muneribus et officiis quae actu exercentur. ⁵ Porro, in ambitu Ordinis, provinciae et fraternitatis localis, omnis officia et servitia cunctis fratribus pervia sint oportet, attentis tamen iis actibus qui ordinem sacrum requirunt. ⁶ Omnes secundum dona sibi data inter se adiuvent, etiam in servitiis quae in domibus nostris cotidie praestanda sunt.
85. Curemus ut aetatis diversitas in fraternitatibus nostris ad concordiam animorum et mutuum complementum ferat. ² Caritativae sollicitudinis et gratitudinis signa erga fratres aetate provectos manifestentur. ³ Iuvenes in aequa aestimatione fratres grandioris aetatis habeant et experientia eorum libenter utantur. ⁴ Seniores autem novas sanasque vitae et actuositatis formas probent, et utrique divitias cuique proprias inter se communicent.
86. ¹ Aegrotante aliquo fratre, superior illico omnia corporis et animae necessaria cum fraterna caritate provideat, iuxta exemplum et monitum sancti Francisci, et infirmum curae alicuius fratris idonei necnon, si casus ferat, medici committat. ² Valetudinarium sit in convenienti parte domus, etiam extra clausuram situm. ³ In provinciis, ubi utile esse videtur, valetudinarium provinciale constituatur. ⁴ Quilibet frater, considerans personam Christi patientis in infirmo abscondi, recogitet quid in casu infirmitatis sibi factum velit, necnon memoria recolat quae sanctus Franciscus scripsit in Regula: nullam matrem adeo teneram et in filium suum propensam esse, qualem in fratrem suum spiritualem quemlibet nostrum esse oportet. ⁵ Unusquisque ergo satagat fratri suo infirmitate laboranti curam adhibere, eum libenter visitare et fraterne consolari. ⁶ Superior frequenter aegrotos fraterne visitet nec praetermittat animum aegrotantis per se vel per alium spiritualiter erigere et eum, si periculoso morbo laborare noverit, prudenter de gravitate condicionis certiorem reddere et ad sacramenta disponere.
87 ¹ Aegrotantes fratres recordentur statum nostrum fratrum minorum. ² Sui ipsorum curam medico sibique inservientibus relinquant, ne cum animae suae nocumento sanctam violent paupertatem, sed de omnibus gratias referant Creatori. ³ Meminerint se aerumnis morbi et infirmitatis libere acceptis invitari, secundum vocationem suam, ad pleniorem conformitatem cum Christo patienti, cuius aliquam in semetipsis dolorum particulam, pio corde, experiri curent; Franciscum imitentur, qui Dominum laudabat propter sustinentes pace animi infirmitates aerumnasque, secundum eius sanctissimam voluntatem. Meminerint etiam se, adimplendo in carne sua ea, quae desunt passionum Christi redemptoris, ad populi Dei salutem necnon ad totius mundi evangelizationem conferre, et vitam fraternam roborare posse.
88. ¹ Superiores vitam communem constanter foveant. ² In constituendis fraternitatibus, sive in domibus nostris sive in habitationibus conductis, rationem habeant indolis personalis fratrum et necessitatum vitae atque apostolatus, laborem consociatum sic promoventes. ³ Ad domos vel habitationes communicationi faventes, accessus externorum prudentia et discretione ita temperetur, ut aura intimitati, orationi et studio congruens protegatur. ⁴ Ad vitam religiosam tuendam in domibus nostris servetur clausura, seu ambitus solis fratribus reservatus. ⁵ Ubi autem propter peculiaria adiuncta clausura servari nequit, superior maior, de consensu sui Consilii, providebit normis ad circunstantias locales adaptatis. ⁶ Superioris maioris est clausurae fines accurate praescribere aut legitimis de causis mutare, et eam ad tempus auferre. ⁷ In casibus urgentibus et per modum actus, superior localis potest ab ea dispensare. ⁸ Ad fovendam quietem orationi et studio requisitam, ii, qui ad domos nostras accedunt, ordinarie recipiantur in collocutoriis, quae iuxta regulas simplicitatis, prudentiae et hospitalitatis sint disposita.
89. ¹ Fraternitates autem nostrae ne intra domus parietes coarctent caritatem suam, sed potius evangelica sollicitudine necessitatibus hominum pateant, iuxta indolem specialem uniuscuiusque domus. ² In fraternitati admitti possunt laici qui velint vitam nostram intimius participare, sive quoad orationem, sive quoad commercium fraternum et apostolatum. ³ Si agitur de participatione temporanea, habeatur consensus Capituli localis; si vero de participatione protracta, insuper consensus superioris maioris requiritur. ⁴ Superior maior, consentiente Consilio, admittere potest laicos ut familiares perpetuo Deo dicatos, praevia conventione peracta de mutuis iuribus et obligationibus.
90. ¹ Fraternitas ipsa communi reflexione sub ductu superioris usui mediorum communicationis socialis invigilet, ita ut simul protegantur paupertas, vita orationis, communio fraterna et labor, et ea bono et operositati omnium inserviant. ² In eorum usu moderamen et criterium maturum selectionis adhibeantur; ea autem, quae fidei et moribus et vitae religiosae infensa sunt, studiose evitentur. ³ Fratres, praesertim superiores, curent ut gesta maioris momenti, tam in fraternitatibus quam in provinciis et in toto Ordine, mediis aptis nota fiant.
91. ¹ Fratres, antequam e domo religiosa exeant, petant superioris licentiam more in provincia usitato. ² Ad itinera autem suscipienda quod attinet, quilibet frater, antequam licentiam petat, in conscientia sua rationes perpendat sub lumine status paupertatis, vitae spiritualis et fraternae, necnon testimonii populo praebendi. ³ Superiores prudentiam adhibeant in dandis licentiis ad itinera facienda. Ministri generalis est de consensu definitorii, dare normas de licentiis ad itinera pro toto Ordine, ministri autem provincialis, de consensu definitorii, pro sua provincia. ⁴ Quod attinet ad diuturnam commorationem extra domum fraternitatis, serventur normae iuris universalis. ⁵ Fratres in usu mediorum locomotionis memores sint status nostrae paupertatis et humilitatis. ⁶ Iudicium de opportunitate habendi vehicula ad ministerium et officium ed ad servitium fraternitatis utilia necnon de eorum usu ad ministrum provincialem, audito definitorio, pertinet.
92. ¹ Fraterna caritate et laeto animo accipiantur omnes fratres qui ad nos veniunt. ² Ubi fieri possit, fratres itinerantes libenter ad domos Ordinis accedant, saltem pernoctandi causa. ³ Litteras oboedientiales superiori sua sponte exhibeant atque vitam fraternitatis participent, sese loci usus conformando. ⁴ Convenit autem ut, quoad fieri poterit, adventum suum superiori tempestive nuntient. ⁵ Fratres qui in alias provincias formationis causa vel ex aliis rationibus mittuntur, a superioribus et fraternitatibus localibus veluti propria membra acceptentur; ipsi autem fraternitati plene sese inserant, attentis praescriptis numeri 113,5 Constitutionum. ⁶ Quodsi fratres studiorum causa diutius in alienae provinciae domo degunt, superiores maiores quorum interest fraterne componant quae por expensis vitae solvenda sunt.
93. ¹ Fratres qui, in adiunctis particularibus, cum benedictione oboedientiae, extra domum vitam degere debent, cum sint membra illius fraternitatis cui adscripti sunt, eius bonis sicut ceteri fruantur. ² Qui cum fraternitate coniunctos semper se sentiant et vicissim ad Ordinis incrementum spirituale ac sustentationem materialem conferre ne omittant. ³ Ut veri in sancto Francisco fratres, domos nostras adeant, et ad tempus in eis commorari ament, praesertim spiritualis recollectionis causa. ⁴ Ibi cum caritate recipiantur, eisque animae et corpori necessaria adiumenta praebeantur. ⁵ Superiores provinciales et locales fraterna sollicitudine eos curent, saepiusque visitent et confortent. ⁶ Commendatur etiam, imprimis superioribus maioribus, ut aequitatem et evangelicam caritatem erga fratres ad saeculum redeuntes servent.
94. ¹ Coetuum religiosorum varietas, quae a consilio Dei ad bonum Ecclesiae sucrevit, etiam in una eademque spirituali familia franciscana ita floret, ut charisma Fundatoris per multos fratres et sorores, Ordinis quoque Saecularis, virtutem suam diffundat atque exerceat. ² Fraterna igitur eiusdem spiritus communione vivamus atque libenter mutua cooperatione promoveamus studia et communia incepta de vita et actuositate franciscana. ³ Specialis necessitudo a nobis colenda est erga sorores nostras, quae vitam contemplativam profitentes cotidie laudis sacrificium offerunt, Deo adhaerere in solitudine ac silentio satagunt, atque Ecclesiam arcana fecunditate apostolica dilatant. Similiter fraterno affectu unimur illis religiosis institutis quae Ordini nostro spiritualiter coniuncta sunt. ⁴ Erga parentes, necnon propinquos, benefactores et adiutores, aliosque qui ad nostram familiam spiritualem pertinent, officia pietatis ac familiaritatis rite adimpleamus, eosque in precibus quoque communibus Deo commendemus.
95. ¹ Item in ambitu familiae franciscanae peculiarem locum obtinet Fraternitas seu Ordo Franciscanus Saecularis, qui genuinum eius spiritum et participat et promovet et necessarius ad plenitudinem charismatis franciscani aestimandus est. ² In eo fratres et sorores, a Spirito Sancto impulsi, adurgentur ad caritatis perfectionem in suo saeculari statu attingendam per professionem vivendi Evangelium instar sancti Francisci. ³ Ordo Franciscanus Saecularis origine, historia et communione vitae Ordini nostro coiunctus et eius curae a Sancta Sede commissus est. ⁴ Unde fratribus cordi sit sodalibus Ordinis Saecularis sensum vere fraternum praebere, eorum exemplo fidelitatem erga vitam evangelicam nutrire et ipsum Ordinem efficaciter fovere cum apud clericos saeculares tum apud laicos. ⁵ Superiores nostri potestatem habent erigendi fraternitates Ordinis Franciscani Saecularis in omnibus domibus nostris et etiam alibi, servatis de iure servandis. Invigilent ut vera reciprocitas vitalis inter fraternitates Ordinis nostri et sodalitates Ordinis Saecularis foveatur. ⁶ Curent superiores ut, viribus unitis et coordinatis cum aliis Familiis franciscanis, Fraternitati Saeculari prestetur, ad normam legislationis eius propriae et iuris universalis, continua et diligens assistentia spiritualis et pastoralis, praesertim per fratres idoneos huic ministerio rite deputatos. ⁷ Fratres vero libenter praestent assistentiam spiritualem huic Ordini. Memores semper eius condicionis saecularis, ne se immisceant in eius regimen internum, salvis casibus in iure expressis. ⁸ Signo corresponsabilitatis tam in nominatione assistentium quam in erectione fraternitatum gubernium respectivae sodalitatis Ordinis Franciscanis Saecularis consulatur. ⁹ Item promoveantur et spiritualiter adiuventur omnes consociationes, maxime iuvenum, spiritum sancti Francisci colentes. Domus nostrae pro omnibus, clericis et laicis, qui Francisci ductu Christi vestigia sequi volunt, centrum fraternae adunationis et inspirationis fiant.
96. ¹ Christus, ipse peregrinus in terris, in novissimo iudicio iis, qui a dextris eius erunt, dicturus est: "Hospes eram, et collegistis me". ² Et sanctus Franciscus voluit, ut quicumque ad domos nostras veniret benigne reciperetur; proinde omnes, praesertim afflictos et aerumnosos, maxima caritate excipiamus et in necessitatibus eorum adiuvemus. ³ Illi autem, potissimum sacerdotes et religiosi, quos iuxta locorum adiuncta in ipsam domum accipi licet, a fraternitate cum omni humanitate tractentur.

Articulus II:
De vita fratrum in mundo

97. ¹ De mundo creato et redempto maxime gaudens, sanctus Franciscus non solum cum hominibus sed etiam cum omnibus creaturis se fraterno foedere iunctum sentiebat, sicut ipse in cantico fratris Solis miro praeconio celebravit. ² Huiusmodi contemplatione illuminati, admiremur et protegamus creationis opera, quorum Christus est principium et finis, quaeque scientificis investigationibus etiam magis perspicua evadunt, nosque ducunt ad Patrem in eius sapientia et potentia adorandum. ³ Magni ergo aestimemus omnia quae hominis ingenium e rebus creatis deprompsit, praecipue in operibus culturae et artis, quibus nobis dona Dei revelatur. ⁴ Mundum quoque hominum, quem sic Deus dilexit ut Filium suum unigenitum daret, in mysterio Christi conspiciamus. ⁵ Nam, etsi multis peccatis detentus, non parvis tamen facultatibus praeditus, lapides vivos praebet qui coaedificantur in habitaculum Dei, quod est Ecclesia.
98. ¹ Sanctus Franciscus divina inspiratione agnovit se ad homines in novitate vitae reformandos missum esse. ² Ideo novam formam vitae evangelicae excitans, ipse cum de mundo iam non esset, in mundo tamen remansit, atque etiam Fraternitatem suam inter homines vivere et operari voluit, ad laetum nuntium conversionis evangelicae et opere et sermone testificandum. ³ Quapropter et nos, eius missionis participes effecti, veluti fermentum evangelicum in medio mundi ita vivamus, ut homines, videntes nostram fraternam in spiritu beatitudinum compositam, Regnum Dei iam inter se inchoatum esse percipiant. ⁴ Sic praesentes in mundo erimus ad serviendum Deo viventi et in caritate, humilitate, et franciscana laetitia, pacem et bonum in mundi et Ecclesiae profectum operabimur.
99. ¹ Pacem et salutem, secundum sancti Francisci spiritum, non solum ore annuntiemus, sed et opere fraterna caritate animato diffundamus. ² Huiusmodi animo impulsi, eos qui odio, invidia, contentionibus opinionum, classium, stirpium et populorum separantur, ad pacificam stabilemque convivendi rationem evangelico modo inducere conemur. ³ Ideoque vires in fraternitate nostra latentes componamus cum illis inceptis et institutis sive regionalibus sive internationalibus quae ad generis humani unitatem, iustitiam universalem et pacem apte contendunt.
100. ¹ Providentia Patris super omnia confisi, in spe et franciscano gaudio ambulemus in mundo, ut exinde coaevorum nostrorum fiducia roboretur. ² Liberati a vanis sollicitudinibus huius saeculi, et tanquam divinae providentiae cooperatores, debitores nos sentiamus ut actione nostra pauperum necessitatibus subveniamus et maxime tempore calamitatis publicae omnibus egentibus servitia et bona fraternitati praestemus. ³ Etenim, exemplo sancti Francisci, qui magnam miserationem erga pauperes habuit, necnon auctorum capuccinae fraternitatis, qui pestilentia laborantibus adsederunt, oportet ut vivamus prope fratres egentes praesertim aegrotos, animo affecti ad fraternum servitium praestandum pro eis. ⁴ Scientes vero providentiam divinam non tantum per eventus et facta manifestari hominibus, sed etiam per conceptus mentis et ideologias, quae veluti signa temporum aestimantur, nos ea aperto et fidenti animo sic conspicere debemus, ut praesentiae Dei in historia mundi et in societatis evolutione agentis cooperemur. ⁵ Sic veritatem in caritate facientes, testes erimus spei in Dominum Deum et adiutores hominum bonae voluntatis, quos ad confitendum Deo Patri omnipotenti et summo bono inducemus.

CAPUT VII
De fratrum vita paenitentiae

101. ¹ Iesus Christus, Evangelium Regni annuntians, homines ad paenitentiam vocavit, id est ad totalem sui ipsorum mutationem, qua cogitare, iudicare, vitamque suam componere incipiunt ea sanctitate et caritate Dei quae in Filio manifestatae sunt. ² Haec conversio in novam creaturam, quae initium sumit a fide et baptismate, continuum conamen exigit, quo magis in dies nobismetipsis renuntiamus. Soli Domino viventes, cum hominibus, praesertim pauperibus, necessitudines novas habentes, paenitentia ad fraternitatem evangelicam aedificandam corroboramur. ³ Sanctus Franciscus, gratia Domini, vitam paenitentiae-conversionis coepit misericordiam exercens erga leprosos et exodum suum de saeculo fecit. ⁴ Magno spiritus fervore et gaudio mentis, vitam suam iuxta Evangelii beatitudines instituit et paenitentiam indesinenter praedicavit, opere et verbo omnes homines animans ad crucem Christi ferendam, et voluit ut fratres viri paenitentiae essent. ⁵ Ordinis nostri proprius est spiritus paenitentiae, in vita austera; nos etenim exemplo Christi et sancti Francisci vitam arctam elegimus. ⁶ Eodem spiritu moti ac peccatum in nobis et in societate humana perspicientes, ad nostram aliorumque conversionem continuo contendamus, ut Christo crucifixo et resuscitato configuremur. ⁷ Tali studio, adimplendo ea quae desunt passionum Christi, opus Ecclesiae, sanctae simul et semper purificandae, participamus, ac Regni Dei adventum in familiam humanam caritate perfecta adunandam promovemus.
102. ¹ Paenitentia, qua exodus et conversio, est cordis habitudo quae externam manifestationem in vita cotidiana exigit. ² Paenitentes franciscani semper eminere debent delicata et affectuosa caritate et laetitia, sicut sancti nostri, sibimetipsis rigidi, erga ceteros autem bonitate et obsequio pleni fuerunt. ³ Omni tempore, spiritu conversionis et renovationis incitati, operibus paenitentiae incumbamus, secundum Regulam et Constitutiones et prout Deus nobis inspiraverit, ut mysterium paschale Christi magis ac magis in nobis operetur. ⁴ In primis meminerimus ipsam vitam nostram Deo dicatam eximium esse penitentiae genus. ⁵ Inde paupertatem, humilitatem, molestias vitae, laborem cotidie fideliter adimplendum, disponibilitatem ad servitium Dei et proximi et ad consortium fraternum fovendum, pondus infirmitatis vel annorum, quin etiam persecutiones propter Regum Dei, pro nostra aliorumque salute offeramus, ut patientes cum patientibus, in conformatione nostra cum Christo semper gaudeamus. ⁶ Nos eandem viam conversionis sancti Francisci sequamur, obviam euntes praecipue iis qui, nostris temporibus, derelicti omnique ope destitui sunt.
103. ¹ Christus Dominus, omnium exemplar, missione a Patre accepta et ductus a Spiritu Sancto, ieiunavit in deserto quadraginta diebus et quadraginta noctibus, et etiam eius discipulus sanctus Franciscus, imitandi Dominum desiderio accensus, in ieiuniis et orationibus vixit. ² Tempus adventus et in primis quadragesimae Paschatis, necnon singulae sextae feriae habeantur a nobis ut tempora intensioris paenitentiae tum privatae tum communis. ³ Commendantur insuper quadragesima vulgo Benedicta ac pervigilia sollemnitatum sancti Francisci et Immaculatae Conceptionis beatae Mariae Virginis. ⁴ His diebus promptiore animo incumbamus illis operibus quae conversioni favent: orationi, recollectioni, auditione verbi Dei, mortificationi corporali et ieiunio in fraternitate. Quod autem de mensa Domini ex maiore parsimonia nobis provenit, cum aliis pauperibus fraterne communicemus, atque opera misericordiae, iuxta morem nostrum traditionalem, ferventius exerceamus. ⁵ Ad legem vero abstinentiae et ieiunii quod attinet, servent fratres praescripta Ecclesiae sive universalis sive particularis. ⁶ Capituli autem provincialis est, tum de diebus ieiunii et abstinentiae, tum de modo ieiunandi pro variis locorum ac temporum adiunctis ulterius decernere.
104. ¹ Ad vitam vere evangelicam ducendam, memores passionis Iesu, ad exemplum sancti Francisci et sanctorum fratrum nostrorum, vita nostra sit in omnibus simplex et parca, ut convenit pauperibus. Mortificationem etiam voluntariam exerceamus, nosmetipsos libenter moderantes in cibo potuque, in spectaculis aliisque oblectamentis. ² Superiores autem in rebus providendis, praesertim infirmis, caritatis praeceptum et exemplum sancti Francisci prae oculis habeant.
105. ¹ Corde dolentes de nostris aliorumque peccatis, atque in novitate vitae ambulare desiderantes, exercitia paenitentialia peragamus, utique accommodata diverso sentiendi modo iuxta regiones et tempora. ² Nominatim commendantur correptio fraterna quam Iesus docet, colloquium inter fratres de sui ipsorum vita sub lumine Evangelii et aliae penitentiae evangelicae formae, praesertim communiter factae. ³ De his vero aliisque formis paenitentiae communitariae, Capitula provincialia, iuxta regionum adiuncta, opportunas normas edant.
106. ¹ In sacramento paenitentiae vel reconciliationis non modo fratres sed et fratrum communitas purificatur et sanatur ad instaurandam unionem cum Salvatore simulque reconciliationem in Ecclesia. ² Quo sacramento insuper beneficium mortis et resurrectionis Christi experti, Eucharistiam et Ecclesiae mysterium intimius participamus. ³ Purificati et renovati per sacramenta Ecclesiae, vitam nostram franciscano-capuccinam in dies melius vivimus. ⁴ Unde permagni aestimemus frequentem peccatorum nostrorum confessionem necnon cotidianum examen conscientiae et directionem spiritualem. Commendatur etiam celebratio paenitentiae communitaria.
107.¹ Facultatem ad sacramentales confessiones fratrum excipiendas confert, praeter Ordinarium loci, superior maior, et etiam in singulis casibus, ad modum actus, superior localis. ² Quilibet sacerdos Ordinis, a superiore maiore proprio approbatus, confessiones fratrum ubique terrarum excipere valet. ³ Fratres cuilibet sacerdoti, facultatem a quovis Ordinario habenti, libere peccata confiteri possunt. ⁴ Confessarii prae occulis habeant monitum sancti Francisci, ne irascantur neve conturbentur propter alicuius peccatum, sed in Domino eum omni bonitate tractent.
108. ¹ Illa caritate invicem diligentes qua Christus dilexit nos, si frater in discrimine versetur, eum non effugiamus, sed sollicite adiuvemus, et, si ceciderit non eius iudices simus sed custodes, eius famam servantes, et magis eum diligamus, memores unumquemque nostrum in peiora ruiturum, nisi Deus sua bonitate nos praeservaret. ² Superiores vero fratribus peccantibus vel in periculo constitutis paterna misericordia praesto sint, ut eis auxilia opportuna et efficacia iuxta Deum afferant. ³ Poenas, praesertim canonicas, ne imponant nisi manifesta necessitate adigantur et quidem cum omni prudentia et caritate, firmis tamen praescriptis iuris universalis. ⁴ Memores semper sint verborum sancti Francisci in epistola ad quendam ministrum: "In hoc volo cognoscere si diligis Deum et me servum suum et tuum, si feceris istud, scilicet quod non sit aliquis frater in mundo qui peccaverit quantumcumque potuerit peccare, quod, postquam viderit oculos tuos, unquam recedat sine misericordia tua, si quaerit misericordiam; et si non quaereret misericordiam, tu quaeras ab eo si vult misericordiam. Et si milies postea appareret coram oculis tuis, dilige eum plus quam me, ad hoc ut trahas eum ad Dominum".

CAPUT VIII
De ordinis seu fraternitatis regimine

109. ¹ Fraternitas nostra, Spiritus Sancti ductu, in mystico Christi Corpore velut compago exstat, qua fratres, ad sequelam Christi coniuncti, per varia officia et ministeria conferunt ad Ecclesiam caritate aedificandam. ² Unde fratres, secundum propriam gratiam et vocationem, se obligatos sentiant ad bonum Ecclesiae et Fraternitatis fovendum, ut mysterio Christi plane incorporentur. ³ Ad unitatem Ordinis nostri cum spiritualem tum visibilem augendam, Capitula et superiores munere membrorum colligantium funguntur, et in spiritu servitii officia et munia a Deo per ministerium Ecclesiae recepta exercent.

Articulus I:
De divisione ordinis

110. ¹ Ordo seu Fraternitas nostra quoad regimen in provincias, viceprovincias, custodias et domos seu fraternitates locales dividitur, quae structurae, singillatim, verae fraternitates sunt. ² Provincia est fratrum et fraternitatum localium coetus, cui suum proprium territorium habenti minister provincialis praeest. ³ Viceprovincia est pars Ordinis, in determinato territorio constituta, alicui provinciae concredita vel immediate ministro generali subiecta, cui viceprovincialis ut vicarius ministri provincialis vel generalis praeest. ⁴ Custodia seu missio est coetus fratrum, qui e provincia pendent et in aliquo territorio determinato operi missionali incumbunt, quosque superior regularis ut vicarius ministri provincialis moderatur. ⁵ Fraternitas localis est coetus ex tribus minimum fratribus professis constans, qui habitant in domo legitime constituta et quibus praeest superior localis seu guardianus. ⁶ Minister generalis de consensu definitorii decernere potest ut aliqua fraternitas localis seu domus immediate ab ipso pendat, quae, si casus ferat, proprium statum habeat. ⁷ Quae in his Constitutionibus de provinciis dicuntur, etiam viceprovinciis et custodiis applicantur, nisi ex natura rei vel in textu et contextu aliud appareat.
111. ¹ Ministri generalis de consensu definitorii est, auditis Conferentiis superiorum maiorum illius regionis necnon ministris et definitoriis provincialibus quorum interest, decernere de provinciarum erectione, unione, divisione, innovatione et suppressione, servatis de iure servandis. ² Eodem modo, propter circumstantias particulares, minister generalis de consensu definitorii, provincias ex pluribus regionibus compositas erigere potest; quae provinciae habeant statutum speciale a ministro generali de consensu definitorii approbatum. ³ Ut fratres in novam provinciam coalescant, necesse est ut iuxta diversas locorum condiciones habeatur sufficiens fratrum numerus et nova provincia conferat tam testimonio apostolico quam vitae Ordinis, atque sit aliqua unitas geographica. ⁴ Minister generalis, de consensu definitorii nominat superiores maiores et definitores novarum circumscriptionum, praehabita consultatione fratrum votorum perpetuorum et determinat quo modo componatur primum Capitulum.
112. ¹ Ministri provincialis est, de consensu definitorii et praehabito voto favorabili Capituli, domos canonice erigere, servatis de iure servandis. ² Ministri vero generalis est, de consensu sui definitorii, domos supprimere, sive ad instantiam partis cuius interest, firmo praescripto paragraphi primae circa consensum requisitum, sive ex alia causa, servatis normis iuris. ³ Si casus sit urgens, votum Capituli provincialis non requiritur, sed, si agitur de erigenda domo, requiritur non solum consensus definitorii provincialis, sed etiam consensus ministri generalis eiusque definitorii.
113. ¹ Quilibet frater, per professionem Ordini incorporatus, provinciae aut viceprovinciae aut custodiae aggregatur pro qua superior maior eum ad professionem admiserit. ² A professione temporanea computatur etiam antianitas in fraternitate. ³ Ad ministrum generalem, audito definitorio, pertinent, attentis bono totius Ordinis atque provinciarum aut singulorum fratrum necessitatibus, necnon auditis respectivis ministris provincialibus eorumque definitoriis, fratres ex una ad aliam provinciam sive ad tempus mittere, sive de consensu definitorii, eidem definitive aggregare. ⁴ Superiores provinciales in spiritu fraternae cooperationis prompti sint ad subveniendum huiusmodi necessitatibus mittendo fratres suos ad tempus in aliam provinciam. ⁵ Unusquisque frater iura suffragii exercet in una tantum circumscriptione Ordinis, nisi ratione officii ei etiam alibi competant. Qui in aliam circumscriptionem mittuntur ratione servitii, in illa cricumscriptione, non in propria, iura exercent. Fratres autem qui ex alia ratione in aliena circumscriptione morantur, iura exercent solum in propria circumscriptione.

Articulus II:
De superioribus et de officiis in genere

114. ¹ In Ordine, sub suprema Summi Pontificis auctoritate, sunt superiores cum potestate ordinaria propria: minister generalis in universo Ordine, minister provincialis in sua provincia, et superior localis seu guardianus in sua fraternitate. ² Sunt autem superiores cum potestate ordinaria vicaria: vicarius generalis, vicarius provincialis, superior regularis et vicarius localis. ³ Omnes recensiti, excepto superiore locali eiusque vicario, sunt superiores maiores. ⁴ Quae in his Constitutionibus de ministris provincialibus dicuntur, etiam viceprovincialibus et superioribus regularibus applicantur, nisi ex natura rei vel in textu et contextu aliud appareat.
115. ¹ Ordinis officia conferuntur aut per electionem aut per nominationem. ² In providendis officiis fratres procedant recta intentione, simpliciter et canonice. ³ Ut bono Ordinis prospiciatur, apta consultatio praevia de eligendis fieri potest, de nominandis vero fieri debet. ⁴ Si electio confirmatione indigeat, intra octiduum utile petenda est. ⁵ Fratres tamquam veri minores, officia ne ambiant; si vero fiducia sodalium ad ea vocantur, servitium superioris vel officii ne pertinaciter recusent. ⁶ Cum simus Ordo fratrum, secundum voluntatem sancti Francisci et genuinam traditionem capuccinam, ad omnia officia seu munera omnes fratres votorum perpetuorum accedere possunt, salvis iis quae ex Sacro Ordine proveniunt; quod si de superioribus agatur, tres minimum anni ab emissa professione perpetua ad validitatem requiritur.

Articulus III:
De regimine generali Ordinis

116. ¹ Capitulum generale, quod est eminens signum unionis et solidarietatis totius Fraternitatis per suos repraesentantes in unum congregatae, suprema auctoritate in Ordine pollet. ² Capitulum ordinarium, quod minister generalis indicit et convocat, quolibet sexennio circa sollemnitatem Pentecostes celebratur, nisi ei de consensu definitorii aliud tempus opportunum visum fuerit. ³ Praeter Capitulum ordinarium, secundum exigentias speciales, minister generalis de consensu definitorii convocare potest Capitulum extraordinarium, in quo magni momenti negotia ad vitam aut actuositatem Ordinis spectantia tractentur. ⁴ In Capitulo generali, tum ordinario tum extraordinario, vocem activam habent: minister generalis, definitores generales, ex-minister generalis in sexennio immediate sequenti, ministri provinciales, secretarius generalis, procurator generalis, delegati tum provinciarum, tum viceprovinciarum et custodiarum. ⁵ Ministro provinciali impedito gravi de causa, ministro generali nota, vel eius officio vacante, vicarius provincialis ad Capitulum accedat.
117. ¹ Indicto Capitulo generali, in unaquaque provincia quae centum minimum fratres professos habet, ab omnibus fratribus a votis perpetuis professis eligantur delegati eorumque substituti ad Capitulum generale. ² Provincia autem alium delegatum eiusque substitutum eligat pro quovis numero ducentenario ultra ducentos fratres professos. ³ Quae electio fiat modo a Capitulo provinciali determinato. Illius tamen electionis exitus tribus minimum mensibus ante Capitulum publicetur. ⁴ Itemque in provinciis et custodiis pro quovis numero centenario fratrum professorum eligatur unus delegatus eiusque substitutus. ⁵ Ad eligendos delegatos ex viceprovinciis et custodiis, quae singillatim centum fratres professos non habeant, efformentur a ministro generali de consensu definitorii, auditis fratribus quorum interest, coetus electorales, qui pro quovis numero centenario fratrum professorum, unum delegatum eiusque substitutum eligant. In efformandis coetibus electoralibus ratio habeatur, quatenus fieri poterit, propinquitatis geographicae et culturalis. ⁶ In specialibus adiunctis, a ministro generali de consensu definitorii agnitis et probatis, coetus electorales viceprovinciarum et custodiarum, qui numerum centenarium non attingant, possunt delegatum eiusque substitutum eligere, qui ad Capitulum veniat cum omnibus iuribus capitularibus.
118. ¹ In Capitulo generali ordinario eligatur primo, uti praescribit 'Ordo Capituli generalis celebrandi', minister generalis, qui potestatem in totum Ordinem universosque fratres consequitur. ² Minister generalis cessans ad aliud dumtaxat sexennium immediate eligi potest. ³ Postea eligantur, ut statuit idem 'Ordo Capituli generalis celebrandi', octo definitores generales, quorum quattuor summum possunt esse ex electis in praecedenti Capitulo. ⁴ In electione definitorum generalium minister generalis cessans vocem tantum activam habet. ⁵ Ex octo definitoribus eligatur vicarius generalis, qui vi electionis fit primus definitor. ⁶ Definitorum munus est, ad normas Constitutionum et secundum ordinem statuti curiae generalis a Capitulo generali approbati, ministro generali in regimine totius Ordinis opem ferre.
119. ¹ In Capitulo tractentur negotia quae ad vitae nostrae rationem servandam aut renovandam, necnon apostolicam actuositatem augendam pertinent. ² De argumentis Capitulo proponendis omnes fratres apto modo consulantur eorumque propositiones ad ministrum generalem mittantur.De agendorum indice a ministro generali de consensu definitorii confecto, omnes capitulares tempestive certiores fiant. Argumenta vero tractanda ipsum Capitulum decidat.
120. ¹ Minister generalis eiusque definitores Romae resideant. ² Ministri generalis ab Urbe absentis vices gerat vicarius generalis. ³ Tamen ministro generali reservantur confirmatio ministrorum provincialium, nominatio visitatorum generalium aliaque negotia quae ipse sibi reservaverit. ⁴ Ministro generali ab officio exercendo impedito, regimen Ordinis in omnibus teneat vicarius generalis, qui tempore opportuno praecipua acta ad ministrum generalem referat. ⁵ Si autem vicarius quoque generalis sit impeditus, definitor sequens iuxta ordinem electionis ministri generalis vices gerat.
121. ¹ Vacante officio ministri generalis, vicarius generalis eidem succedit, qui de vacatione Sedem Apostolicam quantocius certiorem faciat. ² Vacante officio vicarii generalis ultra annum ante Capitulum, a ministro generali eiusque definitorio, post electionem octavi definitoris, per schedas secretas de gremio definitorii alius eligatur vicarius generalis. ³ Vacante officio definitoris generalis ultra annum ante Capitulum, minister generalis et definitorium, auditis Conferentiis superiorum maiorum coetus capitularis ad quem ille definitor pertinebat, alium eligant, qui locum tenebit ultimi definitoris.
122. ¹ Ministro generali eiusque definitorio in muneribus exsequendis opem ferunt: secretarius generalis, procurator generalis, ad quem pertinet negotia Ordinis apud Sanctam Sedem pertractare, postulator generalis, cuius munus est causas beatificationis et canonizationis Servorum Dei apud Sanctam Sedem agere, assistens generalis Ordinis Franciscani Saecularis, secretarius generalis animationis missionariae, aliique officiales numero sufficientes ad negotia expedienda. ² Qui omnes a ministro generali de consensu definitorii ex diversis regionibus seliguntur et nominantur. ³ Munera et officia curiae generalis assignentur et exerceantur ad normam statuti peculiaris a Capitulo generali approbati.
123. ¹ Consilium plenarium Ordinis pro fine habet vitale commercium inter fraternitatem universam eiusque regimen centrale exprimere, conscientiam mutuae responsabilitatis cooperationisque omnium fratrum promovere atque Ordinis unitatem et communionem in pluriformitate fovere. ² Eiusdem Consilii sodales sunt minister generalis, definitores generales et delegati Conferentiarum superiorum maiorum, secundum quandam proportionalitatem a ministro generali de consensu definitorii statuendam. ³ Delegati non necessario ex membris Conferentiarum superiorum maiorum seligi debent. ⁴ Modus autem selectionis ab unaquaque Conferentia determinatur. ⁵ Consilii plenarii est: communicationem inter definitorium generale et Conferentias necnon inter eas fovere; centrum reflexionis constituere et quaestiones maioris momenti examinare atque eis solutionem Ordini proponere; ministro generali et definitoribus cooperatione constructiva adiumentum praebere ad renovationem accommodatam Ordinis in actum perducendam; de incremento Ordinis necnon de institutione fratrum curam gerere. ⁶ Consilium plenarium habet votum consultivum. Ne autem reflexionum valor qua norma directiva pro toto Ordine pereat, convenit ut minister generalis pro suo iudicio et de consensu definitorii, acta Consilii plenarii sua auctoritate muniat et Ordini proponat. ⁷ Consilium plenarium Ordinis, generatim, semel aut bis in sexennio a ministro generali de consensu definitorii convocetur. ⁸ Consilium plenarium Ordinis proprio statuto regitur, quod ab ipso conficitur et a ministro generali eiusque definitorio approbatur.

Articulus IV:
De regimine provinciali

124. ¹ Capitulo provinciali, in quo sodales in fraterna communione congregati totius provinciae personam gerunt, prima auctoritas provincialis competit. ² Capitulum provinciale ordinarium quovis triennio a ministro provinciali indicatur et convocetur de licentia ministri generalis cum consensu definitorii, cui reservatur facultas permittendi ut Capitulum, iusta da causa, sex mensibus ante vel post triennium celebretur. ³ Capitulum extraordinarium haberi potest, a ministro provinciali de consensu definitorii convocatum, in quo praecipua negotia ad vitam et actuositatem provinciae eiusque viceprovinciae et custodiae spectantia tractentur.
125. ¹ In Capitulo ordinario et extraordinario vocem activam habent: minister generalis, si praesit, minister provincialis et definitores provinciales, fratres quibus Capitulum provinciale ius tribuerit, viceprovinciales et superiores regulares, delegati provinciae et delegati viceprovinciarum et custodiarum. ² Si quae provinciae celebrare volunt Capitulum cum suffragio directo, videlicet participatione omnium fratrum perpetuae professionis, it statuat maioritas duarum e tribus partibus omnium fratrum perpetuae professionis, quod postea in ordine Capituli celebrandi inseratur. Impedimentum pro participatione ad Capitulum, ad quod omnes fratres perpetuae professionis tenentur convenire, ministro provinciali eiusque definitorio deferatur, quibus ius est de re cognoscere et iudicare. Fratres tantum qui reapse in Capitulo adsunt, ius sufragii habent. Insuper Capitulo provinciali participant viceprovincales, superiores regulares et delegati viceprovinciarum et custodiarum, secundum ordinem Capituli celebrandi provinciae. ³ Superiore viceprovinciae vel custodiae gravi de causa impedito, a ministro provinciali eiusque definitorio agnita, vel eius officio vacante, primus vel alius consiliarius secundum possibilitatem ad Capitulum accedat.
126. ¹ Indicto Capitulo provinciali, omnes fratres qui tunc sunt perpetuo professi, exceptis iis qui ad proprias viceprovincias et custodias pertinent, delegatos et substitutos eligant, nisi omnes ad Capitulum convenire debeant. ² Viceprovinciarum quoque et custodiarum fratres suos delegatos eorumque substitutos eligant. ³ Numerus delegatorum tum provinciae tum viceprovinciarum et custodiarum, necnon modus eos eligendi a Capitulo provinciali statuantur.
127. ¹ In Capitulo provinciali tractentur negotia ad vitam et actuositatem provinciae attinentia, de quibus omnes fratres praevie consulantur. ² De propositionum indice, a ministro provinciali eiusque definitorio confecto, omnes capitulares tempestive certiores fiant. Negotia vero tractanda ipsum Capitulum decidat. ³ In Capitulo ordinario minister provincialis eligitur iuxta ordinem celebrandi Capitulum, approbatum a Capitulo provinciali. ⁴ Minister provincialis cessans, si electus est in Capitulo praecedenti, ad alterum dumtaxat triennium immediate eligi potest. ⁵ Secundum praedictum ordinem dein eligantur quattuor definitores provinciales, nisi minister generalis de consensu definitorii maiorem numerum convenire duxerit; quorum dimidia pars ex electis in praecedenti Capitulo esse potest. ⁶ Postea ex eiusdem definitorii gremio, eligatur vicarius provincialis, qui vi electionis fit primus definitor. ⁷ In electione definitorum minister provincialis cessans vocem tantum activam habet. ⁸ Electus minister provincialis exercet officium tanquam delegatus ministri generalis donec eius electio confirmetur. ⁹ Electione vel nominatione ministri provincialis et definitorum peracta, fratres suo quisque munere fungere pergunt, donec aliter provisum erit; quae norma, mutatis mutandis, valet etiam pro viceprovinciis et custodiis.
128. ¹ Minister generalis de consensu definitorii, gravibus de causis, nominare potest ministrum provincialem et definitores, praehabito in scripto voto consultivo omnium fratrum votorum perpetuorum provinciae; id autem fieri non poterit per duo triennia subsequentia. ² Qua nominatione peracta, Capitulum ad negotia tractanda tempore opportuno celebretur.
129. ¹ Vicarii provincialis est ministrum provincialem adiuvare in rebus quae sibi commissae sint et, eo absente vel impedito, provinciae negotia agere, exceptis iis quae minister provincialis sibi reservaverit. ² Vacante autem officio ministri provincialis, vicarius provincialis statim recurrere tenetur ad ministrum generalem, et, donec mandata recipiat, provinciae regimen teneat. ³ Si vacatio ultra duodeviginti menses ante Capitulum provinciale eveniat, minister generalis de consensu definitorii, praehabito voto consultivo omnium fratrum votorum perpetuorum provinciae, novum ministrum nominet, qui inceptum triennium prosequatur; quo finito, celebretur Capitulum. ⁴ Impedito vicario provinciali, hoc munus gerit definitor sequens in ordine. ⁵ Vacante vero officio definitoris provincialis ultra annum ante Capitulum provinciale, minister generalis de consensu definitorii, audito ministro provinciali eiusque definitorio, alium definitorem nominet, qui locum ultimi definitoris teneat; dein, si vicarii provincialis officium vacaverit, minister provincialis eiusque definitorium per schedas secretas de gremio definitorii alium vicarium provincialem eligant. De re autem certior fiat minister generalis.
130. ¹ A ministro provinciali, de definitorii consensu, inter fratres votorum perpetuorum nominentur secretarius provincialis, necnon officiales necessarii ad negotia in curia provinciali expedienda et, si opus fuerit, ad alia officia specialia dirigenda. ² Secretarius provincialis subditus est soli ministro provinciali; Capituli autem provincialis est decidere utrum alii officiales soli ministro provinciali subdantur. ³ Commendatur ut in singulis provinciis a ministro provinciali de consensu definitorii constituantur commissiones ad negotia specialia pertractanda.
131. ¹ Conferentiae, quae e ministris provincialibus, viceprovincialibus et superioribus regularibus alicuius regionis vel territorii constant, a ministro generali de consensu definitorii constituuntur ad promovendam cooperationem tum provinciarum et viceprovinciarum et custodiarum inter se, tum cum Conferentiis episcopalibus aut Unionibus superiorum vel superiorissarum maiorum, ad impendentes quaestiones pertractandas, et ad regiminis uniformitatem, quantum fieri potest, servandam. ² Quae Conferentiae habeant suum proprium statutum a ministro generali de consensu definitorii approbatum, atque semel minimum in anno congregentur. ³ Eis competit munera implere quae Constitutionibus et proprio statuto aut a ministro generali ipsis committuntur, atque providere bono communi Ordinis in suo territorio, necnon edere, pro illo territorio, peculiares normas quae, ut vim obtineant, approbandae sunt a respectivis Consiliis et a ministro generali de consensu sui definitorii. ⁴ Ut in singulis continentibus foveatur solidarietasinterOrdinis nostri fratres ibi degentes, curent superiores maiores ut fratres viribus unitis prosequantur accommodatas testimonii franciscani formas, quae propriae nationis vel areae politicae transcendunt limites, ad renovandam vitam christianam et ad pacis, iustitiae et concordiae causam promovendam.

Articulus V:
De regimine viceprovinciali

132. ¹ Inter praecipuos fines viceprovinciarum est implantatio Ordinis in Ecclesia particulari, ad testimonium evangelicum de charismate franciscano praebendum. ² Eo ipso in viceprovinciis sedulo curandum est de vocationibus incolarum, ad quem finem vita et actuositas pastoralis fovendae sunt variis regionis condicionibus recte accommodatae. ³ Provincia, pro sua possibilitate, in viceprovinciam sibi commissam tot mittat religiosos quot necessitates viceprovinciae requirunt. ⁴ In seligendis religiosis mittendis vel revocandis, superiores, audito viceprovinciali eiusque Consilio, rationem habeant de peculiaribus qualitatibus fratrum relate ad conditionem locorum, institutionem iuvenum et apostolatum in viceprovincia exercendum. ⁵ Viceprovincialis, consentiente Consilio, ratione habita necessitatum et cum consensu ministri provincialis vel generalis, opportunas conventiones cum aliis provinciis vel Conferentiis superiorum maiorum inire potest, quae conventiones confirmationi ministri generalis et provincialis subicientur.
133. ¹ Cuilibet viceprovinciae praeficitur viceprovincialis cum duobus consiliariis. ² Numerum vero maiorem consiliariorum determinare, audito ministro provinciali, ministro generali de consensu definitorii competit. ³ Viceprovincialis et consiliarii ad triennium eliguntur, quo transacto, possunt denuo eligi, viceprovincialis tamen immediate ad alterum dumtaxat triennium. ⁴ Capitulum viceprovinciale determinet utrum viceprovincialis cessans a munere habeat vocem passivam in electione consiliariorum. ⁵ Viceprovincialis et consiliarii ab omnibus fratribus perpetuae professionis eligantur, modo a Capitulo viceprovinciali determinato, et praehabito consensu ministri provincialis vel generalis. ⁶ Si vero electio per Capitulum fit suffragio directo, viceprovincialis, praehabito consensu ministri provincialis vel generalis, ipse Capitulum convocat in quo vocem activam habent fratres praesentes et etiam minister provincialis vel generalis, si praesunt. De fratribus impeditis ad Capitulum participandum eadem valent quae dicta sunt pro Capitulo provinciali. ⁷ Votatione peracta extra Capitulum, scrutinium fiat in ipsa viceprovincia a viceprovinciali eiusque consiliariis et duobus fratribus electis a Capitulo locali ubi fit scrutinium, praesente ministro provinciali vel generali vel respectivo delegato. Deinde promulgentur electiones. ⁸ Viceprovincialis electus exercet officium tamquam delegatus ministri provincialis vel generalis, donec electio confirmetur. ⁹ A momento confirmationis suae electionis, viceprovincialis pollet potestate iuridica ad munus implendum qua potestate ordinaria vicaria, et eodem tempore oportet ut a ministro provinciali vel generali ei tribuantur expresse facultates de quibus in numeris 19 et 36 Constitutionum. ¹⁰ Deinde minister provincialis de ipsa electione certiorem reddat ministrum generalem. ¹¹ Ministri provincialis vel generalis permissu, viceprovincialis convocare valet Capitulum ad diversa negotia tractanda, cui ministrum provincialem vel generalem praeesse convenit, qui vocem habent. ¹² Viceprovinciali absente vel impedito, eius vices gerit primus consiliarius vel consiliarius sequens in ordine electionis, si primus sit impeditus. ¹³ Vacante autem quacumque de causa officio viceprovincalis vel consiliarii res deferatur ad ministrum provincialem vel generalem, qui per analogiam cum numero 129 procedant. ¹⁴ In statuto a Capitulo viceprovinciali elaborato et a ministro provinciali vel generali approbato, alia regiminis negotia describantur. Quod statutum, inter alia, determinet vocales Capituli ad negotia varia tractanda, necnon negotia ipsa solum permissu ministri provincialis vel generalis agenda.
134. ¹ Viceprovincialis minimum quater in anno consiliarios suos convocet eorumque consilio vel consensu toties indiget quoties, ad normam Constitutionum, minister provincialis consilio vel consensu indiget sui definitorii. ² Innovationes tamen, quae onera gravioris momenti sive provinciae sive viceprovinciae afferunt, ministro provinciali vel generali proponat.

Articulus VI:
De regimine custodiarum

135. ¹ Cuilibet custodiae praeficitur superior regularis cum duobus consiliariis. ² Numerus consiliariorum ad quattuor augeri potest a ministro provinciali consentiente definitorio, auditis quorum interest et prout necessitas vel bonum custodiae requirat. De re autem certior fiat minister generalis.
136. ¹ Superior regularis et consiliarii ad triennium eligantur a fratribus perpetuae professionis custodia adscriptis. ² Superior tamen regularis ad alterum dumtaxat triennium immediate eligi potest. ³ Capitulum custodiae determinet utrum superior regularis a munere cessans habeat vocem passivam in electione consiliariorum. ⁴ Ad electionem sive per Capitulum sive alio modo faciendam, opus est consensu ministris provinciais, qui, si Capitulo praeest, vocem activam habet. ⁵ Custodiae autem censentur adscripti omnes qui litteras oboedientiales ad opus missionale a ministro generali receperunt, etiamsi ad tempus, et, praeterea, omnes fratres aggregati custodiae per professionem, quamvis alibi morentur ratione formationis vel alia causa.
137. ¹ Electio superioris regularis et consiliariorum fit sive in Capitulo suffragio directo, in quo vocem activam habent tantum fratres praesentes, sive alio modo, prout superior regularis consentientibus consiliariis, perpensis condicionibus custodiae et auditis fratrum optatis, deciderit. De impeditis accedendi ad Capitulum, eadem valent quae dicta sunt pro Capitulo provinciali. ² Electionem confirmare competit ministro provinciali, quo non praesente promulgantur electiones, et superior regularis electus officium suum exercet tanquam delegatus ministri provincialis donec eius electio confirmetur. De peracta electione minister provincialis certiorem faciat ministrum generalem. ³ A momento confirmationis, superior regularis pollet potestate ordinaria vicaria ad munus implendum; eodem tempore oportet ut a ministro provinciali ei tribuantur expresse facultates de quibus in numeris 19 et 36 Constitutionum. ⁴ Gravibus de causis, minister generalis consentiente suo definitorio, nominare potest superiorem regularem eiusque consiliarios, audito ministro provinciali eiusque definitorio, et praehabito in scriptis voto consultivo fratrum custodiae.
138. ¹ Superiori regulari absente vel impedito, primus consiliarius vel consiliarius sequens in ordine electionis, si primus sit impeditus, eius vices gerit. ² Vacante autem, quacumque de causa, officio superioris regularis vel consiliarii custodiae, res deferatur ad ministrum provincialem, qui per analogiam cum numero 129, mutatis mutandis, procedat.
139. ¹ Superior regularis suos consiliarios convocet minimum quater in anno. ² Eorum consensum vel consilium exquirat in omnibus negotiis pro quibus minister provincialis definitorii indiget consensu vel consilio. ³ Convenit ut custodia statutum habeat, a ministro provinciali de consensu definitorii approbatum, in quo regiminis negotia maioris momenti determinentur.

Articulus VII:
De regimine locali

140. ¹ In Capitulo provinciali, aut postea tempore opportuno, a ministro provinciali de consensu definitorii, auditis in quantum fieri potest fratribus, fraternitates locales constituantur et superiores locales, iuxta numerum 115,3 nominentur, attento animo cum ad formam vitae nostrae servandam, tum ad consortium fraternum fovendum necnon ad peculiaria servitia in singulis domibus praestanda. ² Eodem modo, circumstantiis specialibus consideratis, constituantur fraternitates earumque superiores in viceprovinciis et custodiis. ³ Superiores locales a ministro provinciali de consensu definitorii constituuntur ad triennium; sed nominari poterunt ad secundum vel, in casu manifestae necessitatis, ad tertium triennium, et quidem, si adsint iustae causae, etiam in eadem domo. ⁴ Et qui superioris localis munere sex vel in casu necessitatis novem annos continuos sunt functi, ab eo minimum uno anno vacent.
141. ¹ In quavis fraternitate a ministro provinciali de consensu definitorii nominatur vicarius, cuius est superiori in communitate regenda adsistere qua consiliarius et, eo absente aut impedito vel officio vacante, fraternitatem moderari. ² In omni domo cum sex minimum fratribus perpetuae professionis unus vel duo consiliarii eligantur, quorum munus est superiorem localem in rebus spiritualibus et materialibus consilio adiuvare. ³ In casibus autem maioris momenti, secundum Constitutiones et statuta regionalia vel provincialia, consiliarii vocem deliberativam habent. ⁴ Absentibus vel impeditis guardiano et vicario, fraternitati praeest ille frater qui in normis a Capitulo provinciali statutis determinatur. ⁵ Vacante officio superioris localis ultra sex menses ante Capitulum provinciale, fraternitatem moderetur vicarius.
142. ¹ Capitulum locale ex omnibus fratribus professis constat. ² In eo bene exprimitur oboedientia caritativa, utpote nota nostrae fraternitatis propria, qua fratres sibi invicem serviunt, creativitas omnium fovetur et dona personalia in bonum omnium redundant. ³ Capituli localis est, sub directione guardiani, spiritum fraternum confirmare, conscientiam omnium fratrum pro bono communi promovere, dialogum circa omnia quae vitam fraternam respiciunt instituere, praesertim cum agatur de oratione fovenda, paupertate servanda et formatione fraterne promovenda, ut voluntas Dei insimul quaeratur. ⁴ Capitulum locale saepe celebretur in anno, ipsumque superiores maiores efficaciter promoveant et etiam aliquando propria praesentia animent. ⁵ Superiores aptis mediis fratres de negotiis in Capitulo tractandis non solum edoceant, sed etiam consulant. ⁶ Suffragia lata in Capitulo locali sunt consultiva, nisi iure universali aut proprio aliter statuatur. ⁷ Electiones perficere et suffragium ferre de fratribus ad professionem admittendis ad normam Constitutionum pertinet ad solos fratres perpetuae professionis.
143. ¹ In Curia generali et provinciali, in domo viceprovincialis et superioris regularis, necnon in singulis nostris domibus habeatur archivum, in quo omnia documenta necessaria ordinatim sub secreto conserventur, et omnes res memoria dignae accurate annotentur ab eo cui cura fuerit comissa. ² Habeatur insuper inventarium documentorum quae in archivo continentur.

CAPUT IX
De fratrum vita apostolica

144. ¹ Filius Dei a Patre in mundum missus est ut, condicionem humanam assumens, pauperibus evangelizaret, contritos corde sanaret, captivis remissionem nuntiaret et caecis visum restitueret. ² Quam missionem Christus in Ecclesia virtute Spiritus Sancti continuare statuit. ³ Idem autem Spiritus suscitavit sanctum Franciscum eiusque Fraternitatem apostolicam ut, iuxta urgentiores necessitates sui temporis, in missione Ecclesiae operam adiutricem totis viribus praestaret, erga illos praesertim qui maiore indigentia nuntii evangelici laborarent. ⁴ Unde Fraternitas nostra, Spiritui Domini et sanctae eius operationi obsecundans, in Ecclesia debitum servitii erga omnes homines adimplet opere et verbo eis evangelizando.
145. ¹ In actuositate apostolica notas nostri charismatis proprias servemus, variis temporibus et condicionibus eas aptantes. ² Praecipuus apostolatus fratris minoris est: vivere in mundo vitam evangelicam in veritate, simplicitate et laetitia. ³ Omnibus hominibus aestimationem atque animum promptum ad dialogum praestemus. ⁴ Etsi evangelizationem pauperum praeferimus ad exemplum Christi et sancti Francisci etiam hominibus in potestate positis vel in populos dominantibus nuntium de conversione ad iustitiam et ad munus pacis servandae proclamare ne timeamus. ⁵ Cuicumque operi ministerii et actuositati apostolicae, dummodo formae vitae nostrae conveniant et necessitatibus Ecclesiae respondeant, libenter incumbamus; et minoritatis conscii, illa ministeria generose aggrediamur quae admodum difficilia habentur. ⁶ Fraternitas, sive provincialis sive localis, varia incepta apostolica ut expressionem totius fraternitatis promoveat et coordinet. ⁷ Fratres, qua discipuli Christi et filii sancti Francisci reminiscantur in vita apostolica requiri animum promptum ad crucem et persecutionem subeundam, usque ad martyrium, pro fide et proximorum salute.
146. ¹ Quodvis genus apostolatus, etiam si sit privatae inspirationis, fratres sub oboedientia auctoritatis competentis prompto animo exerceant. ² Salvo iure Summi Pontificis disponendi de Ordinis servitio in bonum Ecclesiae universalis, exercitium cuiusvis apostolatus subest auctoritati Episcopi dioecesani, a quo fratres, postquam a suis ministris probati sunt, facultates necessarias accipiunt. Ministri vero libenter, quantum possunt, iuxta nostrum charisma assentiant, cum ab Episcopis ad servitium populi Dei et salutem hominum invitantur. ³ Capituli provincialis est labores apostolatus, firma indole nostra franciscano-capuccina, exigentiis temporis accommodare, ad ministrum vero provincialem cum consensu definitorii spectat vires apostolicas in provincia coordinare. ⁴ Superior fraternitatis, audito in rebus maioris momenti Capitulo locali, labores distribuat ratione habita necessitatum Ecclesiae atque condicionis singulorum fratrum, servata intima unione cum organizatione pastorali ab hierarchia ecclesiastica statuta. ⁵ Fratres cum operibus et inceptis aliorum institutorum religiosorum Ecclesiae libenter collaborent.
147. ¹ Fratres assuescant signa temporum legere, quibus consilium divinum oculis fidei perspicitur, ut incepta apostolica exigentiis evangelizationis et necessitatibus hominum respondeant. ² Consueta apostolatus opera promoveant, ut sunt missiones populares, exercitia spiritualia, confessio sacramentalis fidelium, cura spiritualis religiosarum praesertim franciscalium, infirmorum et captivorum, opera educationis et promotionis socialis. ³ Novas quoque apostolatus formas suscipientes, peculiari solicitudine iis se dedant hominibus qui ob vitae condiciones ordinaria cura pastorali carent, ut sunt iuvenes in discrimine vitae christianae versantes, emigrantes, opifices et homines curis oeconomicis pressi aut animo hostili vel odio stirpis vexati. ⁴ Specialem etiam operam navent dialogo oecumenico caritatis, veritatis et orationis cum fratribus christianis non catholicis, ut curam Ecclesiae in unitate redintegranda participent. ⁵ Pariter colloquium salutis instituere conentur cum hominibus aliam religionem profitentibus et cum non credentibus, inter quos versantur vel ad quos mittuntur. ⁶ Omnia servitia hominibus praestita niti debent vita ab Evangelio informata. Facilius mente perspicitur et libentius recipitur testimonium fratrum qui prope populos corde simplices, et cum vitae condicione tum dicendi genere minores degunt.
148. ¹ Christi praeco sanctus Franciscus, Ecclesiae auctoritate confirmatus, civitates circuiens ubique Evangelii semina spargebat, populo Dei sermone brevi et simplici mysterium Christi annuntians. ² Eius exemplum et traditionem Ordinis nostri sectantes, fratres verbum Domini perspicuo sermone praedicent, Sacris Scripturis fideliter inhaerentes. ³ Verbum Dei, quod Christus est, fratres summa ope in cordibus suis imprimere seque totis viribus in eius possessionem dare contendant, ut ipse eos ad loquendum ex amoris redundantia impellat. Ita ipsum Christum vita, opere et sermone praedicabunt. ⁴ Quod ut fieri possit, ipsimet in sapientia Christi, quae in primis per vitam acquiritur, continuo progredi contendant, idque praesertim assidua lectione, meditatione atque exquisito studio Sacrarum Scripturarum.
149. ¹ Per sacramentorum celebrationem Christus virtute sua fidelibus adest, eos sanctificat, Corpus suum aedificat. Ideo fratres prompti sint ad auxilium ferendum fidelibus, vel quando ex officio vel a clero invitati sacramenta administrant, ut hac occasione fides nutriatur, firmetur et exprimatur. ² Fratres sacerdotes in spiritu Christi pastoris annuntient remissionem peccatorum in sacramento reconciliationis et libenter se praestent ad fidelium confessiones audiendas eo magis quod sit ministerium minoribus maxime conveniens et saepe erga homines spiritualiter pauperrimos exercitum. ³ In eis eluceant zelus sanctitatis Dei eiusque misericordia necnon respectus dignitatis personae humanae, caritas, patientia et prudentia. ⁴ Confessarii studeant ut continuo progrediantur in scientia pastorali et recto ministerii sui exercitio.
150. ¹ Ad exemplum sancti Francisci et secundum constantem traditionem Ordinis, fratres aegrotantium et infirmorum curam spiritualem, quin etiam corporalem, libenter assumant. ² Ita Christum sequentes, qui circuibat civitates et castella curans omnem languorem et omnem infirmitatem, in signum adventus Regni Dei, adimpleant missionem Ecclesiae quae per filios suos iungitur hominibus cuiuscumque condicionis, maxime pauperibus et afflictis, atque libenter pro eis impenditur. ³ Huic ministerio superiores faveant, cum sit praeclarum et validum opus caritatis et apostolatus.
151. ¹ Iuxta indolem et traditionem Ordinis nostri, fratres prompti sint Ecclesiae particularis clero auxilium pastorale in paroeciis ferre. ² Superiores maiores, attendentes urgentes fidelium necessitates, de consensu Consilii etiam curam paroecialem prudenter accipiant in spiritu servitii Ecclesiae particularis. ³ Ut in suscipiendo illo ministerio conformitas cum vocatione nostra servetur, ordinarie praeferantur illae paroeciae ubi facilius testimonium minoritatis dare et formam vitae laboris in fraternitate ducere possimus. Ita enim populus Dei nostrum charisma opportune participare potest. ⁴ Sanctuaria Ordinis nostro concredita sint centra evangelizationis et sanae devotionis.
152. ¹ Fratres, laicorum in Ecclesiae vita et actione partem agnoscentes, eos promoveant ad varia ministeria laicorum propria, praecipue in opere evangelizationis exercendo; similiter foveant consociationes christifidelium quorum sodales Dei verbum vivere et nuntiare atque mundum ab interno mutare student. ² Inter quas consociationes Ordo Franciscanus Saecularis nobis cordi sit. Cooperemur cum saecularibus franciscanis ut eorum fraternitates progrediantur qua communitates fidei speciali efficatitate evangelizationis praeditae, necnon ad formationem singulorum sodalium, ut Regnum Dei diffundant non tantum suae vitae exemplo sed etiam variis generibus apostolicae actuositatis.
153. ¹ Sanctus Franciscus fratres exhortabatur ut etiam canticis et laudibus vulgari sermone compositis Regnum Dei annuntiarent; et ipse, multiplicatione scriptorum, omnium hominum saluti servire intendebat. ² Idcirco et nos hodierna media communicationis socialis, quae ipsas multitudines totamque humanam societatem attingere ac movere valent, magni aestimemus ut apta instrumenta ad evangelizandos homines temporis nostri. ³ Quo autem multiformis apostolatus per ea media communicationis socialis in nostra fraternitate magis roboretur, curent superiores ut fratres, qui ad hoc idonei inveniuntur, possint congruentem praeparationem adipisci. ⁴ Fratres omnes in usu responsabili horum mediorum communicationis socialis convenienter instruantur ut per ea de humanae societatis condicione et Ecclesiae necessitatibus rectam et concretam cognitionem acquirant. ⁵ Preli quoque apostolatum viribus unitis libenter exerceant, praesertim cum agitur de rebus franciscalibus divulgandis; et valde commendatur ut in provinciis vel nationibus, immo etiam in universo Ordine, officia ad hoc spectantia constituantur. ⁶ In iis quae instrumenta communicationis socialis respiciunt, praescripta iuris universalis serventur; et, si de scriptis quaestiones religionis morumve tractantibus agitur, prae oculis habeatur licentiam quoque superioris maioris requiri. ⁷ Fratres instrumenta muneri sui exsequendo necessaria habeant, quin vita fraterna detrimentum capiat, et respectu habito nostrae vocationis franciscano-capuccinae.
154. ¹ Fratres, quacumque ratione apostolatui dediti, in exercitio caritatis erga Deum et homines, quae est anima omnis apostolatus, vitam et actionem suam ad unitatem redigant. ² Meminerint quoque se missionem suam prosequi non posse nisi in fidelitate erga vocationem propriam continuo renoventur. ³ Ideo apostolatus opera exerceant in paupertate et humilitate, ministerium non sibi appropriantes, ut omnibus palam fiat se solum Iesum Christum quaerere; illam fraternitatis unitatem servent quam Christus voluit ita consummatam ut cognoscat mundus Filium missum esse a Patre. ⁴ In commercio fraterno vitam orationis et studii colant, ut intime cum Salvatore uniantur, et, vi Spiritus Sancti moti, ad laetum nuntium in mundo testificandum se magno et prompto animo praebeant.

CAPUT X
De vita nostra in oboedientia

155. ¹ Vi propositi nostri in oboedientia vivendi, sine muneris distinctione, in communitate discipulorum Domini ultimum locum ambiamus, caritate spiritus invicem servientes atque subiecti omni humanae creaturae propter Deum. ² Haec est vera oboedientia, manifestata Iesu Christi in vita in forma servi. ³ Dociles Spiritui Sancto, in fraterno vitae consortio voluntatem Dei in omni eventu et actione exquiramus atque adimpleamus. ⁴ Quo fiet ut ministri seu superiores, qui se in servitium fratrum sibi commissorum impendunt, atque ceteri fratres, qui in fide eis sese subiciunt, iugiter quae Deo sunt placita faciant.

Articulus I:
De pastorali ministrorum servitio

156. ¹ Christus non venit ministrari sed ministrare; quod ut exprimeret, pedes apostolorum lavit, eisque commendavit ut idem facerent. ² Ideoque ministri, aliorum servi, auctoritatem non ut domini exerceant, sed ceteris fratribus inserviant, exemplo et verbo spiritum et vitam suppeditantes.
157. ¹ Ministri, cum de fratribus sibi commissis rationem Deo reddituri sint, fraternitatibus suis in caritate praesint, earum forma facti ex animo. ² Proinde munus iniunctum sollerter gerant ac pro fratribus sollicitudinem et curam omnium rerum, praecipue spiritualium, habeant. ³ Intenta oratione ac prudenti discretione, voluntatem Dei una cum eis inquirant. ⁴ In spiritu evangelico libenter instituant colloquium sive communitarie sive singillatim cum fratribus atque eorum consilia accipiant; meminerint tamen omnes ministrorum esse, vi muneris, ultimam decisionem sumere. ⁵ Ministri satagant inducere fratres ad vitam nostram fideliter servandam, et bonum Ecclesiae ubique fovendum. ⁶ Ad bonum totius fraternitatis promoveant omnium virium concordem operam, praesertim eorum qui in domo peculiaria munera dirigunt.
158. ¹ Omnibus ministris incumbit munus fratribus verbum Dei ministrandi atque eorum congruam instructionem et formationem religiosam sollicite procurandi. ² Quae in singulis provinciis, decernente ministro provinciali de consensu definitorii, diversis modis secundum loca et tempora fieri possunt, ut puta colloquio spirituali sive cum singulis sive in Capitulo locali, homilia ad fratres in celebratione vel Eucharistiae vel verbi Dei, litteris circularibus superiorum maiorum, congressibus de re religiosa et franciscana.
159. ¹ Ministri cupientes singulos fratres obsequi consilio Patris, qui eos ex amore vocavit, ad divinam voluntatem active et responsabiliter inquirendam et adimplendam illos urgeant. ² Fratres sibi concreditos dirigant ut filios Dei, cum respectu personae humanae, ita ut ipsi oboedientiam ultro praestent. ³ Praecepta vi voti oboedientiae ne imponant, nisi caritate ac necessitate compulsi et magna cum prudentia, in scriptis vel duobus testibus praesentibus.
160. ¹ Munus monendi, confortandi et, cum necesse sit, corrigendi fratres, quod eis ex Regula competit, exerceant cum firmitate simulque cum mansuetudine et caritate. ² Singulorum fratrum defectus modo privato per colloquium fraternum, ratione habita personae rerumque condicionum, emendare nitantur. ³ Fratres vero superiorum correctionem libenter accipiant in animae profectum. ⁴ De defectibus aut omissionibus fraternitatis superiores cum ipsis fratribus, praesertim occasione Capituli localis, loquantur atque una omnes remedia efficacia quaerant et applicent.
161. ¹ Visitatio pastoralis superiorum maiorum a Regula et a iure universali praescripta multum confert ad vitae nostrae animationem, renovationem fratrumque unitatem. ² Minister generalis officii sui tempore universos fratres, per semetipsum vel per alios in primis definitores generales, visitet. ³ Eam visitationem ceteri superiores maiores in cunctis sui territorii fraternitatibus minimum bis in triennio peragant. ⁴ Viceprovinciae et custodiae, praeter visitationem viceprovincialis vel superioris regularis, quovis triennio a ministro provinciali visitentur. ⁵ Praeterea minister generalis, data occasione, fratres in diversis nationibus adeat et Conferentiis superiorum maiorum aliquando intersit. ⁶ Alii quoque superiores maiores, de personis et operibus solliciti, opportunitatem libenter arripiant cum fratribus conveniendi.
162. ¹ Visitatores de omnibus rebus tam spiritualibus quam temporalibus, quae ad vitam fratrum tuendam et fovendam pertinent, sincerum colloquium instituant cum fratribus tum singulis tum ad dialogum communem congregatis; nec domorum visitationem praetermittant. ² Agant omnimoda comprehensione et aptatione ad tempora et diversarum regionum condiciones, ita ut fratres libenter sincereque iudicium suum proferant atque una prosequantur ea quae ad perennem vitae renovationem et actuositatis incrementum conducant.
163. ¹ Completa autem visitatione, visitator delegatus de omnibus relationem ad respectivum superiorem mittat. ² Superiores vero cum maiores tum locales, intra temporis limites a visitatore determinatos, certiorem reddant proprium immediatum superiorem, quid ad effectum post visitationem perduxerint necnon quo modo impleta sint ea quae in Constitutionibus Capituli provinciarum vel superioribus demandantur. ³ Superiores vero maiores semel in triennio relationem de statu propriae circumscriptionis ad respectivum superiores mitant.

Articulus II:
De caritativa oboedientia fratrum

164. ¹ Fratres, Domini Iesu vestigia sequentes, qui per totam vitam voluntati Patris se subiecit, professione oboedientiae voluntatem suam velut sui ipsorum sacrificium Deo offerunt, atque voluntati salvificae Dei, summe dilecti, constanter conformantur et Ecclesiae servitio mancipantur. ² Insuper, vivendo in oboedientia, una cum fraternitate securius Dei voluntatem detegunt atque ipsam fraternam unionem roborant. ³ In spiritu quo libenter consilia evangelica promiserunt, superioribus fide et amore erga Dei voluntatem, activa et responsabili oboedienta pareant. ⁴ Pro comperto habeant oblationem propriae voluntatis Deo sua sponte factam personali perfectioni summopere favere atque ceteris hominibus Regni Dei testimonium evadere.
165. ¹ Fratres, dum superioribus seipsos praebent paratos oboedire in spiritu fidei, sua propria iudicia et incepta in bonum commune eis proponant, quibus competit, postquam libenter omnia cum fratribus perpenderunt, decernere et praecipere quae agenda sunt. ² Vera quoque oboedientia est quidquid boni frater fecerit recta intentione ac propria optione, sciens illud non esse contra voluntatem superiorum nec in detrimentum unionis fraterne cedere. ³ Et si quando frater, post dialogum fraternum, videat meliora et utiliora quam illa quae minister sibi praecipit, sua voluntarie Deo sacrificet; quae autem sunt ministri opere studeat implere. Nam haec est vera et caritativa oboedientia, quae Deo et proximo satisfacit.
166. ¹ Qui, propter rationes personales aut condiciones externas, Regulam servare spiritualiter nequeunt, possunt, immo debent ad ministrum recurrere, confidenter consilia, animi confirmationem et remedia petituri. ² Quos minister fraterna caritate et sollicitudine accipiat et adiuvet.
167. ¹ Omnes nos, ministri et alii fratres, in veritate et sinceritate cordis ambulantes, magnam inter nos habeamus familiaritatem et, per caritatem spiritus, voluntarie serviamus et oboediamus invicem. ² Mutuam ita excolamus aestimationem ut, absente fratre, nunquam dicamus quod cum caritate non auderemus dicere coram ipso. ³ Hoc modo agentes, erimus in mundo Deo consecrando signum illius perfectae caritatis quae in Regno caelorum viget. ⁴ Totam spem nostram in Deo summe dilecto reponamus si quando, propter evangelicae vitae testimonium, penurias, persecutiones et tribulationes patiamur. ⁵ Spiritu Domini eiusque sancta operatione impulsi et sustentati, ut pauperes et homines pacis, magna incepta fortiter aggrediamur, a Deo coronandi si usque in finem perseveraverimus.

CAPUT XI
De vita nostra in castitate consacrata

168. ¹ Inter consilia evangelica tanquam eximium Dei donum aestimanda est castitas quae, Spiritu Sancto movente, voluntarie suscipitur propter Christum eiusque Regnum. ² Vitae nostrae in castitate ducendae ratio est amor praeferentialis Dei et omnium hominum: nobis enim singulari modo confert ampliorem cordis libertatem, qua indiviso amore Deo adhaeremus atque omnia omnibus fieri valemus. ³ Hoc dono fideliter servando semperque colendo, fraternitas nostra praeclarum signum efficitur mysterii quo Ecclesia unico Sponso coniuncta est. Charisma caelibatus, quod non omnes capere possunt, optio pro Regno Dei est et prophetice praenuntiat istud Regnum in medio nostri et testimonium vitae futurae praebet, in qua resuscitati fratres sunt inter se coram Deo, qui erit illis omnia in omnibus.
169. ¹ Una e notis insignibus sancti Francisci est ubertas affectuum eosque exprimendi capacitas. ² Franciscus, captus amore Dei omniumque hominum, immo omnium rerum creatarum, frater et amicus universalis est. ³ Prorsus comis ac nobilis, coram omni re bona et pulchra commotus, vult ut sui fratres laeti sint cantores paenitentiae-conversionis, in pace et fraternitate universali, quin etiam cosmica, immersi.
170. ¹ Dum in via sumus ad Regnum Dei, castitas semper implicat quandam privationem, quae est agnoscenda et assumenda. Diligens recursus ad media supernaturalia et naturalia reddit aequilibrium possibile permittitque vitare pericula quae fratri caelibi magis minantur, ut sunt acedia vitae, solitudo cordis, amor commoditatum, indebitae compensationes aut morbosa aversio affectivitatis. ² Castitas Deo consecrata, donum hominibus datum, alitur, confortatur et crescit vitam sacramentalem participando, praesertim convivium eucharisticum et sacramentum reconciliationis, et instando iugi orationi atque intimae unioni cum Christo eiusque Virgine Matre. ³ Sic ergo de propriis viribus non praesumentes, sed Dei auxilio confisi, illi dono generose respondere studeamus.
171. ¹ Maturatio affectiva et sexualis gradatim percurrit itinerarium conversionis amoris egoistici et possessivi in amorem oblativum se aliis donandi capacem. ² Meminerint omnes fratres, praesertim superiores, mutuam dilectionem in familiari consortio et fraterno servitio praecipuum castitatis subsidium esse. ³ Fraternitas vera, serena et aperta ad alios, faciliorem reddit unicuique naturalem affectivitatis evolutionem. Munus fraternum exigit continuam amoris proprii renuntiationem, et deditionem postulat, quae authenticis profundisque favent amicitiis, ad vitae affectivae completionem multum conferentibus. ⁴ Praeter sensuum et cordis disciplinam, in humilitate et paenitentia viventes assiduo labori laeti incumbamus, et alia media adhibeamus quae mentis et corporis sanitatem fovent.
172. ¹ Fratres omnes homines in Christo diligant et fraterna atque amicabili conversatione ad Regnum Dei participandum adducere quaerant. ² Secundum exemplum nobilis affectus fratris Francisci erga sororem Claram, habitudo nostra erga mulieres urbanitate, reverentia et sensu iustitiae emineat. ³ Amicitia magnum est donum fovetque humanum et spirituale incrementum. Vi consecrationis nostrae et propter obsequium vocationi debitum eorum cum quibus consuetudinem habemus, vitandum est ne alios ad nos alligemus; potius nosmetipsos illis donemus. Ita amicitia liberatrix non autem destructiva fraternitatis instauratur. ⁴ Relationes fratrum cum propria familia incremento affectivo favent; ne tamen oblivioni detur fraternitatem esse novam nostram familiam.
173. ¹ Saepe revolvamus verba sancti Francisci, quibus fratres suos hortatur ut, omni sollicitudine remota, Dominum Deum mundo corde, casto corpore et sancta operatione in omnibus creaturis ament et adorent. ² Nihil ergo nos impediat, nihil separet, quominus in nobis et in fraternitate nostra agat et manifestetur Spiritus Domini.

CAPUT XII
De fide diffundenda et colenda

Articulus I:
De munere missionali Ordinis

174. ¹ Christus Iesus, Evangelium Dei, primus et maximus Evangelii praeco, ad omnes suos discipulos ac, in eis, ad communitatem fidei quae est Ecclesia, evangelizandi gratiam atque mandatum transmisit. ² Ecclesiae peregrinanti, quae ex missione Christi et Spiritus Sancti est universale sacramentum salutis ideoque missionaria ex natura sua, omnes baptizati, et praesertim religiosi speciali sui donatione, consociantur. ³ Sanctus Franciscus suo tempore, divina inspiratione, exemplum vitae et vi suae Regulae, spiritum missionalem renovavit, et illis Ecclesiae inceptis impulsum dedit, quae activitatis missionalis nomen accipiunt quibusque Evangelium nuntiatur atque Regnum Dei adveniens ipsum hominem transformat et mundum novum, iustum pacisque plenum creat. Sic Ecclesia cotidie fundatur et in dies perfectior evadit. ⁴ Ordo noster munus evangelizationis, ad totam Ecclesiam pertinens, tamquam officium suum proprium suscipit, illudque opus missionale inter praecipuas obligationes suas apostolicas censet et assumit. ⁵ Missionarii habentur fratres qui, in quocumque continente vel regione, laetum nuntium salutis ferunt omnibus qui in Christum non credunt. ⁶ Agnoscimus tamen peculiarem condicionem illorum fratrum qui activitatem missionalem exercent in novellarum Ecclesiarum servitium.
175. ¹ Fratres missionarii possunt, uti providit sanctus Franciscus, duobus modis spiritualiter inter non christianos conversari: quod, subditi omni humanae creaturae propter Deum, evangelicae vitae testimonium per caritatem magna cum fiducia perhibeant; et quod, cum viderint placere Deo, non credentibus aperte annuntient verbum salutis, ut baptizentur et efficiantur christiani. ² Fratres, agnoscentes Ecclesias particulares iam acquisivisse partem potiorem in opere evangelizationis, filios novellae Ecclesiae libenter audiant et cum illis colloquantur. Ita palam fit se venisse ad inserviendum iisdem Ecclesiis earumque pastoribus. ³ In spiritu caritatis, condiciones historicas, religiosas, sociales et culturales lumine Evangelii diiudicantes, agant in libertate filiorum Dei animo prophetico impulsi. ⁴ Itemque promoveant illas mutationes quae adventui novi mundi favent, in colloquio cum aliis Ecclesiis christianis et religionibus non christianis, et attenti sint ad ideas quae in mentem et actionem populorum influunt.
176. ¹ Fratres qui, divina inspiratione, ad opus missionale in aliam regionem, ubi magis evangelizatio urget, se vocatos sentiunt, propositum suum aperiant ministro provinciali; qui tamen potest vocare etiam alios fratres idoneos promptos ad tale opus assumendum. ² Quos idem minister, post peculiarem pro cuiusque condicione praeparationem doctrinalem et practicam de re missionali et oecumenica, ministro generali proponat, cui competit litteras oboedientiales dare. ³ Ministri, ob fratrum in provincia paucitatem, sodales aptos mittere ne recusent, sed omnem suam sollicitudinem et cogitatum iactent super eum cui iugis cura est de nobis. ⁴ Diversae Ordinis provinciae mutuum adiutorium pro opportunitate magno animo praestent, et per ministrum generalem missionarios et adiumenta aliis circunscriptionibus indigentibus offerant. ⁵ Fratres invitentur ad opus missionale participandum etiam ad tempus, praecipue ad quaedam servitia peculiaria praestanda. ⁶ Fratres opere et consilio cum missionariis laicis, praesertim catechistis, coniunctim laborent, et cum eis intense animationem spiritualem curare, necnon bonum sociale et oeconomicum populi promovere satagant. ⁷ Superiores apud fratres amorem ac spiritum cooperationis erga opus missionale ita promoveant ut omnes, pro suo quisque statu et facultate, in fraterna communicatione cum missionariis, pro novellis Ecclesiis et in unione cum ipsis orantes, et sollicitudinem populi christiani suscitantes, officio missionali satisfaciant.
177. ¹ Cum status eorum, qui consilia evangelica profitentur, ad vitam et sanctitatem Ecclesiae pertineat et proinde iam a periodo plantationis Ecclesiae sedulo promovendus sit, fratres missionarii spiritum et charisma nostrum in Ecclesiis particularibus fovere studeant. ² Idcirco superiorum maiorum est providere ut inter missionarios adsint fratres idonei ad candidatos Ordinis formandos. ³ Vitae nostrae forma atque patrimonium spirituale Ordinis nostri, universalis et amplectentis omnes ritus Ecclesiae catholicae, tradantur et exprimantur secundum condiciones regionales necnon cuiusque gentis ingenium et Ecclesiae particularis indolem; et usus particulares suae cuiusque regionis in aliam ne transplantentur. Competit ministro generali, de consensu definitorii, decidere de ritu pro singulis circumscriptionibus, servatis de iure servandis.
178. ¹ Ministri generalis est, de consensu definitorii, una cum auctoritate ecclesiastica, in Ecclesiis particularibus actuositatem missionariam promovere et coordinare. ² Ministro provinciali, de consensu definitorii, competit opus missionale a ministro generali propositum acceptare, necnon subscribere conventiones cum respectivo superiore ecclesiastico, praevia approbatione ministri generalis, de consensu definitorii. ³ Minister generalis necnon ministri provinciales, de consensu definitorii, instituant secretariatum pro animatione et cooperatione missionaria, eiusque officium determinent. ⁴ Fratres assidue cooperentur cum institutis religiosis qui in eodem territorio activitati missionali Ecclesiae particularis operam praestant, vel in patria animationi missionariae incumbunt. ⁵ Culmen activitatis missionalis habeatur promotio Ecclesiae particularis, in qua clerus, religiosi et laici responsabilitatem habebunt pro sua cuiusque competentia.
179. ¹ Meminerint fratres sancti Francisci, qui sodales suos in mundum mittere voluit, exemplo Christi discipulorum, in paupertate cum plena in Deum Patrem fiducia, ubicumque, vita et verbo, pacem annuntiaturos. ² Magnum hoc opus commendamus intercessioni beatae Mariae Virginis, Boni Pastoris Matris, quae Christum, lucem et salutem omnium gentium, generavit, et quae mane Pentecostes primordiis evangelizationis, Sancto Spiritu operante, orando praefuit.

Articulus II:
De fratrum vita fidei

180. ¹ Fidem quam a Deo per Ecclesiam accepimus, ut veri Domini discipuli ac sancti Francisci filii, adiuvante gratia divina, usque in finem firmiter servemus; totis viribus rectoque iudicio in eam profundius penetremus eamque ad vitam plenius applicemus. ² Incrementum huius inaestimabilis doni assidua oratione a Deo imploremus atque intima in communione cum universo populo Dei vivamus. ³ Spiritus Sancti ductu, ubique terrarum de Christo testimonium perhibeamus et poscentibus rationem reddamus de ea quae in nobis est spes vitae aeternae.
181. ¹ Sancto Francisco summopere cordi fuit Ecclesiae magisterio, utpote verbi Dei scripti et traditi necnon vitae evangelicae custodi, fideliter adhaerere. ² Ut hanc spiritualem hereditatem incolumen servemus, speciali devotione sanctam matrem Ecclesiam prosequamur. ³ In omnibus proinde, sive cogitando sive loquendo sive agendo cum Ecclesia sentiamus, diligenter evitantes falsas aut periculosas doctrinas. ⁴ Sensu activae et consciae responsabilitatis inducti, religiosum voluntatis et intellectus obsequium praestemus Romano Pontifici, universalis Ecclesiae magistro supremo, necnon Episcopis qui, tamquam testes fidei, una cum Summo Pontifice populum Dei docent. ⁵ Superiores, initio sucepti muneris, aliique fratres, ut in iure statutum est, fidei professionem emittant.
182. ¹ Divinae respondentes vocationi, qua Deus cotidie a nobis exposcit partem in consilio suo salvifico exsequendo, meminerimus quantum, vi professionis, coram populo Dei Christo devincti simus. ² Studeamus igitur in vocatione qua vocati sumus digne ambulare et magis excellere, recordantes Deum nunquam irrita facere sua dona, ideo neque vocationem datam. Gratia eius nos non deficiet ad superandas difficultates in hac arcta via quae ducit ad vitam. ³ Renovationi nostrae sedulo incumbentes, in nostrae vitae proposito laeto corde perseveremus; conscii autem fragilitatis humanae, incedamus per viam conversionis cum tota Ecclesia, quae a Spiritu Sancto semper renovatur.

*****

183. ¹ Regulam sancti Francisci, a papa Honorio confirmatam, vi nostrae professionis simpliciter et catholice observare debemus. ² Eius authentica interpretatio reservatur Sanctae Sedi, quae anteriores pontificias declarationes ipsius Regulae, quoad earum vim dumtaxat praeceptivam, abrogatas declarat, exceptis illis quae in vigenti iure universali et in his Constitutionibus continentur. ³ Insuper facultatem agnoscit Capitulis generalibus Regulam ad nova adiuncta opportune accommodandi, dummodo eaedem accommodationes vigorem legis obtineant per approbationem Sanctae Sedis.
184. ¹ Sanctae Sedi authentica Constitutionum interpretatio reservatur. Capituli generalis est, de consensu duarum ex tribus partibus vocalium, Constitutiones complere, mutare eisque derogare vel eas abrogare, iuxta temporum necessitates, ut apta renovatio, continua quadam ratione, foveatur, salva tamen approbatione Sanctae Sedis. ² Extra Capitulum vero ministri generalis est, de consensu definitorii, solvere dubia et explere lacunas, quae in iure nostro proprio occurrant; quae tamen solutiones vim retineant usque ad proximum Capitulum. ³ Superiores a praescriptis disciplinaribus Constitutionum proprios subditos et hospites in casibus particularibus dispensare valent ad tempus, quoties id ad eorum bonum spirituale conferre iudicent. ⁴ Reservatur dispensatio temporaria totius provinciae ministro generali, totius fraternitatis localis proprio superiori maiori. ⁵ Ut Constitutionum praescripta condicionibus provinciarum et regionum apte applicentur, Capitula provincialia vel Conferentiae superiorum maiorum statuta particularia condere possunt, a ministro generali de consensu definitorii approbanda.
185. ¹ Ordo noster regitur iure universali Ecclesiae, Regula et Constitutionibus. Unicus hic Constitutionum textus in toto Ordine suam iuridicam vim habet. ² Cum leges ac statuta sanciri pro omnibus casibus particularibus nequeant, in cunctis operationibus sacrum Evangelium, Regulam Deo promissam, sanas traditiones ac sanctorum exempla prae oculis habeamus. ³ Superiores in vita nostrae fraternitatis et in Constitutionibus observandis fratres praecedant et ausu caritatis eos inducant ad illas servandas.

CONCLUSIO

186. ¹ Sanctus Franciscus, morti proximus, veris Regulae observatoribus benedictionem sanctissimae Trinitatis, simul cum sua, largitus est. Idcirco omnes, quacumque negligentia abiecta, ferventi amore evangelicam perfectionem in ipsa Regula et in Ordine nostro demonstratam consequi satagamus^{. 2} Nobis in memoriam redeat, fratres carissimi, illud thema super quo seraphicus Pater ad Capitulum fratrum habuit concionem: nos quidem Deo magna promisimus, sed maiora a Deo promissa sunt nobis. Quocirca has Constitutiones, et quidquid promisimus, observare studeamus atque ardenti desiderio ad illa nobis desponsa aspiremus, adiuvante Dei Genetrice et Matre nostra Maria. ³ Haec omnia exsequentes, oculos in Redemptorem nostrum coniciamus ut, eius beneplacito cognito, puro amore illis placere studeamus. Constitutionum observantia nos adiuvabit non solum ad promissam Regulam implendam, sed etiam ad divinam legem perficiendam et ad evangelica consilia exsequenda. In laboribus per Iesum Christum abundabit consolatio nostra, et omnia poterimus in illo qui nos confortat, quoniam nobis in omnibus intellectum tribuet ille qui est Sapientia Dei et affluenter omnibus largitur. ⁴ Quinimmo Christus, qui est lumen et exspectatio gentium, finis legis, salutare Dei, Pater futuri saeculi, Verbum et virtus omnia portans et spes denique nostra, in quo omnia possibilis, suavia et levia sunt, et cui cognita est fragilitas nostra, non solum vires ad sua exsequenda mandata et consilia dabit, sed etiam sua caelestia dona in tanta copia effundet ut, cunctis sublatis impedimentis, ipsum maxima cordis alacritate sequi et imitari valeamus, visibilius ut advenae utentes et ad aeterna suspirantes. ⁵ In Christo igitur, qui est Deus et homo, lux vera et splendor gloriae, candor lucis aeternae et speculum sine macula, imago Dei bonitatis, qui a Patre constitutus est hominum iudex, legislator et salus, et cui Pater et Spiritus Sanctus testimonium reddiderunt, et in quo sunt nostra merita, vitae exempla, auxilia, et praemia, factus nobis a Deo sapientia et iustitia, omnis nostra cogitatio, meditatio et imitatio defixae sint. ⁶ Christo denique, qui cum Patre et Spiritu Sancto coaeternus, consubstantialis, coaequalis et unus Deus vivit et regnat, sit sempiterna laus, honor et gloria in saecula saeculorum. Amen.